badanie hormonalne
Badanie hormonalne to kluczowe narzędzie diagnostyczne wykorzystywane w endokrynologii i innych dziedzinach medycyny do oceny funkcjonowania układu dokrewnego. Polega na ilościowym oznaczeniu stężenia hormonów we krwi, ślinie, moczu lub innych płynach ustrojowych pacjenta.
Badania hormonalne wykonuje się w diagnostyce zaburzeń endokrynologicznych, takich jak choroby tarczycy, nadnerczy, przysadki mózgowej, jajników, jąder oraz w diagnostyce otyłości, niepłodności, zaburzeń miesiączkowania, osteoporozy czy opóźnionego dojrzewania płciowego. Są one również istotne w monitorowaniu efektów terapii hormonalnej.
W praktyce klinicznej najczęściej oznaczane są hormony tarczycy (TSH, fT3, fT4), hormony płciowe (estrogeny, progesteron, testosteron, FSH, LH), hormony kory nadnerczy (kortyzol, ACTH), insulina oraz prolaktyna. Interpretacja wyników badań hormonalnych wymaga uwzględnienia rytmów dobowych wydzielania hormonów, wieku pacjenta, płci oraz ewentualnie przyjmowanych leków.
W niektórych przypadkach samo oznaczenie podstawowego stężenia hormonu jest niewystarczające i konieczne jest wykonanie testów dynamicznych, które oceniają zdolność gruczołu do odpowiedzi na stymulację lub hamowanie. Przykładami są test z metyraponem, test z deksametazonem czy test stymulacji ACTH.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Menotropina – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie menotropiną (Menopur) wymaga ścisłego nadzoru specjalisty w dziedzinie niepłodności, z indywidualnym dostosowaniem dawki w zależności od odpowiedzi pacjenta. W terapii braku owulacji dawka początkowa wynosi 75-150 IU FSH + 75-150 IU LH na dobę, utrzymywana przez co najmniej 7 dni, z możliwością modyfikacji co 7 dni o 37,5-75 IU FSH + LH, maksymalnie do 225 IU FSH + 225 IU LH. Po uzyskaniu optymalnej stymulacji podaje się 5000-10000 IU hCG. W kontrolowanej hiperstymulacji jajników (ART) dawka początkowa wynosi 150-225 IU FSH + 150-225 IU LH na dobę, z maksymalną dawką do 450 IU FSH + 450 IU LH, stosowaną do 20 dni. U mężczyzn leczenie rozpoczyna się od hCG (1000-3000 IU 3x/tydzień), następnie Menopur 75-150 IU FSH + LH 3x/tydzień przez kilka miesięcy. Podawanie odbywa się podskórnie lub domięśniowo po rekonstytucji proszku, unikając wstrząsania i stosując świeży roztwór.
antagonista GnRH, badanie hormonalne, badanie ultrasonograficzne, brak owulacji, desensybilizacja przysadki, duszność, gonadotropina kosmówkowa, hiperstymulacja jajników, hipogonadyzm hipogonadotropowy, inseminacja domaciczna, komórka jajowa, menotropina, pęcherzyk Graafa, pobranie oocytu, podanie domięśniowe, podanie podskórne, poziom estradiolu, poziom testosteronu, rekonstytucja leku, technika wspomaganego rozrodu, ultrasonografia jajników, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie płodności, zespół hiperstymulacji jajników, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Astexana 25 mg
Astexana 25 mg, zawierający eksemestan, jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym mannitol (40,40 mg/tabletkę). Lek nie powinien być stosowany u kobiet przed menopauzą ze względu na brak skuteczności terapeutycznej i ryzyko zaburzeń hormonalnych wynikających z mechanizmu działania inhibitora aromatazy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża oraz okres karmienia piersią, gdyż eksemestan może negatywnie wpływać na rozwój płodu oraz przenikać do mleka matki, zagrażając zdrowiu noworodka.
antykoncepcja, badanie hormonalne, ciąża, działanie niepożądane, eksemestan, gospodarka hormonalna, inhibitor aromatazy, karmienie piersią, konwersja androgenów, mannitol, menopauza, nadwrażliwość na substancję czynną, okres pomenopauzalny, przenikanie do mleka matki, reakcja alergiczna, rozwój płodu, status menopauzalny, substancje pomocnicze, tabletka powlekana, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Peditrace Novum produkt złożony
Przedawkowanie pierwiastków śladowych zawartych w koncentracie Peditrace Novum, stosowanym do sporządzania roztworu do infuzji u noworodków i dzieci, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Produkt zawiera cynk (7,64 μmol/ml), miedź (0,630 μmol/ml), mangan (0,0182 μmol/ml), selen (0,0887 μmol/ml) oraz jod (0,0155 μmol/ml). Przedawkowanie może manifestować się m.in. nudnościami, wymiotami, zaburzeniami funkcji nerek, hemolizą, uszkodzeniem wątroby, objawami neurologicznymi, zaburzeniami funkcji tarczycy oraz arytmiami. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać infuzję, wykonać badania laboratoryjne potwierdzające stężenia pierwiastków, monitorować parametry życiowe oraz wdrożyć leczenie objawowe i wspomagające.
arytmia, badanie biochemiczne, badanie hormonalne, badanie laboratoryjne, badanie neuroobrazowe, badanie obrazowe, choroba Parkinsona, dysfunkcja tarczycy, hemoliza, intensywna terapia, koncentrat do infuzji, lek chelatujący, morfologia krwi z rozmazem, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, pierwiastek śladowy, przerwanie infuzji, stężenie pierwiastków śladowych, toksykologia kliniczna, uszkodzenie wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Famenita 100 mg
Progesterone Effik to preparat zawierający naturalny progesteron w dawkach 100 mg i 200 mg, stosowany w leczeniu niedoboru progesteronu u kobiet. Wskazania obejmują zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS), nieregularne miesiączki związane z zaburzeniami owulacji, okres premenopauzalny oraz hormonalną terapię zastępczą (HTZ) w menopauzie, szczególnie u kobiet z zachowaną macicą. Progesteron odgrywa kluczową rolę w regulacji fazy lutealnej cyklu, przygotowaniu endometrium do implantacji oraz zapobieganiu hiperplazji endometrium podczas terapii estrogenowej. Preparat wykazuje dobry profil bezpieczeństwa i jest dobrze tolerowany, jednak przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego, oceny hormonalnej oraz wykluczenie ciąży.
badanie hormonalne, badanie piersi, brak miesiączki, brak owulacji, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroby sercowo-naczyniowe, faza lutealna, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, nadwrażliwość na soję, niedobór progesteronu, nieregularne miesiączkowanie, premenopauza, progesteron, rak błony śluzowej macicy, rak endometrium, rozrost endometrium, USG narządu rodnego, zaburzenia owulacji, zespół napięcia przedmiesiączkowego - Leksykon substancji czynnych
Cyproteron octan – Wskazania do stosowania
Cyproteron octan, obecny w preparacie Diane-35 w dawce 2 mg wraz z 0,035 mg etynyloestradiolu, wykazuje silne właściwości antyandrogenne i jest wskazany do leczenia umiarkowanego do ciężkiego trądziku o podłożu androgenozależnym oraz hirsutyzmu u kobiet w wieku rozrodczym. Preparat ten stosuje się jako terapię drugiego lub trzeciego rzutu, po nieskuteczności leczenia miejscowego i ogólnoustrojowego antybiotykami. Diane-35 łączy działanie przeciwtrądzikowe z antykoncepcyjnym, co wymaga wykluczenia jednoczesnego stosowania innych hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Przed wdrożeniem terapii konieczna jest dokładna diagnostyka obejmująca ocenę nasilenia trądziku, wykluczenie innych przyczyn zmian skórnych, a w przypadku hirsutyzmu – ocenę nasilenia objawów i badania hormonalne.
antybiotykoterapia ogólnoustrojowa, antykoncepcja, badanie hormonalne, cyproteron octan, Diane-35, etynyloestradiol, gruczoły łojowe, hirsutyzm, hormonalne środki antykoncepcyjne, komponent estrogenowy, leczenie przeciwtrądzikowe, łojotok, owłosienie typu męskiego, terapia miejscowa, trądzik ciężki, właściwości antyandrogenne, wrażliwość na androgeny, zaburzenia hormonalne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clarzole 2,5 mg
Letrozol w dawce 2,5 mg (preparat Clarzole) jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (58,4 mg/tabletkę), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Lek nie powinien być stosowany u kobiet przed menopauzą ze względu na mechanizm działania polegający na hamowaniu aromatazy i obniżaniu stężenia estrogenów, co może prowadzić do poważnych zaburzeń endokrynologicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również ciąża oraz okres karmienia piersią, gdyż letrozol może powodować nieprawidłowości rozwojowe płodu i potencjalne ryzyko dla dziecka, a brak jest danych o przenikaniu leku do mleka kobiecego.
aromataza, badanie hormonalne, estrogeny, historia medyczna, inhibitor aromatazy, karmienie piersią, laktoza jednowodna, letrozol, menopauza, mleko kobiece, nadwrażliwość na lek, nieprawidłowości płodu, nietolerancja laktozy, reakcja alergiczna, status menopauzalny, substancja czynna, wywiad nadwrażliwości, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon substancji czynnych
Dehydroepiandrosteron – Wskazania do stosowania
Dehydroepiandrosteron (DHEA) jest steroidowym hormonem produkowanym głównie przez nadnercza, pełniącym rolę prekursora androgenów i estrogenów. Jego stężenie w surowicy osiąga maksimum w wieku 20-30 lat, a następnie ulega stopniowemu spadkowi, co może prowadzić do niedoborów wymagających suplementacji. Preparaty takie jak Biosteron i Femistelin dostępne są w dawkach 10 mg i 25 mg, przy czym tabletki 10 mg można dzielić na dawki po 5 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Wskazaniem do stosowania jest potwierdzony laboratoryjnie niedobór DHEA lub DHEA-S, zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, wynikający z fizjologicznego starzenia się lub patologii nadnerczy. Terapia powinna być prowadzona pod kontrolą lekarza z regularnym monitorowaniem stężenia hormonu w surowicy oraz oceną kliniczną, aby uniknąć nadmiernej androgenizacji i innych działań niepożądanych.
androgen, androgenizacja, badanie hormonalne, badanie laboratoryjne, dehydroepiandrosteron, estrogen, funkcja nadnerczy, hormon steroidowy, nadnercze, niedobór DHEA, niedobór fizjologiczny, niedobór hormonu, normalizacja stężenia, parametry hormonalne, prekursor hormonów płciowych, siarczan DHEA, stężenie DHEA, stężenie w surowicy, suplementacja DHEA, surowica krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Hipospadia – Diagnostyka i diagnoza
Hipospadia jest wrodzoną anomalią męskiego układu moczowo-płciowego, charakteryzującą się nieprawidłowym położeniem ujścia cewki moczowej na spodniej stronie prącia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu fizykalnym noworodka, z oceną położenia ujścia cewki, wyglądu napletka, obecności chordee oraz innych anomalii. W około 90% przypadków ujście cewki znajduje się dystalnie (na żołędzi lub tuż poniżej), co zwykle wymaga jednoetapowej korekcji chirurgicznej wykonywanej między 6. a 18. miesiącem życia. W cięższych, proksymalnych formach hipospadii, szczególnie przy współistnieniu wnętrostwa, ryzyko zaburzeń rozwoju płciowego (DSD) wynosi 15-30%, co uzasadnia wykonanie kariotypowania, badań hormonalnych (testosteron, 17-OHP, LH, FSH, ACTH) oraz USG miednicy. Dodatkowe badania obrazowe, takie jak cystouretrografia mikcyjna, uretrografia wsteczna czy cystoskopia, są wskazane w przypadku podejrzenia zwężeń cewki lub powikłań pooperacyjnych.
