krwawienie w obrębie OUN
Krwawienie w obrębie OUN (Ośrodkowego Układu Nerwowego) to poważny stan medyczny, polegający na wynaczynieniu krwi do tkanki mózgowej, przestrzeni podpajęczynówkowej lub układu komorowego. Najczęstsze typy to krwotok śródmózgowy, podpajęczynówkowy oraz krwiak nadtwardówkowy i podtwardówkowy.
Etiologia krwawień w OUN jest zróżnicowana i obejmuje nadciśnienie tętnicze, malformacje naczyniowe, tętniaki, urazy głowy, zaburzenia krzepnięcia, stosowanie leków przeciwzakrzepowych oraz choroby nowotworowe. Czynnikami ryzyka są również zaawansowany wiek, palenie tytoniu i nadużywanie alkoholu.
Objawy kliniczne krwawienia w OUN zależą od lokalizacji i rozległości krwawienia, ale typowo obejmują nagły, silny ból głowy, zaburzenia świadomości, nudności, wymioty, sztywność karku, niedowłady, zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia oraz napady drgawkowe. W ciężkich przypadkach może wystąpić śpiączka i zgon.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe – tomografię komputerową (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI) głowy, które pozwalają na określenie lokalizacji i rozległości krwawienia. W przypadku podejrzenia krwotoku podpajęczynówkowego wykonuje się również punkcję lędźwiową i angiografię naczyń mózgowych.
Leczenie krwawienia w OUN wymaga natychmiastowej interwencji i zależy od typu krwawienia. Może obejmować leczenie neurochirurgiczne (ewakuacja krwiaka, klipsowanie tętniaka), embolizację wewnątrznaczyniową, kontrolę ciśnienia tętniczego, odwracanie działania leków przeciwkrzepliwych oraz leczenie objawowe (przeciwobrzękowe, przeciwdrgawkowe). Rehabilitacja neurologiczna jest kluczowym elementem procesu zdrowienia po przebytym krwawieniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Sandoz 80 mg
Dazatynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują bardzo często u większości pacjentów. Mediana czasu leczenia dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca (do 60 miesięcy w nowo rozpoznanej CML), a u dzieci 26,3 miesiąca. Działania niepożądane prowadziły do przerwania terapii u 19% dorosłych i 1,5% pacjentów pediatrycznych. Najczęstsze powikłania obejmują mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), zakażenia (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), powikłania kardiologiczne (zastoinowa niewydolność serca, zaburzenia rytmu, zawał mięśnia sercowego), pulmonologiczne (wysięk opłucnowy, duszność, obrzęk płuc) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, krwawienia). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak mikroangiopatia zakrzepowa, rabdomioliza czy zespół Stevensa-Johnsona.
aplazja czerwonokrwinkowa, arytmia komorowa, biegunka, ból mięśniowo-kostny, chłonkotok, cukrzyca, dazatynib, dermatoza neutrofilowa, duszność, gorączka neutropeniczna, krwawienie w obrębie OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nacieki w płucach, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, serce płucne, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia rytmu serca, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby typu B, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bigetra 75 mg
Przedawkowanie dabigatranu eteksylatu (Bigetra) stanowi poważne zagrożenie z powodu ryzyka powikłań krwotocznych wynikających z nadmiernego działania przeciwzakrzepowego. Diagnostyka opiera się na kalibrowanym teście dTT (diluted Thrombin Time), który umożliwia precyzyjne oznaczenie stężenia dabigatranu oraz monitorowanie jego zmian w czasie. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie leku, utrzymać prawidłową diurezę oraz rozważyć dializę ze względu na niskie wiązanie dabigatranu z białkami osocza, choć skuteczność dializy jest ograniczona. W sytuacjach nagłych, zwłaszcza przy powikłaniach krwotocznych, wskazane jest zastosowanie swoistego antidotum – idarucyzumabu, który odwraca działanie przeciwzakrzepowe dabigatranu u dorosłych pacjentów.
aPTT, białko osocza, choroba zakrzepowo-zatorowa, dabigatran eteksylat, diluted Thrombin Time, diureza, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzakrzepowe, hemostaza, hipowolemia, idarucyzumab, koncentrat czynników krzepnięcia, koncentrat płytek krwi, krwawienie w obrębie OUN, krwawienie z dróg moczowych, krwawienie z dróg oddechowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymioty, krwiomocz, krwioplucie, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, niedokrwistość, parametr koagulologiczny, powikłanie krwotoczne, rekombinowany czynnik VIIa, smolisty stolec, test dTT, test krzepliwości, układ hemostazy, wstrząs, wybroczyna, wylew podskórny