przypadek autochtoniczny
Przypadek autochtoniczny to termin używany w epidemiologii i medycynie zakaźnej, określający zachorowanie na chorobę zakaźną, które wystąpiło na danym obszarze bez powiązania z podróżą do regionu endemicznego lub bez bezpośredniego kontaktu z osobą, która podróżowała do takiego regionu.
Identyfikacja przypadków autochtonicznych ma kluczowe znaczenie dla zdrowia publicznego, ponieważ wskazuje na obecność patogenu lub wektora (np. komarów, kleszczy) na danym obszarze. Wykrycie takich przypadków często sygnalizuje zmianę w epidemiologii choroby i może oznaczać początek lokalnego szerzenia się zakażenia na terenach wcześniej wolnych od danej choroby.
W praktyce klinicznej rozpoznanie przypadku autochtonicznego wymaga dokładnego wywiadu epidemiologicznego oraz diagnostyki różnicowej. Jest to szczególnie istotne w przypadku chorób takich jak malaria, denga, chikungunya, gorączka Zachodniego Nilu czy ostatnio COVID-19, gdzie identyfikacja lokalnej transmisji może prowadzić do wdrożenia odpowiednich działań zapobiegawczych i kontrolnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze – Epidemiologia
Kleszczowe zapalenie mózgu (TBE) jest wirusową infekcją ośrodkowego układu nerwowego przenoszoną przez kleszcze, stanowiącą istotne zagrożenie zdrowotne w Europie i Azji. Rocznie zgłasza się około 10 000-12 000 przypadków klinicznych, przy czym w UE/EOG w 2022 roku odnotowano 3650 przypadków (współczynnik 0,81/100 000 mieszkańców), co stanowi wzrost o 14% względem 2021 roku. Choroba wykazuje sezonowość z największą liczbą zachorowań od czerwca do listopada, szczególnie w lipcu (n=800). Epidemiologia TBE jest zróżnicowana regionalnie, z wysoką zapadalnością w krajach bałtyckich, Czechach, Słowenii oraz Niemczech (głównie Badenia-Wirtembergia i Bawaria). W ostatnich latach obserwuje się ekspansję geograficzną wirusa na nowe obszary, w tym na wyższe wysokości (do 2100 m n.p.m.) oraz do krajów wcześniej wolnych od TBE, takich jak Holandia, Belgia i Wielka Brytania. Czynniki klimatyczne, zmiany w zachowaniach ludzkich oraz migracje ptaków przyczyniają się do rozprzestrzeniania wirusa. Nadzór epidemiologiczny jest niejednolity, a niedostateczne testowanie i raportowanie prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego obciążenia chorobą. W Szwajcarii szacowana roczna zapadalność na zakażenie (objawowe i bezobjawowe) u nieszczepionych wynosi 735/100 000, co jest znacznie wyższe niż liczba zgłoszonych przypadków klinicznych.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, borelioza mózgu, choroba endemiczna, choroba współistniejąca, definicja przypadku, diagnostyka różnicowa, diagnostyka wirusologiczna, ekspozycja na patogen, genotyp wirusa, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, kleszczowe zapalenie mózgu, nadzór epidemiologiczny, niedodiagnozowanie, odpowiedź immunologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podtyp wirusa, populacja wysokiego ryzyka, przebieg jednofazowy, przypadek autochtoniczny, serokonwersja, skuteczność szczepionki, śmiertelność, tomografia komputerowa, transmisja wirusa, wirus kleszczowego zapalenia mózgu, wyszczepialność, zakażenie OUN, zapadalność, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół oddechowy bliskiego wschodu (mers) – Epidemiologia
Zespół oddechowy Bliskiego Wschodu (MERS) wywoływany przez koronawirusa MERS-CoV, zidentyfikowany po raz pierwszy w Arabii Saudyjskiej w 2012 roku, charakteryzuje się wysoką śmiertelnością na poziomie około 35-36% (955 zgonów na 2629 potwierdzonych przypadków). Wirus jest zoonotyczny, z głównym rezerwuarem w wielbłądach jednogarbnych, u których seroprewalencja przeciwciał neutralizujących wynosiła 84,5%, a 3,8% było PCR-dodatnich. Transmisja człowiek-człowiek zachodzi głównie w warunkach bliskiego kontaktu, zwłaszcza w placówkach opieki zdrowotnej, gdzie odnotowano największe ogniska zakażeń, np. w Arabii Saudyjskiej, ZEA i Republice Korei (186 przypadków, 38 zgonów, CFR 20%). Okres inkubacji wynosi średnio około 5 dni, z zakresem 2-14 dni. Współczynnik reprodukcji (R0) szacowany jest na 0,8-1,3, co wskazuje na ograniczoną zdolność do samopodtrzymującej się transmisji w populacji ludzkiej bez środków kontroli zakażeń.
choroba układu oddechowego, choroba współistniejąca, ciężka choroba układu oddechowego, cukrzyca, koagulopatia, kontrola zakażeń, koronawirus MERS-CoV, niedobór odporności, niepasteryzowane mleko, okres inkubacji, ostra niewydolność nerek, placówka opieki zdrowotnej, przewlekła choroba nerek, przewlekła choroba płuc, przypadek autochtoniczny, rezerwuar zwierzęcy, śmiertelność, transmisja odzwierzęca, uszkodzenie narządów, wielbłąd jednogarbny, wirus odzwierzęcy, współczynnik śmiertelności przypadków, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zespół oddechowy Bliskiego Wschodu