lordoza szyjna
Lordoza szyjna to naturalne wygięcie kręgosłupa szyjnego ku przodowi, stanowiące jeden z fizjologicznych krzywizn kręgosłupa człowieka. Prawidłowa lordoza szyjna pełni kluczową funkcję w utrzymaniu równowagi ciała, amortyzacji wstrząsów oraz ochronie rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych.
W diagnostyce zaburzeń lordozy szyjnej wykorzystuje się badania obrazowe, głównie RTG, CT oraz MRI. Ocenia się stopień lordozy przy pomocy pomiarów kątowych, m.in. kąta Cobba. Nieprawidłowości w lordozie szyjnej mogą przybierać formę pogłębienia (hiperlordoza) lub spłaszczenia (hiperlordoza), a w skrajnych przypadkach może dojść do odwrócenia krzywizny (kifoza szyjna).
Zaburzenia lordozy szyjnej często współistnieją z zespołami bólowymi kręgosłupa, zaburzeniami neurologicznymi, zawrotami głowy czy napięciowymi bólami głowy. Leczenie obejmuje fizjoterapię z elementami reedukacji posturalnej, ćwiczenia wzmacniające mięśnie głębokie szyi, terapię manualną oraz w ciężkich przypadkach interwencję ortopedyczną. Profilaktyka polega głównie na utrzymywaniu prawidłowej postawy, ergonomii miejsca pracy oraz regularnej aktywności fizycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w mielopatii spondylotycznej szyjnej (CSM) zależy od wielu czynników klinicznych i radiologicznych. Kluczowymi predyktorami są przedoperacyjne nasilenie objawów, czas ich trwania oraz wiek pacjenta, przy czym starszy wiek wiąże się z gorszym stanem funkcjonalnym, choć pacjenci powyżej 65 roku życia nadal mogą osiągać istotną poprawę po dekompresji chirurgicznej. Dodatkowo, obecność zaniku mięśni dłoni, spastyczności kończyn dolnych, klonusu i dodatniego objawu Babińskiego wskazuje na cięższe uszkodzenie rdzenia i gorsze rokowanie. Wśród czynników radiologicznych najistotniejsza jest krzywizna kręgosłupa szyjnego, gdzie kifoza koreluje z gorszymi wynikami, a także niestabilność kręgosłupa, współczynnik kompresji rdzenia oraz hiperintensywność sygnału w obrazach T2-zależnych MRI. Wartości takie jak zakres ruchu lordozy szyjnej (CL(ROM)) oraz pole przekroju rdzenia (Normal-TA) mają prognostyczne znaczenie, zwłaszcza w łagodnych postaciach CSM, gdzie formuła L = CL(ROM) + 2,175 * Normal-TA ≤ 13,0 wskazuje na wolniejszą progresję choroby.
droga piramidowa, górny neuron ruchowy, kifoza szyjna, klonus, kompresja rdzenia kręgowego, lordoza szyjna, mielopatia spondylotyczna szyjna, niestabilność kręgosłupa szyjnego, objaw Babińskiego, obrazowanie tensora dyfuzji, operacja dekompresyjna, parestezja, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, spastyczność kończyn dolnych, spektroskopia rezonansu magnetycznego, spondyloza szyjna, stan neurologiczny, zaburzenia chodu, zanik mięśni dłoni