zespół reagowania na zatorowość płucną
Zespół reagowania na zatorowość płucną (ang. Pulmonary Embolism Response Team, PERT) to multidyscyplinarny zespół specjalistów powołany w celu szybkiej diagnostyki i leczenia pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzeniem zatorowości płucnej, szczególnie w przypadkach wysokiego ryzyka.
W skład PERT wchodzą najczęściej kardiolodzy, pulmonolodzy, radiolodzy, chirurdzy naczyniowi, hematolodzy i specjaliści intensywnej terapii. Głównym celem zespołu jest podejmowanie szybkich, skoordynowanych decyzji terapeutycznych, które mogą obejmować leczenie przeciwkrzepliwe, trombolizę, embolektomię chirurgiczną lub przezskórną interwencję.
Koncepcja PERT powstała w Massachusetts General Hospital w 2012 roku i szybko rozprzestrzeniła się na inne ośrodki medyczne na świecie. Badania wykazują, że wdrożenie protokołów PERT może znacząco skrócić czas od diagnozy do wdrożenia odpowiedniego leczenia, a także poprawić wyniki kliniczne i zmniejszyć śmiertelność u pacjentów z zatorowością płucną wysokiego ryzyka.
Kluczowym elementem funkcjonowania zespołu PERT jest dostępność 24/7, możliwość szybkiej konsultacji przypadku oraz wykorzystanie nowoczesnych technologii komunikacyjnych umożliwiających błyskawiczną wymianę informacji między członkami zespołu i podejmowanie decyzji terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zatorowość płucna – Epidemiologia
Zatorowość płucna (PE) pozostaje istotnym problemem klinicznym o wysokiej śmiertelności, mimo postępów diagnostycznych i terapeutycznych. Roczna częstość występowania PE w populacji ogólnej wynosi około 60-70 na 100 000 osób, a w USA wzrosła z 23 na 100 000 w 1993 roku do 65 na 100 000 w 2012 roku, z około 100 000 zgonów rocznie. PE dotyka głównie osoby starsze (60-80 lat), u których ryzyko jest sześciokrotnie wyższe niż u młodszych pacjentów. Nieleczona ostra PE wiąże się ze śmiertelnością sięgającą 30%, podczas gdy leczenie obniża ją do około 8%. Występują różne podtypy PE: masywna (5-10%, śmiertelność 25-65%), submassywna (20-25%, śmiertelność 3-15%) oraz niskiego ryzyka (~70%, śmiertelność 1%). Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzne objawy i częste przeoczenia, zwłaszcza u osób starszych i z chorobami współistniejącymi. W diagnostyce stosuje się ocenę klinicznego prawdopodobieństwa, badanie D-dimerów oraz obrazowanie tomografią komputerową lub scyntygrafią wentylacyjno-perfuzyjną. Wzrost rozpoznawalności PE wiąże się z powszechniejszym stosowaniem TK i zmianami stylu życia.
angiografia płucna, angiografia tomografii komputerowej, antykoagulacja, D-dimer, duszność, dysfunkcja prawej komory, lek przeciwzakrzepowy, masywna zatorowość płucna, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, mutacja protrombiny, nadkrzepliwość, przewlekłe nadciśnienie płucne zakrzepowo-zatorowe, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, tachykardia, tachypnoe, tomografia komputerowa, wstrząs kardiogenny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół pozakrzepowy, zespół reagowania na zatorowość płucną, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zatorowość płucna – Leczenie
Zatorowość płucna (PE) stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej diagnostyki i leczenia. Podstawą terapii są leki przeciwzakrzepowe, w tym heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH) oraz bezpośrednie doustne antykoagulanty (DOACs), takie jak dabigatran, riwaroksaban, apiksaban i edoksaban, które są preferowane u większości pacjentów bez nowotworu. Terapia przeciwzakrzepowa powinna trwać co najmniej 3 miesiące, a w przypadku samoistnych lub nawracających epizodów – 6-12 miesięcy lub dłużej. W zatorowości wysokiego ryzyka z niestabilnością hemodynamiczną wskazane jest leczenie trombolityczne (np. alteplaza 100 mg i.v. przez 2 godziny), a w przypadku przeciwwskazań lub nieskuteczności – techniki interwencyjne, takie jak tromboliza kierowana cewnikiem (CDT), trombektomia mechaniczna lub embolektomia chirurgiczna. Filtry żyły głównej dolnej (IVC) stosuje się u pacjentów z przeciwwskazaniami do antykoagulacji lub nawrotową PE mimo leczenia.
alteplaza, antagonista witaminy K, antykoagulant, apiksaban, bezpośredni doustny antykoagulant, dabigatran, dysfunkcja prawej komory, edoksaban, fondaparinux, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hipotensja, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, niestabilność hemodynamiczna, otwór owalny, rehabilitacja pulmonologiczna, riwaroksaban, stratyfikacja ryzyka, streptokinaza, tenekteplaza, tlenoterapia, trombektomia mechaniczna, tromboliza kierowana cewnikiem, tromboliza systemowa, wentylacja mechaniczna, wstrząs, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół reagowania na zatorowość płucną