stężenie estrogenów
Stężenie estrogenów to kluczowy parametr diagnostyczny, obrazujący poziom żeńskich hormonów płciowych we krwi. W warunkach fizjologicznych występują naturalne wahania stężenia zależne od fazy cyklu miesiączkowego, wieku i stanu fizjologicznego pacjentki.
U kobiet w wieku rozrodczym najwyższe stężenia estrogenów obserwuje się w fazie okołoowulacyjnej, gdy poziom estradiolu (E2) osiąga 200-400 pg/ml. W fazie folikularnej wartości wahają się w przedziale 30-100 pg/ml, zaś w fazie lutealnej 100-150 pg/ml. Po menopauzie dochodzi do znaczącego obniżenia stężenia estrogenów poniżej 30 pg/ml.
Diagnostyka stężenia estrogenów ma zastosowanie w ocenie zaburzeń miesiączkowania, diagnostyce niepłodności, monitorowaniu terapii hormonalnej, diagnostyce przedwczesnego dojrzewania płciowego oraz w diagnostyce guzów hormonalnie czynnych. Interpretacja wyników powinna uwzględniać fazę cyklu miesiączkowego oraz wiek pacjentki.
Warto podkreślić, że ocena stężenia estrogenów często wymaga oznaczenia nie tylko estradiolu (E2), ale również estronu (E1) i estriolu (E3), szczególnie w diagnostyce ciąży oraz niektórych stanów patologicznych. Metody oznaczania obejmują głównie techniki immunoenzymatyczne oraz chromatografię sprzężoną ze spektrometrią mas.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Endovelle 2 mg
Dienogest, będący pochodną nortestosteronu i substancją czynną leku Endovelle, wykazuje silne działanie progestagenne in vivo przy jednoczesnym braku aktywności androgennej, mineralokortykosteroidowej i glikokortykosteroidowej. Mechanizm jego działania w leczeniu endometriozy polega na obniżeniu endogennej produkcji estradiolu, co prowadzi do zahamowania troficznego wpływu estrogenów na endometrium eutopowe i ektopowe, skutkując przemianą wydzielniczą i atrofią endometrium. W badaniu klinicznym z udziałem 198 pacjentek stosujących dienogest w dawce 2 mg przez 3 miesiące odnotowano istotne statystycznie zmniejszenie bólu miednicy (Δ = 12,3 mm na skali VAS 0-100 mm; p<0,0001) oraz klinicznie znaczące zmniejszenie bólu względem wartości wyjściowej (średnia redukcja 27,4 mm ± 22,9). Ponadto, 37,3% pacjentek doświadczyło redukcji bólu o co najmniej 50%, a 18,6% o 75% lub więcej, bez istotnego wzrostu stosowania leków przeciwbólowych. Długoterminowe badania potwierdziły utrzymanie efektu analgetycznego do 15 miesięcy terapii.
Podczas stosowania dienogestu w dawce 2 mg obserwuje się umiarkowane obniżenie stężeń estrogenów endogennych, bez istotnego wpływu na gęstość mineralną kości (BMD) w badaniu 6-miesięcznym u dorosłych pacjentek, gdzie nie stwierdzono spadku BMD, w przeciwieństwie do grupy leczonej octanem leuproreliny, u której odnotowano średni spadek BMD o 4,04% ± 4,84% (p<0,0003). U młodzieży (12-<18 lat) po 12 miesiącach terapii zaobserwowano niewielki spadek BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (-1,2%), z częściową poprawą po 6 miesiącach od zakończenia leczenia. W badaniu obserwacyjnym obejmującym 27 840 kobiet stosujących hormonalną terapię endometriozy, w tym 3023 pacjentki na dienogest 2 mg, nie wykazano istotnego wzrostu ryzyka niedokrwistości (HR 1,1; 95% CI: 0,4-2,6), natomiast ryzyko depresji mogło być nieznacznie podwyższone (HR 1,8; 95% CI: 0,3-9,4) w porównaniu do innych leków stosowanych w endometriozie.