anomalia układu moczowo-płciowego, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, badanie hormonalne, CGH, cystoskopia, dyspareunia, GWAS, hipospadia proksymalna, kariotyp, konsultacja endokrynologiczna, krzywizna prącia, MRI, napletek, nietrzymanie moczu, przetoka cewkowo-skórna, urolog dziecięcy, USG płodu, WES, wnętrostwo, zaburzenie rozwoju płciowego, zakażenie dróg moczowych, zwężenie cewki moczowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Althyxin 100 mcg
Althyxin, zawierający lewotyroksynę sodową, jest syntetycznym hormonem tarczycy stosowanym w leczeniu łagodnego wola u pacjentów eutyreotycznych, zapobieganiu nawrotom wola po resekcji, terapii substytucyjnej w niedoczynności tarczycy, terapii supresyjnej w raku tarczycy oraz jako suplementacja w leczeniu nadczynności tarczycy z użyciem tyreostatyków. Dawki leku wahają się od 25 do 200 μg, dobierane indywidualnie w zależności od wskazania klinicznego i odpowiedzi pacjenta. Tabletki Althyxin są dostępne w ośmiu dawkach (25, 50, 75, 100, 125, 150, 175, 200 μg) i zawierają laktozę jednowodną, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Monitorowanie stężeń TSH, fT4 i w niektórych przypadkach fT3 jest niezbędne, szczególnie na początku terapii oraz u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby starsze, kobiety w ciąży oraz pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi.
badanie hormonalne, choroba sercowo-naczyniowa, długotrwała niedoczynność tarczycy, eutyreoza, hormon tarczycy, łagodne wole, laktoza jednowodna, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, odpowiedź kliniczna, rak tarczycy, resekcja wola, stężenie hormonów, supresja TSH, terapia substytucyjna, terapia supresyjna, test hamowania tarczycy, tyreostatyk, tyreotropina - Leksykon chorób i schorzeń
Niezstąpione jądra – Leczenie
Niezstąpione jądra (cryptorchidism) występują u 3-4% donoszonych noworodków płci męskiej, a częściej u wcześniaków. W większości przypadków dochodzi do samoistnego zstąpienia jądra w ciągu pierwszych 3-6 miesięcy życia. Brak zstąpienia po 6. miesiącu życia wymaga interwencji chirurgicznej, najlepiej w wieku 6-12 miesięcy, aby zminimalizować ryzyko niepłodności i raka jądra. Standardową procedurą jest orchidopeksja, wykonywana najczęściej przez dostęp pachwinowy lub laparoskopowo w przypadku jąder niewyczuwalnych. Skuteczność zabiegu wynosi około 95-98%, z różnicami zależnymi od techniki i lokalizacji jądra. Terapia hormonalna (hCG, GnRH) wykazuje niską skuteczność (<20%) i nie jest rekomendowana jako leczenie pierwszego wyboru. Po zabiegu zalecana jest kontrola po 10-14 dniach oraz dalsze monitorowanie funkcji jądra i rozwoju pacjenta.
atrofia jądra, azoospermia, badanie hormonalne, badanie ultrasonograficzne, gonadoliberyna, gonadotropina kosmówkowa, jądro brzuszne, jądro niewyczuwalne, jądro retrakcyjne, jądro wyczuwalne, laparoskopowa orchidopeksja, liczba plemników, nasieniowód, niepłodność, niezstąpione jądro, nowotwór jądra, obustronne wnętrostwo, orchidektomia, orchidopeksja, orchiopeksja, powikłanie długoterminowe, powrózek nasienny, przepuklina pachwinowa, rak jądra, skręt jądra, spermatogeneza, terapia hormonalna, wada układu moczowo-płciowego, wnętrostwo, worek mosznowy, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Wydzielina z brodawek – Diagnostyka i diagnoza
Wydzielina z brodawek sutkowych stanowi trzecią najczęstszą dolegliwość piersi, występującą u około 80% kobiet w wieku reprodukcyjnym. Kluczowe jest rozróżnienie wydzieliny fizjologicznej (galaktorezy) od patologicznej, która jest zwykle jednostronna, samoistna, z pojedynczego przewodu i może mieć charakter krwisty lub surowiczy. Patologiczna wydzielina wiąże się z ryzykiem nowotworu złośliwego w 5-23% przypadków, najczęściej raka przewodowego in situ (DCIS). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, a następnie badania obrazowe: mammografię (u kobiet ≥40 lat i mężczyzn ≥25 lat), ultrasonografię (u kobiet <40 lat i mężczyzn <25 lat) oraz w razie potrzeby rezonans magnetyczny (MRI) z kontrastem, cechujący się czułością 93-100% i niemal 100% ujemną wartością predykcyjną. Duktoskopia i galaktografia są stosowane w wybranych przypadkach, a biopsja wspomagana próżnią (VABB) umożliwia diagnostykę i leczenie zmian wewnątrzprzewodowych.
badanie cytologiczne wydzieliny, badanie hormonalne, badanie kliniczne, biopsja wspomagana próżnią, brodawczak wewnątrzprzewodowy, choroba Pageta brodawki sutkowej, duktoskopia, ektazja przewodów mlecznych, galaktografia, inwazyjny rak przewodowy, mammografia, mammografia z kontrastem, mikroduktektomia, mikrozwapnienia, nowotwór złośliwy, poziom prolaktyny, rak przewodowy in situ, rezonans magnetyczny, ultrasonografia piersi, wydzielina patologiczna, wydzielina z brodawek sutkowych, zmiany włóknisto-torbielowate - Leksykon chorób i schorzeń
Ginekomastia – Diagnostyka i diagnoza
Ginekomastia to łagodny przerost tkanki gruczołowej piersi u mężczyzn, wynikający z zaburzenia równowagi hormonalnej między estrogenami a androgenami. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym ocenie wielkości, konsystencji i symetrii piersi oraz badaniu palpacyjnym w celu różnicowania prawdziwej ginekomastii (tkanka gruczołowa >0,5-2 cm średnicy) od pseudoginekomastii (tkanka tłuszczowa). Wskazane jest wykonanie badań hormonalnych (testosteron całkowity i wolny, estradiol, LH, FSH, prolaktyna, β-hCG, DHEAS) oraz ocena funkcji narządów (AST, ALT, kreatynina, TSH, fT4). Badania obrazowe, takie jak mammografia, ultrasonografia piersi i jąder, a w wybranych przypadkach CT lub MRI, służą do wykluczenia nowotworów i innych patologii. Biopsja jest zarezerwowana dla podejrzenia raka piersi, zwłaszcza przy jednostronnym, asymetrycznym powiększeniu, szybkim wzroście, twardych guzkach, zmianach skórnych czy krwistej wydzielinie.
