całkowita zdolność wiązania żelaza
Całkowita zdolność wiązania żelaza (Total Iron Binding Capacity, TIBC) to badanie laboratoryjne określające maksymalną ilość żelaza, jaką może związać transferyna we krwi. Transferyna jest głównym białkiem transportującym żelazo w organizmie, a TIBC pośrednio odzwierciedla jej stężenie w surowicy.
W praktyce klinicznej TIBC wykorzystuje się w diagnostyce zaburzeń gospodarki żelazowej, szczególnie w różnicowaniu niedokrwistości. W niedoborze żelaza wartość TIBC jest podwyższona (>400 μg/dl), podczas gdy w stanach zapalnych i przewlekłych chorobach wartości są obniżone. W połączeniu z oznaczeniem stężenia żelaza i ferrytyny, TIBC pozwala na dokładną ocenę statusu żelazowego pacjenta.
Badanie TIBC ma szczególne znaczenie w monitorowaniu leczenia niedokrwistości z niedoboru żelaza, ocenie stanu odżywienia, diagnostyce hemochromatozy oraz w przewlekłych chorobach wątroby. Interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać kontekst kliniczny i inne parametry gospodarki żelazowej, w tym wysycenie transferyny żelazem (stosunek stężenia żelaza do TIBC wyrażony w procentach).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Diagnostyka i diagnoza
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów, zwłaszcza wątroby. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu wysycenia transferyny (TS) oraz poziomu ferrytyny w surowicy, gdzie wartości >45% u kobiet i >50% u mężczyzn dla TS oraz >200 μg/L u kobiet przed menopauzą i >300 μg/L u mężczyzn i kobiet po menopauzie dla ferrytyny sugerują chorobę. Wysokie stężenie ferrytyny (>1000 μg/L) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem marskości wątroby. Diagnostyka genetyczna obejmuje wykrywanie mutacji w genie HFE, głównie homozygotycznej mutacji C282Y, potwierdzającej dziedziczną hemochromatozę. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż umożliwia wdrożenie skutecznego leczenia (regularne upusty krwi) i zapobiega nieodwracalnym powikłaniom narządowym.
algorytm diagnostyczny, alkoholowa choroba wątroby, badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie hormonalne, białko ostrej fazy, biopsja wątroby, całkowita zdolność wiązania żelaza, densytometria kości, echokardiografia, elastografia wątroby, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, kardiomiopatia, marskość wątroby, mutacja genu HFE, nadmierne gromadzenie żelaza, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, poziom ferrytyny, poziom glukozy na czczo, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny, sztywność stawów, upust krwi, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, wysycenie transferyny, wywiad kliniczny - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru żelaza – Diagnostyka i diagnoza
Niedokrwistość z niedoboru żelaza (IDA) stanowi około 50% wszystkich przypadków anemii i wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej morfologię krwi oraz ocenę parametrów gospodarki żelazem, takich jak stężenie ferrytyny (diagnostyczne poniżej 15 ng/ml, a u osób starszych poniżej 50 μg/l), stężenie żelaza w surowicy (<10 μmol/l), całkowita zdolność wiązania żelaza (TIBC) oraz wysycenie transferyny (<16-20%). Charakterystyczne cechy morfologiczne to mikrocytoza i hipochromia erytrocytów. Diagnostyka powinna być uzupełniona szczegółowym wywiadem i badaniem fizykalnym, a w przypadku niejednoznacznych wyników stosuje się zaawansowane testy, takie jak oznaczenie rozpuszczalnego receptora transferyny (sTfR), wskaźnika receptor transferyny/ferrytyna, zawartości hemoglobiny w retikulocytach (RET-He) oraz hepcydyny. Biopsja szpiku kostnego z barwieniem błękitem pruskim pozostaje złotym standardem, choć jest rzadko wykonywana ze względu na inwazyjność.
biopsja szpiku kostnego, całkowita zdolność wiązania żelaza, choroba trzewna, choroby zapalne jelit, enteroskopia, ferrytyna w surowicy, gastroskopia, hepcydyna, kalprotektyna w kale, kapsułka endoskopowa, kolonoskopia, krwinka czerwona, morfologia krwi, niedokrwistość chorób przewlekłych, niedokrwistość syderoblastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, rozmaz krwi obwodowej, talasemia, zakażenie Helicobacter pylori, zatrucie ołowiem, żelazo w surowicy - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Diagnostyka i diagnoza
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) definiuje się jako utratę krwi przekraczającą 80 ml na cykl lub krwawienie trwające ponad 7 dni, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentek. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, testach funkcji tarczycy, badaniach układu krzepnięcia (PT, APTT, vWF) i testach hormonalnych. Obrazowanie, głównie ultrasonografia przezpochwowa (USG TV), sonohisterografia oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny, pozwala na identyfikację przyczyn strukturalnych, takich jak mięśniaki, polipy czy adenomioza. Histeroskopia i biopsja endometrium są wskazane w celu wykluczenia rozrostu lub nowotworu endometrium, zwłaszcza u kobiet z czynnikami ryzyka lub nieodpowiadających na leczenie farmakologiczne. Diagnostyka różnicowa opiera się na klasyfikacji PALM-COEIN, uwzględniającej przyczyny strukturalne i niestrukturalne, w tym koagulopatie, dysfunkcje owulacyjne i czynniki jatrogenne.
ablacja endometrium, adenomioza, biopsja endometrium, całkowita zdolność wiązania żelaza, choroba von Willebranda, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik von Willebranda, embolizacja tętnic macicznych, hiperprolaktynemia, histerektomia, histeroskopia, klasyfikacja PALM-COEIN, kwas traneksamowy, menorrhagia, mięśniak podśluzówkowy, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obfite krwawienie miesiączkowe, próba ortostatyczna, rozrost endometrium, rozszerzenie i łyżeczkowanie, sonohisterografia, system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel, ultrasonografia przezpochwowa, utrata krwi, zespół policystycznych jajników