agonista GnRH, aktywność androgenna, anowulacja, atrofia endometrium, BMD, ból miednicy, decydualizacja, dienogest, działanie glikokortykosteroidowe, działanie mineralokortykosteroidowe, działanie progestagenne, działanie przeciwandrogenne, endometrioza, endometrium, endometrium ektopowe, enzymy wątrobowe, estradiol, gęstość mineralna kości, HbA1c, lek przeciwbólowy, lipidy, niedobór estrogenów, niedokrwistość, octan leuproreliny, parametry laboratoryjne, progestagen, przemiana wydzielnicza, receptor progesteronowy, środowisko endokrynne, stężenie estrogenów, zmiany endometrialne - Leksykon substancji czynnych
Eksemestan – Właściwości farmakodynamiczne
Eksemestan, steroidowy, nieodwracalny inhibitor aromatazy (ATC: L02BG06), jest skutecznym lekiem w terapii hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Działa poprzez hamowanie konwersji androgenów do estrogenów, co prowadzi do redukcji stężenia estrogenów w surowicy o ponad 90% przy dawkach 10-25 mg, a całkowita aromatyzacja zmniejsza się nawet o 98% przy dawce 25 mg/dobę. Lek charakteryzuje się wysoką selektywnością, nie wykazuje aktywności estrogenowej ani progestagenowej, a jedynie niewielką aktywność androgenną przy dużych dawkach. W badaniach klinicznych nie stwierdzono wpływu na syntezę kortyzolu i aldosteronu, co eliminuje konieczność substytucji glikokortykosteroidów. Eksemestan powoduje niewielkie, niezależne od dawki, zwiększenie LH i FSH, co jest zgodne z mechanizmem sprzężenia zwrotnego osi podwzgórze-przysadka.
androstendion, aromatyzacja, błona śluzowa macicy, czas do niepowodzenia leczenia, czas do progresji choroby, enzym aromataza, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroidy, hamowanie aromatazy, hormonozależny rak piersi, kortyzol, leczenie uzupełniające tamoksyfenem, lek przeciwnowotworowy, nawrót raka piersi, nieodwracalny steroidowy inhibitor aromatazy, octan megestrolu, pierwotny rak piersi, przeżycie bez nawrotów odległych, przeżycie bez objawów chorobowych, przeżycie bez raka piersi, przeżywalność ogólna, rak drugiej piersi, receptory estrogenowe, steroidogeneza, steroidowy inhibitor aromatazy, stężenie estrogenów, test ACTH, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diphereline 0,1 mg 0,1 mg
Diphereline 0,1 mg, zawierający 0,1 mg tryptoreliny octanu, jest dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań podskórnych. W terapii raka gruczołu krokowego z przerzutami stosuje się dawkę 0,1 mg podskórnie raz dziennie przez 7 dni jako fazę wstępną przed wprowadzeniem preparatu o przedłużonym uwalnianiu. W leczeniu niepłodności u kobiet lek podaje się codziennie od 2. dnia cyklu menstruacyjnego do dnia poprzedzającego podanie hCG, z dawką 0,1 mg podskórnie. Kontynuacja terapii zależy od osiągnięcia stężenia estrogenów w osoczu poniżej 50 pg/ml, co zwykle następuje około 15. dnia leczenia, po czym rozpoczyna się stymulację gonadotropinami przy jednoczesnym podawaniu tryptoreliny.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Endofemine 2 mg
Dienogest, będący pochodną nortestosteronu i progestagenem o braku aktywności androgennej, wykazuje silne działanie progestagenne in vivo mimo niskiego powinowactwa do receptorów progesteronowych (około 10% w porównaniu do progesteronu). Jego mechanizm terapeutyczny w endometriozie opiera się na obniżeniu endogennej produkcji estradiolu, co prowadzi do zahamowania troficznego wpływu estrogenów na endometrium eutopowe i ektopowe, indukując przemianę wydzielniczą i atrofizację zmian endometrialnych. W badaniu klinicznym z udziałem 198 pacjentek stosujących 2 mg dienogestu przez 3 miesiące odnotowano istotne statystycznie zmniejszenie bólu miednicy (Δ = 12,3 mm na skali VAS 0-100 mm; p<0,0001) oraz klinicznie istotne zmniejszenie bólu o średnio 27,4 mm ± 22,9. Długoterminowa terapia (do 15 miesięcy) potwierdziła utrzymanie efektu terapeutycznego, a porównanie z agonistą GnRH wykazało porównywalną skuteczność w łagodzeniu objawów endometriozy.
agonista GnRH, aktywność glikokortykosteroidowa, anowulacja, antykoncepcja, atrofia endometrium, ból przewlekły, decydualizacja, depresja kliniczna, dienogest, działanie przeciwandrogenne, endometrioza, enzymy wątrobowe, estradiol, gęstość mineralna kości, hemoglobina glikowana, leki przeciwbólowe, lipidy, niedokrwistość, octan leuproreliny, odcinek lędźwiowy kręgosłupa, parametry biochemiczne krwi, parametry hematologiczne, progestagen, przemiana wydzielnicza, receptor progesteronowy, stężenie estrogenów, terapia hormonalna, wizualna skala analogowa, zmiany endometrialne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Eferox 137 mcg
Leczenie lewotyroksyną sodową u kobiet ciężarnych z niedoczynnością tarczycy powinno być kontynuowane przez cały okres ciąży, z regularnym monitorowaniem stężenia TSH w każdym trymestrze. Wzrost zapotrzebowania na hormon, spowodowany podwyższonym poziomem estrogenów, wymaga dostosowania dawki leku, aby utrzymać TSH w zakresie referencyjnym specyficznym dla trymestru. Po porodzie dawkę lewotyroksyny należy przywrócić do wartości sprzed ciąży, gdyż stężenie TSH normalizuje się zwykle w ciągu 6-8 tygodni. Nie wykazano teratogennego ani toksycznego wpływu lewotyroksyny przy stosowaniu w zalecanych dawkach, jednak zarówno niedoczynność, jak i nadczynność tarczycy mogą negatywnie wpływać na rozwój płodu, co podkreśla konieczność precyzyjnego dostosowania terapii i unikania nadmiernych dawek.
badanie przesiewowe, czynność tarczycy, Eferox, funkcja tarczycy, gospodarka hormonalna, hormon tyreotropowy, kontrola endokrynologiczna, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, parametr funkcji tarczycy, stężenie estrogenów, stężenie TSH, terapia wspomagająca, test supresyjny, zaburzenie czynności tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego przy dawkach 2,5-10 mg/kg mc./dobę podawanych doustnie przez 24 miesiące, co odpowiada 2-7-krotności dawki terapeutycznej u ludzi. Wystąpiło natomiast częstsze pojawianie się gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę, co nie zostało zaobserwowane u myszy ani u samic szczurów, sugerując specyficzność gatunkową i płciową. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym badania na bakteriach Salmonella typhimurium oraz komórkach mysich i ludzkich, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. Ponadto, flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę doustnie oraz do 75 mg/kg mc. pozajelitowo.
badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, chłoniak myszy, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki szpiku, kostnienie, kostnienie twarzoczaszki, lek przeciwgrzybiczy, mutacja chromosomalna, płodność, poronienie, potencjał rakotwórczy, poziom narażenia, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy nerek, zaburzenie rozrodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazole Hasco 5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne flukonazolu wykazały, że efekty niepożądane obserwowane u zwierząt występowały przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W długoterminowych badaniach 24-miesięcznych na myszach i szczurach, dawki 2,5-10 mg/kg mc./dobę (2-7-krotnie wyższe niż u ludzi) nie wykazały potencjału rakotwórczego, choć u samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę.
dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, ekspozycja lekowa, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, płodność, potencjał rakotwórczy, proces kostnienia, przedłużony poród, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Divigel 0,1% 1 mg
Przedawkowanie estradiolu zawartego w preparacie Divigel 0,1% jest rzadkie ze względu na przezskórny sposób podania i kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. Objawy przedawkowania są zazwyczaj przejściowe i obejmują nudności, bóle głowy, krwawienia z dróg rodnych, wymioty, tkliwość piersi, obrzęk brzucha lub miednicy, a także objawy neuropsychiatryczne takie jak niepokój i rozdrażnienie. Warto podkreślić, że badania toksyczności ostrej nie wykazały ryzyka poważnych działań niepożądanych nawet przy wielokrotności dawki terapeutycznej, co potwierdza względnie bezpieczny profil preparatu.
ból głowy, doustne środki antykoncepcyjne, endometrium, estradiol, estrogen, krwawienie z dróg rodnych, niepokój, nudności, objawy neuropsychiatryczne, ośrodkowy układ nerwowy, retencja płynów, rozdrażnienie, stężenie estrogenów, tkliwość piersi, toksyczność ostra, uwalnianie substancji czynnej, wymioty, zaburzenia nastroju, żel estrogenowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazolum Aflofarm 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. W długoterminowych badaniach na myszach i szczurach, przy dawkach 2,5, 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotność dawki ludzkiej), nie stwierdzono potencjału rakotwórczego, choć u samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę. W badaniach toksyczności rozwojowej dawki 5-10 mg/kg mc. nie wykazywały działania teratogennego, natomiast dawki ≥25 mg/kg mc. wiązały się z anatomicznymi zmianami u płodów, takimi jak dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego i opóźnienie kostnienia.
dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, efekt teratogenny, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zmiana hormonalna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aromek 2,5 mg
Aromek zawiera letrozol w dawce 2,5 mg, będący niesteroidowym inhibitorem aromatazy, stosowanym w terapii nowotworów zależnych od estrogenów, zwłaszcza u kobiet po menopauzie. Letrozol działa poprzez odwracalne wiązanie z cytochromem P-450, hamując enzym aromatazę i tym samym syntezę estrogenów w tkankach obwodowych oraz komórkach nowotworowych. Farmakodynamicznie, pojedyncze dawki 0,1 mg, 0,5 mg i 2,5 mg u zdrowych kobiet po menopauzie powodują redukcję stężenia estronu i estradiolu odpowiednio o 75%, 78% i 78%, z maksymalnym efektem obserwowanym po 48-78 godzinach. W grupie pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi, codzienne dawki letrozolu prowadzą do 75-95% obniżenia stężeń estradiolu, estronu i siarczanu estronu, a efekt ten utrzymuje się przez cały okres terapii.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucofast 150 mg
Przedkliniczne badania flukonazolu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne i potencjalne działania niepożądane pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających standardowe dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W długoterminowych badaniach rakotwórczości na myszach i szczurach, przy dawkach 2,5; 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę (odpowiadających 2-7-krotnemu narażeniu klinicznemu), nie stwierdzono potencjału rakotwórczego flukonazolu, z wyjątkiem zwiększonej częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Testy mutagenności, zarówno in vitro (z użyciem 4 szczepów Salmonella typhimurium i komórek L5178Y), jak i in vivo (na komórkach szpiku myszy oraz ludzkich limfocytach przy dawce 1000 μg/ml), nie wykazały działania mutagennego ani mutacji chromosomalnych.