badanie fizykalne, badanie hormonalne, dializoterapia, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, inhibitor aromatazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, ketokonazol, liposukcja, mammografia, marskość wątroby, mastektomia podskórna, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwotny hipogonadyzm, próby wątrobowe, pseudoginekomastia, rak piersi, rezonans magnetyczny, spironolakton, tamoksyfen, testosteron całkowity, tomografia komputerowa, ultrasonografia piersi, wtórny hipogonadyzm, wydzielina z brodawki sutkowej, zaburzenie równowagi hormonalnej, zespół Klinefeltera - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Diagnostyka i diagnoza
Karłowatość definiowana jest jako wzrost poniżej 147 cm u dorosłych i obejmuje ponad 300 schorzeń, z achondroplazją jako najczęstszą przyczyną. Diagnostyka wymaga podejścia wielodyscyplinarnego, obejmującego badania prenatalne (USG, amniocenteza, testy genetyczne) oraz po urodzeniu (pomiar wzrostu, badania obrazowe: RTG, MRI, CT). Kluczowe jest monitorowanie proporcji ciała i wykrywanie charakterystycznych cech dysplazji szkieletowych. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje ocenę poziomu hormonu wzrostu, IGF-1, IGFBP-3 oraz badania genetyczne, zwłaszcza mutacji w genie FGFR3 w achondroplazji. Diagnostyka różnicowa uwzględnia zaburzenia endokrynologiczne, dysplazje szkieletowe, zaburzenia chromosomalne oraz inne choroby przewlekłe.
achondroplazja, amniocenteza, badanie audiometryczne, badanie genetyczne, badanie hormonalne, badanie molekularne, badanie obrazowe, badanie ultrasonograficzne, bezdech senny, dysplazja spondyloepifizalna, dysplazja szkieletowa, endokrynolog, genetyk kliniczny, hipogonadyzm, hormon wzrostu, hydrocefalia, insulinopodobny czynnik wzrostu, karłowatość, karłowatość pierwotna, neurolog, niedobór hormonu wzrostu, ortopeda, poradnictwo genetyczne, radiolog, rezonans magnetyczny, siatka centylowa, test genetyczny, tomografia komputerowa, wrodzona niedoczynność tarczycy, zaburzenie chromosomalne, zdjęcie rentgenowskie, zespół Cushinga, zespół Downa, zespół Noonana, zespół Turnera - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fostimon 75 j.m.
Lek Fostimon zawiera 75 j.m. urofolitropiny (FSH) i jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na FSH lub składniki preparatu, powiększeniem jajników lub torbielami niezwiązanymi z PCOS, krwawieniami z dróg rodnych o nieznanej etiologii oraz nowotworami jajników, macicy i piersi. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentek z nowotworami podwzgórza lub przysadki mózgowej, pierwotną niewydolnością jajników, wadami rozwojowymi narządów płciowych uniemożliwiającymi prawidłowy przebieg ciąży oraz guzami macicy utrudniającymi implantację lub rozwój ciąży. Stosowanie Fostimonu wymaga dokładnej diagnostyki przyczyn niepłodności oraz wykluczenia innych patologii, aby uniknąć nieefektywności terapii i powikłań.
badanie hormonalne, guz macicy, hormon folikulotropowy, krwawienie z dróg rodnych, mięśniak macicy, nadwrażliwość na FSH, nowotwór podwzgórza, oś podwzgórze-przysadka-jajniki, ostry proces zapalny, pęknięcie torbieli, pierwotna niewydolność jajników, powiększenie jajników, przysadka mózgowa, reakcja anafilaktyczna, skręt jajnika, stymulacja gonadotropinami, torbiel jajnika, urofolitropina, wada rozwojowa narządu płciowego, zaburzenie cyklu miesiączkowego, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Luttagen 200 mg
Luttagen, dostępny w formie kapsułek miękkich zawierających naturalny progesteron w dawkach 100 mg lub 200 mg, jest wskazany do leczenia zaburzeń związanych z niedoborem endogennego progesteronu. Preparat znajduje zastosowanie w terapii zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS), zaburzeń owulacji, cykli bezowulacyjnych, okresu przedmenopauzalnego oraz jako element hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet po menopauzie w połączeniu z estrogenami. Progesteron w dawce 100-200 mg podawany w fazie lutealnej cyklu pomaga złagodzić objawy PMS, stabilizować cykle miesiączkowe, zapobiegać nieprawidłowym krwawieniom oraz chronić endometrium przed hiperplazją i rakiem w trakcie HTZ. Wybór dawki i schematu leczenia powinien być indywidualizowany na podstawie oceny klinicznej i badań hormonalnych.
badanie hormonalne, ciałko żółte, cykl bezowulacyjny, estrogenoterapia, faza lutealna, hiperestrogenizacja, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kapsułka miękka, lecytyna sojowa, nadwrażliwość na soję, nieprawidłowe krwawienie, okres przedmenopauzalny, progesteron, progesteron endogenny, rak endometrium, równowaga hormonalna, zaburzenia cyklu miesiączkowego, zaburzenia owulacji, zespół napięcia przedmiesiączkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół niewrażliwości na androgeny – Diagnostyka i diagnoza
Zespół niewrażliwości na androgeny (ZNA) to rzadkie zaburzenie rozwoju płciowego (DSD) wynikające z oporności na androgeny, diagnozowane na podstawie kariotypu 46,XY, nieprawidłowej maskulinizacji narządów płciowych zewnętrznych, upośledzonej spermatogenezy, braku struktur Müllera oraz prawidłowych lub podwyższonych poziomów testosteronu i lutropiny (LH). Diagnostyka obejmuje badania genetyczne (analiza mutacji genu receptora androgenowego AR, wykrywająca ponad 95% mutacji), badania hormonalne (testosteron, DHT, LH, AMH), test stymulacji hCG oraz obrazowanie (USG, MRI) w celu lokalizacji jąder i oceny anomalii przewodów płciowych. Wyróżnia się trzy formy ZNA: CAIS (całkowity, diagnozowany najczęściej w okresie dojrzewania z powodu pierwotnego braku miesiączki i prawidłowego rozwoju piersi), PAIS (częściowy, podejrzenie już przy urodzeniu z powodu niejednoznacznych narządów płciowych) oraz MAIS (łagodny, diagnozowany w okresie dojrzewania lub dorosłości z powodu ginekomastii lub niepłodności). Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, niedobór 5-alfa-reduktazy typu 2 oraz inne DSD.
amniopunkcja, azoospermia, badanie genetyczne, badanie hormonalne, biopsja kosmówki, całkowity zespół niewrażliwości na androgeny, częściowy zespół niewrażliwości na androgeny, dihydrotestosteron, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gen receptora androgenowego, ginekomastia, gonadektomia, hormon anty-Müllerowski, łagodny zespół niewrażliwości na androgeny, mutacja genu receptora androgenowego, niedobór 5-alfa-reduktazy, niedobór oksydoreduktazy cytochromu P450, pierwotny brak miesiączki, płyn owodniowy, przepuklina pachwinowa, rezonans magnetyczny, terapia hormonalna zastępcza, test stymulacji hCG, ultrasonografia jamy brzusznej, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenie rozwoju płciowego, zespół Denysa-Drasha, zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, zespół niewrażliwości na androgeny, zespół Smitha-Lemliego-Opitza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Novostella 10 mg
Lek Novostella zawiera 10 mg prasteronu i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentek z nadwrażliwością na prasteron lub substancje pomocnicze (w tym około 100 mg laktozy jednowodnej na tabletkę), ciężką niewydolnością wątroby i nerek, a także u kobiet z rozpoznanym rakiem sutka, jajnika lub innymi nowotworami hormonozależnymi. Przeciwwskazany jest również w ciąży i okresie karmienia piersią oraz u dzieci i młodzieży. Konieczne jest przeprowadzenie badań hormonalnych w celu oceny stężenia DHEA – lek nie powinien być stosowany u kobiet z prawidłowym poziomem tego hormonu. Przed terapią należy wykonać test ciążowy, ocenić funkcję wątroby i nerek oraz zebrać szczegółowy wywiad onkologiczny.
antykoncepcja, badanie hormonalne, choroba nowotworowa, dehydroepiandrosteron, DHEA, działanie niepożądane, karmienie piersią, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby i nerek, Novostella, nowotwór hormonozależny, prasteron, rak sutka, test ciążowy, wywiad onkologiczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mensinorm Set 150 j.m.
Mensinorm Set to preparat zawierający ludzką gonadotropinę menopauzalną (HMG), składającą się z FSH i LH, dostępny w dawkach 75 j.m. oraz 150 j.m. Zawiera hormony pozyskiwane z moczu kobiet po menopauzie, z dodatkiem hCG dla zwiększenia aktywności LH. Produkt występuje w formie liofilizowanego proszku oraz rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Wskazania kliniczne obejmują indukcję owulacji u kobiet z anowulacją lub niemiesiączkowaniem, u których wcześniejsze leczenie cytrynianem klomifenu okazało się nieskuteczne, oraz kontrolowaną hiperstymulację jajników (COH) w procedurach wspomaganego rozrodu (ART), takich jak IVF, w celu uzyskania wielu pęcherzyków jajnikowych i zwiększenia liczby komórek jajowych do punkcji.
anovulacja, badanie hormonalne, brak miesiączki, cytrynian klomifenu, estradiol, gonadotropina kosmówkowa, gonadotropina menopauzalna, hiperstymulacja jajników, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, indukcja owulacji, pęcherzyki jajnikowe, proszek liofilizowany, roztwór do wstrzykiwań, stymulacja owulacji, stymulacja wielopęcherzykowa, techniki wspomaganego rozrodu, zaburzenia płodności, zapłodnienie pozaustrojowe, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Wulwodynia – Diagnostyka i diagnoza
Wulwodynia to przewlekły ból sromu trwający co najmniej 3 miesiące, rozpoznawany na zasadzie wykluczenia innych przyczyn bólu. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym, w tym teście Q-tip (lekki nacisk około 5 mm na obszary sromu i przedsionka pochwy), oraz wykluczeniu infekcji, dermatoz, zmian nowotworowych i innych schorzeń. Charakterystyczne jest prawidłowe lub nieznacznie zaczerwienione zabarwienie sromu, a ból jest subiektywny i często związany z dysfunkcją mięśni dna miednicy. W diagnostyce pomocne są badania pH pochwy, hormonalne oraz kolposkopia, natomiast biopsja sromu nie jest rutynowa i wykonywana jedynie przy podejrzeniu innych patologii. Klasyfikacja wulwodynii uwzględnia podtypy: uogólnioną, zlokalizowaną (najczęściej vestibulodynia), prowokowaną i nieprowokowaną, pierwotną i wtórną oraz stałą lub okresową.
atrofia urogenitalna, badanie hormonalne, badanie palpacyjne, blokada nerwowa, ból sromu, elektrostymulacja, endometrioza, estrogen miejscowy, fibromialgia, infekcja dróg moczowych, infekcja grzybicza, infekcja pochwy, kandydoza, kolposkopia, krem znieczulający, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek przeciwdrgawkowy, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, mięśnie dna miednicy, neuralgia nerwu sromowego, pH pochwy, radikulopatia, rak sromu, terapia poznawczo-behawioralna, test Q-tip, VIN, westibulektomia, wulwodynia nieprowokowana, wulwodynia pierwotna, wulwodynia prowokowana, wulwodynia uogólniona, wulwodynia wtórna, wulwodynia zlokalizowana, zespół jelita drażliwego, zespół przewlekłego zmęczenia - Leksykon chorób i schorzeń
Łagodne guzy nadnerczy – Leczenie
Leczenie łagodnych guzów nadnerczy opiera się na ocenie wielkości guza, jego aktywności hormonalnej oraz ryzyka złośliwości. Guzy nieczynne hormonalnie i mniejsze niż 4-5 cm, bez cech złośliwości, kwalifikują się do obserwacji z kontrolą obrazową co 3-6 miesięcy, a następnie co 1-2 lata oraz corocznymi badaniami hormonalnymi przez 5 lat. Wskazaniem do adrenalektomii są guzy czynne hormonalnie, o średnicy powyżej 4-5 cm, wykazujące szybki wzrost (>1 cm) lub podejrzenie złośliwości. Preferowaną metodą chirurgiczną jest laparoskopowa adrenalektomia, zapewniająca krótszy czas hospitalizacji (1-3 dni) i szybszy powrót do aktywności, natomiast adrenalektomia otwarta stosowana jest przy większych guzach lub podejrzeniu złośliwości. Farmakoterapia przedoperacyjna obejmuje alfa- i beta-blokery w pheochromocytoma, inhibitory syntezy kortyzolu (ketokonazol, metyrapon) w zespole Cushinga oraz antagoniści receptora mineralokortykosteroidowego (spironolakton, eplerenon) w aldosteronomie, a także suplementację potasu i wyrównanie zaburzeń metabolicznych.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, adenoma nadnerczy, adrenalektomia, adrenalektomia laparoskopowa, alfa-bloker, antagonista receptora glikokortykosteroidowego, antagonista wapnia, badanie hormonalne, badanie obrazowe, beta-bloker, dysfagia, endokrynologia, eplerenon, farmakoterapia, gruczolak nadnerczy, guz chromochłonny, guz czynny hormonalnie, incydentaloma nadnerczy, katecholamina, ketokonazol, krioablacja, łagodny guz nadnerczy, metyrapon, mifepryston, niedoczynność nadnerczy, pheochromocytoma, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, spironolakton, zespół Cushinga - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Omnadren 250 (30 mg + 60 mg + 60 mg + 100 mg)/ml
Omnadren 250, zawierający łącznie 250 mg czterech estrów testosteronu (propionian 30 mg, fenylopropionian 60 mg, izokapronian 60 mg, dekanonian 100 mg), jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane teratogenne działanie na płód. Kobiety w wieku rozrodczym powinny być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz o konieczności odstawienia leku przed planowaną ciążą. Brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet karmiących piersią, dlatego zaleca się zaprzestanie karmienia na czas terapii i odpowiedni okres po jej zakończeniu. Dodatkowo, preparat zawiera alkohol benzylowy (50 mg/ml) i olej arachidowy, co może wpływać na bezpieczeństwo stosowania w tych grupach pacjentek.
alkohol benzylowy, amenorrhea, badanie hormonalne, dekanonian testosteronu, dysfagia, ester testosteronu, fenyloproponian testosteronu, izokapronian testosteronu, kriokonserwacja nasienia, nieregularne miesiączkowanie, olej arachidowy, oligospermia, Omnadren 250, oś podwzgórze-przysadka-jajniki, propionian testosteronu, supresja gonadotropin, wartość referencyjna, zaburzenie cyklu menstruacyjnego, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Wnętrostwo – Diagnostyka i diagnoza
Wnętrostwo (cryptorchidism) to najczęstsza wrodzona anomalia układu moczowo-płciowego u chłopców, występująca u około 3% donoszonych noworodków i do 30% wcześniaków. Diagnoza opiera się głównie na badaniu fizykalnym, które pozwala określić, czy jądro jest wyczuwalne (około 70% przypadków) czy niewyczuwalne (30%), co ma kluczowe znaczenie dla dalszej diagnostyki i leczenia. Badania obrazowe, takie jak USG (czułość 45%, swoistość 78%, dokładność 88%) i MRI (czułość około 90%, swoistość 100%), mają ograniczoną wartość i nie są zalecane rutynowo przed konsultacją urologiczną. Złotym standardem w diagnostyce niewyczuwalnych jąder jest laparoskopowa ocena, która umożliwia precyzyjną lokalizację jądra lub potwierdzenie jego braku z niemal 100% czułością i swoistością. W przypadku obustronnego wnętrostwa wskazana jest pilna ocena endokrynologiczna, w tym badania hormonalne (FSH, LH, AMH, inhibina B, testosteron) oraz kariotyp.
atrofia jądra, badanie fizykalne, badanie hormonalne, badanie kariotypu, badanie ultrasonograficzne, gonadotropiny, hormon antymüllerowski, inhibina B, jądro ektopowe, jądro niewyczuwalne, jądro wędrujące, jądro wstępujące, jądro wyczuwalne, kanał pachwinowy, laparoskopia diagnostyczna, mięsień dźwigacz jądra, nabyte wnętrostwo, niezstąpione jądro, orchidopeksja, przepuklina pachwinowa, rezonans magnetyczny, spermatogeneza, spodziectwo, test stymulacji hCG, testosteron, wnętrostwo, zaburzenie różnicowania płci, zespół Klinefeltera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omnadren 250 (30 mg + 60 mg + 60 mg + 100 mg)/ml
Omnadren 250 to preparat zawierający 250 mg mieszaniny czterech estrów testosteronu: propionianu (30 mg), fenylopropionianu (60 mg), izokapronianu (60 mg) oraz dekanonianu (100 mg) w 1 ml roztworu do iniekcji domięśniowych. Kompozycja ta umożliwia szybki początek działania dzięki krótkodziałającemu propionianowi oraz długotrwały efekt terapeutyczny dzięki dekanonianowi. Preparat jest wskazany przede wszystkim w terapii zastępczej hipogonadyzmu męskiego potwierdzonego klinicznie i biochemicznie, opóźnionym dojrzewaniu płciowym, zespołach pokastracyjnych, impotencji związanej z niedoborem testosteronu oraz wybranych zaburzeniach spermatogenezy. U kobiet stosowanie jest ograniczone do wyjątkowych przypadków hiperestrogenizmu, ze względu na ryzyko androgenizacji. Preparat zawiera także alkohol benzylowy (50 mg/ml) i olej arachidowy jako substancje pomocnicze, co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością.
androgenizacja, badanie hormonalne, ester testosteronu, hiperestrogenizm, hipogonadyzm męski, impotencja, iniekcja domięśniowa, morfologia krwi, niedobór testosteronu, opóźnione dojrzewanie płciowe, orchidektomia, profil lipidowy, rak prostaty, roztwór do wstrzykiwań, stężenie testosteronu, terapia testosteronowa zastępcza, testosteronu izokapronian, testosteronu propionian, zaburzenia spermatogenezy, zaburzenie erekcji, zespół pokastracyjny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fulvestrant Pharmascience
Fulwestrant wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz u tych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ze względu na ryzyko zmienionego metabolizmu i kumulacji leku. Ze względu na domięśniową drogę podania, wskazane jest zachowanie ostrożności u pacjentek ze skazą krwotoczną, trombocytopenią oraz podczas terapii przeciwzakrzepowej, aby ograniczyć ryzyko krwawień w miejscu iniekcji. Należy również uwzględnić zwiększone ryzyko powikłań zatorowo-zakrzepowych u chorych z zaawansowanym rakiem piersi, co potwierdzają dane z badań klinicznych. Podawanie fulwestrantu w górno-bocznej okolicy pośladka wymaga precyzyjnej techniki, aby uniknąć podrażnienia lub uszkodzenia nerwu kulszowego, co może skutkować rwą kulszową, nerwobólem lub neuropatią obwodową.
alkohol benzylowy, alkohol etylowy, badanie hormonalne, benzylu benzoesan, ból neuropatyczny, droga podania domięśniowa, estradiol, glikol propylenowy, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania leku, nerwoból, neuropatia obwodowa, okolica pośladka, osteoporoza, reakcja anafilaktyczna, receptor estrogenowy, rwa kulszowa, skaza krwotoczna, trombocytopenia, zaawansowany rak piersi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zatorowo-zakrzepowe, zajęcie narządów miąższowych - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Diagnostyka i diagnoza
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów, zwłaszcza wątroby. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu wysycenia transferyny (TS) oraz poziomu ferrytyny w surowicy, gdzie wartości >45% u kobiet i >50% u mężczyzn dla TS oraz >200 μg/L u kobiet przed menopauzą i >300 μg/L u mężczyzn i kobiet po menopauzie dla ferrytyny sugerują chorobę. Wysokie stężenie ferrytyny (>1000 μg/L) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem marskości wątroby. Diagnostyka genetyczna obejmuje wykrywanie mutacji w genie HFE, głównie homozygotycznej mutacji C282Y, potwierdzającej dziedziczną hemochromatozę. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż umożliwia wdrożenie skutecznego leczenia (regularne upusty krwi) i zapobiega nieodwracalnym powikłaniom narządowym.
algorytm diagnostyczny, alkoholowa choroba wątroby, badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie hormonalne, białko ostrej fazy, biopsja wątroby, całkowita zdolność wiązania żelaza, densytometria kości, echokardiografia, elastografia wątroby, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, kardiomiopatia, marskość wątroby, mutacja genu HFE, nadmierne gromadzenie żelaza, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, poziom ferrytyny, poziom glukozy na czczo, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny, sztywność stawów, upust krwi, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, wysycenie transferyny, wywiad kliniczny - Leksykon chorób i schorzeń
Opóźniona ejakulacja – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Opóźniona ejakulacja (DE) to rzadka dysfunkcja seksualna dotykająca mniej niż 1% mężczyzn, charakteryzująca się wydłużonym czasem do ejakulacji (>30 minut) lub całkowitym brakiem wytrysku pomimo odpowiedniej stymulacji i pragnienia. Mediana IELT wynosi 5,4 minuty, a czasy powyżej 22 minut kwalifikują do DE. DE może mieć charakter pierwotny lub nabyty, uogólniony lub sytuacyjny. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki organiczne (neurologiczne, hormonalne, chirurgiczne, infekcyjne, wiekowe) oraz psychospołeczne (stres, lęk, problemy w relacjach, negatywny obraz ciała). Leki, zwłaszcza SSRI, beta-blokery, leki przeciwpsychotyczne i diuretyki, mogą indukować DE. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach dodatkowych (hormonalnych, neurologicznych, obrazowych) w zależności od wskazań klinicznych.
badanie fizykalne, badanie hormonalne, choroba Parkinsona, ćwiczenia Kegla, depresja, dysfunkcja seksualna, ekstrakcja plemników, elektroejakulacja, hiperprolaktynemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, libido, masaż prostaty, mięśnie dna miednicy, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedobór testosteronu, niepłodność, opóźniona ejakulacja, pozyskiwanie plemników, schorzenie neurologiczne, stwardnienie rozsiane, stymulacja seksualna, stymulacja wibracyjna prącia, terapia seksualna, wspomagany rozród, wsteczna ejakulacja, zakażenie układu moczowego, zdrowie seksualne - Leksykon chorób i schorzeń
Hirsutyzm – Zapobieganie i profilaktyka
Hirsutyzm, definiowany jako nadmierne owłosienie typu męskiego u kobiet, jest najczęściej związany z hiperandrogenizmem, szczególnie w kontekście zespołu policystycznych jajników (PCOS). Profilaktyka hirsutyzmu powinna być ukierunkowana na przyczynę, z naciskiem na redukcję masy ciała (utrata ≥5% masy ciała), regularną aktywność fizyczną (≥30 minut dziennie, 5 dni w tygodniu) oraz dietę niskokaloryczną bogatą w błonnik i antyoksydanty. W terapii hormonalnej pierwszego rzutu stosuje się doustne środki antykoncepcyjne, które hamują LH i FSH, obniżając poziom wolnego testosteronu poprzez wzrost SHBG. W przypadkach umiarkowanego i ciężkiego hirsutyzmu konieczne może być dodanie antyandrogenów ogólnoustrojowych. Leczenie insulinooporności, często współistniejącej z PCOS, obejmuje metforminę oraz suplementację probiotykami i synbiotykami, co wpływa na obniżenie całkowitego testosteronu i poprawę wyników w skali Ferrimana-Gallweya.
badanie hormonalne, dieta niskokaloryczna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, hirsutyzm, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, insulinooporność, lęk, metformina, mikrobiota jelitowa, monitorowanie medyczne, nadnercza, PCOS, podwyższony poziom androgenów, poziom testosteronu, produkcja androgenów, remisja, SHBG, skala Ferrimana-Gallweya, suplementacja probiotykami, synbiotyk, terapia hormonalna, testosteron całkowity, testosteron wolny, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie hormonalne, zaburzenie przysadki mózgowej, zaburzenie psychiczne, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół policystycznych jajników – Objawy
Zespół policystycznych jajników (PCOS) to złożone zaburzenie endokrynologiczne dotykające 5-13% kobiet w wieku rozrodczym, charakteryzujące się zaburzeniami owulacji, hiperandrogenizmem oraz obecnością licznych pęcherzyków w jajnikach. Klinicznie manifestuje się oligomenorrheą (<9 miesiączek/rok lub odstępy >35 dni), amenorrheą (>3 miesiące bez miesiączki), nieregularnymi i obfitymi krwawieniami, a także objawami hiperandrogenizmu, takimi jak hirsutyzm (około 70% przypadków), łysienie androgenowe, trądzik i tłusta skóra. PCOS wiąże się z wysokim odsetkiem insulinooporności (50-70%) oraz otyłością (40-80%), szczególnie typu centralnego, co zwiększa ryzyko powikłań metabolicznych, w tym cukrzycy typu 2 (ponad 50% do 40. roku życia), chorób sercowo-naczyniowych, bezdechu sennego (około 50%) oraz raka endometrium. Zaburzenia owulacji prowadzą do niepłodności u 70-80% pacjentek, a ryzyko powikłań ciążowych, takich jak poronienia, cukrzyca ciążowa czy stan przedrzucawkowy, jest istotnie podwyższone.
acanthosis nigricans, amenorrhea, antyandrogen, badanie hormonalne, bezdech senny, błona śluzowa macicy, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 2, depresja, dysfunkcja seksualna, endokrynopatia, fenotyp PCOS, hiperandrogenizm, hirsutyzm, insulinooporność, kryteria Rotterdam, lek stymulujący owulację, łysienie androgenowe, makrosomia płodu, metformina, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, nieregularna owulacja, oligomenorrhea, pęcherzyk jajnikowy, perimenopauza, poród przedwczesny, problem z płodnością, przyrost masy ciała, rak endometrium, stan przedrzucawkowy, tłusta skóra, trądzik, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie owulacji, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Menopur 1200 IU
MENOPUR to preparat zawierający wysoce oczyszczoną menotropinę (hMG) o aktywności 625 IU FSH i 625 IU LH na mililitr roztworu, dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu o dawkach 600 IU i 1200 IU. Substancja czynna pozyskiwana jest z moczu kobiet po menopauzie, gdzie hCG stanowi główny czynnik aktywności LH. Lek jest wskazany do leczenia niepłodności w dwóch głównych sytuacjach: indukcji owulacji u pacjentek z brakiem owulacji, w tym z zespołem policystycznych jajników (PCOD), u których nie uzyskano odpowiedzi na cytrynian klomifenu, oraz do kontrolowanej hiperstymulacji jajników w protokołach technik wspomaganego rozrodu (ART), takich jak IVF/ET, GIFT oraz ICSI.
badanie hormonalne, brak owulacji, ciąża mnoga, cytrynian klomifenu, diagnostyka niepłodności, gonadotropina kosmówkowa, gonadotropina menopauzalna, hiperstymulacja jajników, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, indukcja owulacji, menotropina, przeniesienie gamety do jajowodu, rozród wspomagany, śródcytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika, zapłodnienie pozaustrojowe, zespół hiperstymulacji jajników, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Obniżone libido – Objawy
Obniżone libido, definiowane jako zmniejszone zainteresowanie aktywnością seksualną, dotyka około 20% mężczyzn i jeszcze większy odsetek kobiet. Objawy obejmują zmniejszoną chęć do seksu, brak fantazji seksualnych, trudności z podnieceniem oraz unikanie sytuacji intymnych. W przypadku kobiet z hipoaktywnym zaburzeniem pożądania seksualnego (HSDD) objawy utrzymują się co najmniej 6 miesięcy i powodują znaczny dyskomfort psychiczny. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując choroby somatyczne (np. nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, niedoczynność tarczycy, hiperprolaktynemię), zaburzenia hormonalne (spadek estrogenu w menopauzie, niski testosteron u mężczyzn), wpływ leków (SSRI, leki przeciwpsychotyczne, przeciwnadciśnieniowe, chemioterapia) oraz czynniki psychologiczne i relacyjne, takie jak depresja, stres, niska samoocena czy problemy w związku.
badanie hormonalne, chemioterapia, choroba nowotworowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dysmorfofobia, dystres emocjonalny, hiperprolaktynemia, hipoaktywne zaburzenie pożądania seksualnego, lek hipotensyjny, lek przeciwpsychotyczny, menopauza, nadciśnienie tętnicze, niedobór estrogenu, niedobór testosteronu, niedoczynność tarczycy, niska samoocena, obniżone libido, okres okołomenopauzalny, otyłość, przewlekła choroba nerek, przewlekły ból, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, suchość pochwy, zaburzenia lękowe, zaburzenie hormonalne, zaburzenie neurologiczne, zespół przewlekłego zmęczenia