metabolizm temozolomidu
Temozolomid jest doustnym lekiem przeciwnowotworowym z grupy alkilujących imidazotetrazyn, stosowanym głównie w leczeniu glejaka wielopostaciowego oraz czerniaka złośliwego. Jego mechanizm działania polega na alkilacji DNA, co prowadzi do zahamowania replikacji i śmierci komórek nowotworowych.
Metabolizm temozolomidu ma charakter spontaniczny, nieenzymatyczny. W fizjologicznym pH osocza lek ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – 5-(3-metylotriazeno-1-yl)imidazolo-4-karboksamidu (MTIC). MTIC dalej rozpada się do metylodiazoniowego jonu, który jest właściwym czynnikiem alkilującym, oraz do metabolitu nieaktywnego – kwasu 5-aminoimidazolo-4-karboksamidowego (AIC).
Temozolomid charakteryzuje się doskonałą biodostępnością po podaniu doustnym (blisko 100%) i dobrą penetracją przez barierę krew-mózg, co ma istotne znaczenie w leczeniu nowotworów ośrodkowego układu nerwowego. Lek jest wydalany głównie przez nerki, a jego okres półtrwania wynosi około 1,8 godziny. Metabolizm temozolomidu nie zależy od funkcji wątroby, co jest korzystne u pacjentów z zaburzeniami wątrobowymi.
Skuteczność temozolomidu jest związana z poziomem enzymu O6-metyloguanino-DNA metylotransferazy (MGMT) w komórkach nowotworowych. MGMT naprawia uszkodzenia DNA wywołane przez temozolomid, dlatego niższa ekspresja tego enzymu (np. wskutek metylacji promotora genu MGMT) koreluje z lepszą odpowiedzią na leczenie.