niedobór składników mineralnych
Niedobór składników mineralnych to stan patologiczny organizmu, w którym dochodzi do zmniejszenia zawartości pierwiastków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu poniżej wartości referencyjnych. Do najważniejszych składników mineralnych należą makroelementy (wapń, fosfor, magnez, sód, potas, chlor) oraz mikroelementy (żelazo, cynk, miedź, jod, selen, mangan, molibden).
Przyczyny niedoborów składników mineralnych mogą być różnorodne: niedostateczna podaż w diecie, zaburzenia wchłaniania (np. w chorobach przewodu pokarmowego), zwiększone wydalanie (np. w chorobach nerek), zwiększone zapotrzebowanie (ciąża, okres wzrostu, intensywny wysiłek fizyczny) czy interakcje z lekami (np. diuretyki zwiększające wydalanie potasu).
Konsekwencje niedoborów mineralnych są specyficzne dla poszczególnych pierwiastków. Niedobór wapnia może prowadzić do osteoporozy, niedobór żelaza do niedokrwistości, niedobór jodu do zaburzeń funkcji tarczycy, a niedobór potasu do zaburzeń rytmu serca. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne krwi, moczu oraz w niektórych przypadkach badania obrazowe.
Leczenie niedoborów składników mineralnych polega na suplementacji deficytowego pierwiastka oraz eliminacji przyczyny niedoboru. W zależności od nasilenia niedoboru stosuje się preparaty doustne lub dożylne. Istotnym elementem profilaktyki jest odpowiednio zbilansowana dieta, dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta.