niehemolityczna żółtaczka
Niehemolityczna żółtaczka to zespół objawów chorobowych, w którym dochodzi do zażółcenia skóry, błon śluzowych i twardówek z powodu zwiększonego stężenia bilirubiny we krwi, jednak bez towarzyszącej nadmiernej destrukcji krwinek czerwonych (hemolizy). Bilirubina jest produktem rozpadu hemoglobiny i w normalnych warunkach jest metabolizowana w wątrobie, a następnie wydalana z żółcią.
Niehemolityczna żółtaczka może być wywołana różnymi mechanizmami patofizjologicznymi, takimi jak zaburzenia wątrobowego wychwytu bilirubiny, nieprawidłowa koniugacja bilirubiny w hepatocytach lub utrudniony odpływ żółci. Najczęstsze przyczyny obejmują choroby wątroby (wirusowe zapalenie, marskość, uszkodzenie polekowe), zaburzenia odpływu żółci (kamicę dróg żółciowych, nowotwory dróg żółciowych i trzustki) oraz wrodzone zespoły, jak zespół Gilberta czy zespół Criglera-Najjara.
Diagnostyka niehemolitycznej żółtaczki opiera się na ocenie parametrów biochemicznych (bilirubina całkowita i frakcje, enzymy wątrobowe, markery cholestazy), badaniach obrazowych (USG, TK, MR, MRCP, ERCP) oraz w wybranych przypadkach badaniach histopatologicznych. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a w przypadkach ciężkiej cholestazy może wymagać interwencji endoskopowej lub chirurgicznej w celu przywrócenia prawidłowego odpływu żółci.