obrzęk gruczołu ślinowego
Obrzęk gruczołu ślinowego to stan charakteryzujący się powiększeniem jednego lub kilku gruczołów ślinowych. Może dotyczyć gruczołów podżuchwowych, przyusznych lub podjęzykowych, a jego przyczyny są zróżnicowane – od procesów zapalnych i infekcyjnych po zaburzenia autoimmunologiczne i zmiany nowotworowe.
Najczęstszymi przyczynami obrzęku są świnka (nagminne zapalenie przyusznic), kamica ślinianek, zespół Sjögrena, sarkoidoza oraz stany zapalne wywołane przez bakterie (np. Staphylococcus aureus). Obrzękowi często towarzyszą ból, zaczerwienienie okolicy gruczołu, trudności w połykaniu, suchość w jamie ustnej oraz ogólne objawy infekcji.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), sialografię oraz biopsję w przypadku podejrzenia zmiany nowotworowej. Leczenie zależy od przyczyny – może obejmować antybiotykoterapię, leki przeciwzapalne, sterydoterapię, usunięcie kamieni ślinowych lub w przypadkach zaawansowanych – interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Diagnostyka i diagnoza
Kamica ślinianek (sialolithiasis) charakteryzuje się tworzeniem złogów mineralnych w gruczołach ślinowych lub ich przewodach, co manifestuje się bólem i obrzękiem gruczołu nasilającym się podczas posiłków. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oburęcznego badania palpacyjnego dna jamy ustnej i przewodów ślinowych oraz oceny wydzielania śliny. W diagnostyce obrazowej pierwszorzędową rolę odgrywa ultrasonografia, ze względu na wysoką czułość i bezpieczeństwo, natomiast tomografia komputerowa bez kontrastu (NCCT) z warstwą przekroju 0,2-0,5 mm stanowi złoty standard, szczególnie przy kamieniach słabo uwapnionych. MRI, w tym MR sialografia, jest przydatne w wykrywaniu małych kamieni i ocenie dystalnych odcinków przewodów, a sialendoskopia umożliwia bezpośrednią wizualizację i jednoczesne usunięcie kamieni, co czyni ją cenną metodą diagnostyczno-terapeutyczną.
badanie fizykalne, badanie palpacyjne, kamica ślinianek, obrzęk gruczołu ślinowego, promieniowanie jonizujące, przepływ śliny, przewód Stensena, przewód Whartona, przewód wyprowadzający, radioterapia głowy, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sialadenitis, sialagog, sialendoskopia, sialografia, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie gruczołów ślinowych, zespół Sjögrena, złogi mineralne - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Epidemiologia
Kamica ślinianek (sialolithiasis) jest najczęstszą przyczyną obrzęku dużych gruczołów ślinowych, odpowiadającą za około 50% ich patologii. Częstość występowania szacuje się na 1-6 przypadków na 100 000 osób rocznie, z przewagą u mężczyzn w wieku 30-60 lat. Najczęściej dotyczy gruczołu podżuchwowego (72-95% przypadków), rzadziej przyuszniczego (4-28%) i podjęzykowego (0,4-7%). Kamienie mają zwykle średnicę poniżej 10 mm, choć mogą osiągać rozmiary kilku centymetrów. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca odwodnienie, palenie tytoniu, stosowanie leków zmniejszających wydzielanie śliny (np. przeciwhistaminowe, antycholinergiczne, diuretyki), choroby współistniejące (cukrzyca, nadciśnienie, kamica nerkowa) oraz predyspozycje genetyczne. Charakterystyczne dla gruczołu podżuchwowego są anatomiczne i biochemiczne cechy sprzyjające tworzeniu kamieni, takie jak długi przewód Whartona, lepka i alkaliczna ślina o wysokim stężeniu mucyny, wapnia i fosforu.
badanie radiologiczne, badanie ultrasonograficzne, choroba przyzębia, fosforan wapnia, gruczoł podjęzykowy, gruczoł podżuchwowy, gruczoł ślinowy, hiperkalcemia, kamica nerkowa, kamica ślinianek, kamień ślinowy, laktoferyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lizozym, mały gruczoł ślinowy, mięsień żuchwowo-gnykowy, nefrolitiaza, obrzęk gruczołu ślinowego, przewód Stensena, przewód Whartona, rezonans magnetyczny, sialoendoskopia, sialografia, sialolit, sialolithiasis, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kamica ślinianek (sialolitiasis) to schorzenie charakteryzujące się tworzeniem złogów mineralnych, głównie fosforanu i węglanu wapnia, w przewodach lub gruczołach ślinowych, najczęściej w śliniankach podżuchwowych (80-90% przypadków). Częstość występowania wynosi około 1 na 10 000 osób, z przewagą u mężczyzn i szczytem zachorowań w średnim wieku. Czynniki ryzyka obejmują odwodnienie, zaleganie śliny, anatomiczne uwarunkowania przewodów ślinowych, skład śliny, palenie tytoniu oraz choroby autoimmunologiczne. Klinicznie objawia się bólem i obrzękiem gruczołu nasilającym się podczas posiłków, suchością jamy ustnej, a w przypadku zakażenia – gorączką i ropnym wyciekiem. Nieleczona kamica może prowadzić do zapalenia gruczołów, zakażeń, zaniku gruczołu oraz przewlekłego bólu i nawracających infekcji.
antybiotykoterapia, badanie palpacyjne, fale uderzeniowe, fosforan wapnia, higiena jamy ustnej, kamica ślinianek, kserostomia, litotrypsja, nawracająca kamica ślinianek, obrzęk gruczołu ślinowego, przewód ślinowy, sialadenitis, sialagogi, sialendoskopia, sialografia, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wysięk ropny, zapalenie ślinianek, złogi mineralne