potencjał mielosupresyjny

Potencjał mielosupresyjny to zdolność substancji lub leku do hamowania czynności szpiku kostnego, co prowadzi do zmniejszenia produkcji komórek krwi (erytrocytów, leukocytów i trombocytów). Jest to jedna z najczęstszych i najpoważniejszych działań niepożądanych wielu leków przeciwnowotworowych, immunosupresyjnych oraz niektórych antybiotyków.

Leki o wysokim potencjale mielosupresyjnym, takie jak cyklofosfamid, doksorubicyna czy metotreksat, mogą powodować pancytopenię, neutropenię, trombocytopenię i anemię. Nasilenie mielosupresji zależy od dawki leku, czasu trwania terapii, wieku pacjenta, jego stanu odżywienia, funkcji nerek i wątroby oraz współistniejących chorób.

Monitorowanie parametrów morfologii krwi jest kluczowe podczas stosowania leków o potencjale mielosupresyjnym. W przypadku wystąpienia ciężkiej mielosupresji może być konieczna modyfikacja dawki leku, czasowe przerwanie terapii lub zastosowanie czynników wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF) w celu stymulacji produkcji neutrofilów i zapobiegania powikłaniom infekcyjnym.

Potencjał mielosupresyjny jest istotnym czynnikiem branym pod uwagę przy planowaniu schematów chemioterapii oraz przy ustalaniu dawkowania leków w populacjach szczególnie wrażliwych, takich jak pacjenci w podeszłym wieku czy osoby z upośledzoną funkcją nerek lub wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl