przebudowa naczyniowa płuc

Przebudowa naczyniowa płuc (ang. pulmonary vascular remodeling) to patologiczny proces strukturalnej reorganizacji naczyń płucnych, obejmujący wszystkie warstwy ściany naczyniowej – od śródbłonka do przydanki. Charakteryzuje się proliferacją komórek mięśni gładkich, pogrubieniem błony środkowej i wewnętrznej naczyń oraz zmianami w macierzy pozakomórkowej.

Proces ten stanowi kluczowy mechanizm patofizjologiczny w rozwoju nadciśnienia płucnego, prowadząc do stopniowego zwężania światła naczyń, wzrostu oporu naczyniowego i w konsekwencji przeciążenia prawej komory serca. Przebudowa naczyniowa może być skutkiem przewlekłej hipoksji, stanów zapalnych, procesów autoimmunologicznych, wad wrodzonych serca czy chorób tkanki łącznej.

Na poziomie molekularnym w przebudowie naczyniowej uczestniczą liczne szlaki sygnałowe, w tym szlak tlenku azotu, endoteliny-1, prostacyklin oraz czynników wzrostu (VEGF, PDGF, TGF-β). Zaburzenia równowagi między czynnikami naczyniorozszerzającymi a naczynioskurczowymi prowadzą do postępującej dysfunkcji śródbłonka i nasilenia zmian strukturalnych.

Diagnostyka przebudowy naczyniowej opiera się na badaniach obrazowych (angio-TK, MRI), cewnikowaniu prawego serca oraz biomarkerach krążących. Terapeutycznie stosuje się leki ukierunkowane na specyficzne szlaki molekularne, w tym inhibitory fosfodiesterazy-5, antagonisty receptora endoteliny czy analogi prostacyklin, których celem jest spowolnienie lub odwrócenie procesów przebudowy.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl