receptory beta1
Receptory beta-1 (β1) są podtypem receptorów adrenergicznych, które odgrywają kluczową rolę w modulowaniu odpowiedzi organizmu na katecholaminy, takie jak adrenalina i noradrenalina. Zlokalizowane są głównie w tkance mięśnia sercowego, gdzie stanowią około 75-80% wszystkich receptorów beta-adrenergicznych.
Stymulacja receptorów beta-1 prowadzi do zwiększenia siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie), przyspieszenia częstości akcji serca (działanie chronotropowe dodatnie) oraz przyspieszenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (działanie dromotropowe dodatnie). Mechanizm działania obejmuje aktywację cyklazy adenylanowej, zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP i aktywację kinazy białkowej A.
Beta-blokery, leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, są powszechnie stosowane w kardiologii. Selektywne beta-1 blokery (np. metoprolol, bisoprolol, nebiwolol) preferują blokadę receptorów beta-1 nad beta-2, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z blokowaniem receptorów beta-2 w drogach oddechowych i naczyniach obwodowych. Leki te są stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby wieńcowej oraz zaburzeń rytmu serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Conaret 7,5 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Conaret, może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, oddechowych i metabolicznych, z dominującymi objawami takimi jak bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz hipoglikemia. W literaturze opisano przypadki przyjęcia dawek nawet do 2000 mg, a także dawki 15 mg zamiast zalecanych 7,5 mg, skutkujące ciężkimi zaburzeniami przewodzenia sercowego i objawami neurologicznymi. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością serca oraz chorobami układu oddechowego, u których ryzyko powikłań jest znacznie podwyższone.
aminofilina, astma oskrzelowa, atropina, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, czasowy stymulator serca, fenoterol, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, izoprenalina, leki moczopędne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, orcyprenalina, ostra niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptory beta-adrenergiczne, receptory beta1, receptory beta2, salbutamol, skurcz oskrzeli - Leksykon leków
Przedawkowanie – Propranolol WZF 40 mg
Przedawkowanie propranololu, nieselektywnego β-blokera dostępnego w dawkach 10 mg i 40 mg, prowadzi do poważnych zaburzeń kardiologicznych i oddechowych, takich jak bradykardia, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca oraz skurcz oskrzeli. Mechanizmy toksyczności obejmują nadmierną blokadę receptorów β1 w mięśniu sercowym, co skutkuje znacznym zwolnieniem akcji serca i zmniejszeniem rzutu serca, oraz blokadę receptorów β2 w oskrzelach, prowadzącą do skurczu oskrzeli. W przypadku bradykardii zaleca się podanie atropiny w dawce 1-2 mg i, jeśli brak poprawy, glukagonu 10 mg w bolusie dożylnym. Niedociśnienie tętnicze i wstrząs wymagają uzupełnienia objętości krwi za pomocą osocza lub produktów krwiozastępczych oraz dobutaminy w dawce 2,5-10 µg/kg mc./min, z możliwością zwiększenia dawki w ciężkich przypadkach.
atropina, bloker receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, dobutamina, duszność, działanie inotropowe, glukagon, kurczliwość mięśnia sercowego, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność serca, płukanie żołądka, propranolol, receptory beta1, receptory beta2, skurcz oskrzeli, świsty oddechowe, węgiel aktywowany, wlew dożylny, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zastój