strefa Loosera
Strefa Loosera to anatomiczna przestrzeń zlokalizowana w części przednio-bocznej szyi, będąca istotnym obszarem w kontekście diagnostyki i leczenia infekcji głowy i szyi. Jest ograniczona przez powięź szyjną głęboką, tworząc potencjalną przestrzeń, która może stać się drogą rozprzestrzeniania się infekcji z jamy ustnej, gardła lub zębów do śródpiersia.
Z klinicznego punktu widzenia, zakażenia strefy Loosera mogą prowadzić do zagrażającego życiu zapalenia śródpiersia (mediastinitis). Najczęstszymi przyczynami infekcji w tej strefie są ropnie okołozębowe, zapalenie migdałków podniebiennych, urazy penetrujące lub powikłania po zabiegach chirurgicznych w obrębie szyi.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, badania laboratoryjne wskazujące na proces zapalny oraz obrazowanie (tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny) ukazujące rozległość procesu zapalnego. Leczenie zakażeń strefy Loosera wymaga intensywnej antybiotykoterapii oraz często interwencji chirurgicznej w celu drenażu ropni i usunięcia martwiczych tkanek, aby zapobiec potencjalnie śmiertelnym powikłaniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Krzywica i osteomalacja – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Krzywica to choroba wieku dziecięcego charakteryzująca się zaburzeniem mineralizacji macierzy kostnej przed zamknięciem płytek wzrostowych, prowadząca do deformacji kości, bólu, spowolnionego wzrostu i zwiększonej podatności na złamania. Osteomalacja, jej odpowiednik u dorosłych, objawia się zmiękczeniem kości po zamknięciu płytek wzrostowych, manifestując się bólem kości, osłabieniem mięśni i złamaniami patologicznymi. Najczęstszą przyczyną obu stanów jest niedobór witaminy D, wapnia lub fosforu, co skutkuje upośledzoną mineralizacją. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, obniżonym stężeniu wapnia i fosforanów w surowicy, podwyższonej fosfatazie alkalicznej i PTH oraz niskim poziomie 25-hydroksywitaminy D. Radiologicznie obserwuje się poszerzenie płytek wzrostowych, strzępienie przynasad, wygięcia kości oraz strefy Loosera. Leczenie polega na suplementacji witaminy D (2000-6000 IU/dzieci, 6000 IU/dorośli) i wapnia (50 mg/kg/dzień, max 500 mg), trwającym minimum 3 miesiące, z możliwością stosowania kalcytriolu i burosumabu w formach genetycznych.
1-alfa hydroksylaza, 25-hydroksywitamina D, badanie DEXA, burosumab, deformacja kostna, fosfataza alkaliczna, gęstość kości, hipokalcemia, krzywica, krzywica hipofosfatemiczna, niedobór wapnia, niedobór witaminy D, osteomalacja, osteotomia, parathormon, płytka wzrostowa, różaniec krzywiczy, strefa Loosera, suplementacja wapnia, szpotawość, tężyczka, wtórna nadczynność przytarczyc, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Krzywica i osteomalacja – Diagnostyka i diagnoza
Krzywica i osteomalacja to zaburzenia mineralizacji kości, odpowiednio dotyczące dzieci przed i dorosłych po zamknięciu płytek wzrostowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych, a w wybranych przypadkach na biopsji kości. Charakterystyczne zmiany biochemiczne obejmują obniżone stężenia wapnia i fosforu, podwyższoną fosfatazę alkaliczną (ALP), podwyższony parathormon (PTH) oraz obniżony poziom 25(OH)D. W diagnostyce różnicowej istotne jest oznaczenie poziomu FGF23, zwłaszcza przy podejrzeniu krzywicy hipofosfatemicznej, gdzie poziom >30 pg/ml (test Kainos) wskazuje na choroby zależne od FGF23. Radiologicznie u dzieci obserwuje się poszerzenie i nieregularność stref wzrostowych, osteopenię oraz deformacje kości długich, natomiast u dorosłych charakterystyczne są pseudozłamania (strefy Loosera) i uogólniona osteopenia. Biopsja kości z podwójnym znakowaniem tetracykliną pozostaje złotym standardem w diagnostyce osteomalacji, wykazując zwiększenie objętości osteoidu (>10%) i opóźnienie mineralizacji (>100 dni).
25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, biopsja kości, ból kości, choroba Pageta, craniotabes, densytometria, FGF23, fosfataza alkaliczna, hipokalcemia, krzywica hipofosfatemiczna, krzywica i osteomalacja, krzywica niedoborowa, mineralizacja kości, osteoid, osteomalacja, parathormon, płytka wzrostowa, strefa Loosera, szpiczak mnogi, wywiad kliniczny, złamanie niskoenergetyczne