działanie teratogenne, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, in vitro, in vivo, kostnienie twarzoczaszki, mutacja chromosomalna, opóźnienie kostnienia, płód martwy, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przebieg porodu, rakotwórczość, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, szpik kostny, układ kielichowo-miedniczkowy, wada rozwojowa płodu, zmiana hormonalna - Leksykon substancji czynnych
Anastrozol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Anastrozol jest wskazany wyłącznie dla kobiet po menopauzie, a jego stosowanie u pacjentek przed menopauzą jest przeciwwskazane. W przypadku wątpliwości co do statusu hormonalnego zaleca się oznaczenie stężeń LH, FSH i/lub estradiolu. Nie zaleca się łączenia anastrozolu z tamoksyfenem lub preparatami zawierającymi estrogeny ze względu na ryzyko obniżenia skuteczności terapeutycznej. Anastrozol obniża stężenie estrogenów, co może prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zwiększonego ryzyka złamań, szczególnie u kobiet z wyjściowo obniżoną gęstością kości. Zaleca się wykonanie badania densytometrycznego przed rozpoczęciem terapii oraz regularne monitorowanie w trakcie leczenia. W przypadku osteoporozy lub wysokiego ryzyka jej wystąpienia należy rozważyć leczenie bisfosfonianami w celu zahamowania utraty masy kostnej.
analog LHRH, bisfosfonian, ciężkie zaburzenie czynności nerek, densytometria kości, estradiol, estrogen, gęstość mineralna kości, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon wzrostu, laktoza jednowodna, menopauza, niedobór hormonu wzrostu, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, osteoporoza, rak piersi, stężenie estrogenów, tamoksyfen, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazole Aurobindo 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują na brak istotnego potencjału rakotwórczego, mimo że u samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotność dawki terapeutycznej u ludzi) zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym badania na szczepach Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y oraz limfocytach ludzkich (do 1000 μg/ml), nie wykazały genotoksycznego działania flukonazolu. Ponadto, doustne i pozajelitowe podawanie flukonazolu w dawkach do 20 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność szczurów obu płci.
badanie cytogenetyczne in vivo, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, limfocyt, opóźnienie kostnienia, płodność, potencjał rakotwórczy, przebieg porodu, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, rozwój zarodkowo-płodowy, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, test mutagenności, układ kielichowo-miedniczkowy, wada płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mycosyst 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują na relatywnie dobry profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach karcynogenicznych na myszach i szczurach, przy dawkach doustnych 2,5, 5 oraz 10 mg/kg/dobę (2-7-krotnie wyższych niż u ludzi), nie stwierdzono właściwości rakotwórczych, z wyjątkiem zwiększonej częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg/dobę. Kompleksowe testy mutagenności, w tym testy na Salmonella typhimurium oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro (do stężenia 1000 µg/mL), wykazały brak działania mutagennego. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 20 mg/kg doustnie oraz do 75 mg/kg pozajelitowo.
badanie in vitro, badanie in vivo, dodatkowe żebro, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, Mycosyst, opóźnienie kostnienia, płód martwy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedłużony poród, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, stężenie estrogenów, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazole Polfarmex 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują na brak potencjału rakotwórczego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi, co potwierdzają badania na myszach i szczurach, gdzie dawki 2,5-10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące nie wykazały istotnych zmian nowotworowych, z wyjątkiem częstszego występowania gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5-10 mg/kg mc./dobę. Flukonazol nie wpływa negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę. Teratogenność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne (25-320 mg/kg mc.), manifestującą się anatomicznymi zmianami u płodów, takimi jak dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, opóźnienie kostnienia, falistość żeber, rozszczep podniebienia oraz nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, a także zwiększoną śmiertelnością zarodków przy najwyższych dawkach.
badanie niekliniczne, bezpieczeństwo stosowania flukonazolu, dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, falistość żeber, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, potencjał rakotwórczy, przebieg porodu, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, układ kielichowo-miedniczkowy, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność