skuteczność szczepionki
Skuteczność szczepionki to miara zdolności szczepionki do zapobiegania zachorowaniu na daną chorobę w warunkach rzeczywistych. Jest wyrażana jako procentowa redukcja zachorowań w grupie osób zaszczepionych w porównaniu do grupy niezaszczepionej. Parametr ten jest kluczowy dla oceny wartości profilaktycznej preparatów immunologicznych w praktyce klinicznej.
Skuteczność szczepionki zależy od wielu czynników, m.in. immunogenności antygenu, odpowiedzi układu immunologicznego pacjenta, schematu dawkowania oraz zgodności antygenowej szczepionki z krążącymi szczepami patogenu. Badania skuteczności szczepionek przeprowadzane są zwykle w formie randomizowanych badań klinicznych z grupą kontrolną, a następnie w badaniach obserwacyjnych po wprowadzeniu szczepionki do powszechnego użytku.
Należy odróżnić skuteczność szczepionki (vaccine efficacy) ocenianą w badaniach klinicznych od efektywności szczepionki (vaccine effectiveness) mierzonej w warunkach rzeczywistych po wprowadzeniu szczepionki do programu szczepień. Efektywność może być niższa od skuteczności ze względu na różnice w populacjach, nieprzestrzeganie schematów dawkowania, warunki przechowywania szczepionek czy ewolucję patogenu.
W ocenie skuteczności szczepionek uwzględnia się nie tylko zapobieganie zachorowaniom, ale również wpływ na przebieg choroby, w tym redukcję hospitalizacji, ciężkich powikłań i zgonów. Ten aspekt jest szczególnie istotny w przypadku szczepionek przeciwko chorobom, którym nie zawsze można w pełni zapobiec, ale można znacząco złagodzić ich przebieg.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze – Zapobieganie i profilaktyka
Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze (TBE) to wirusowa choroba ośrodkowego układu nerwowego, przenoszona głównie przez ukąszenia zakażonych kleszczy, charakteryzująca się ryzykiem poważnych powikłań neurologicznych i śmiertelności. Brak specyficznego leczenia podkreśla znaczenie profilaktyki, w której kluczową rolę odgrywa szczepienie. Dostępne szczepionki, takie jak FSME-Immun (TicoVac), Encepur, TBE-Moscow i EnceVir, wykazują wysoką skuteczność na poziomie 90,1-98,9%, a u regularnie szczepionych nawet do 99%. Schemat podstawowy obejmuje 3 dawki podawane w odstępach: 0, 1-3 miesiące oraz 9-12 miesięcy, z dawką przypominającą po 3 latach i kolejnymi co 5 lat (osoby <60 r.ż.) lub co 3 lata (osoby ≥60 r.ż.). Szczepienia są rekomendowane dla osób z obszarów endemicznych (≥5 przypadków/100 000 rocznie), podróżujących do tych rejonów, grup zawodowych narażonych na kontakt z kleszczami oraz osób aktywnych outdoorowo. Szczepienie najlepiej rozpocząć zimą lub co najmniej miesiąc przed ekspozycją.
borelioza, borelioza mózgu, choroba wirusowa, dawka przypominająca, FDA, ikarydyna, kleszczowe zapalenie mózgu, medycyna podróży, niepasteryzowany produkt mleczny, obszar endemiczny, odporność poszczepienna, olejek eteryczny, ośrodkowy układ nerwowy, permetryna, powikłanie neurologiczne, przełamanie odporności poszczepiennej, repelent DEET, schemat szczepienia, skuteczność szczepionki, szczepienie ochronne, WHO - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – NeisVac-C 10 mcg polisacharydu (O-deacetylowanego) Neisseria meningitidis grupy C (szczep C11) skoniugowany z 10-20 mcg toksoidu tężcowego adsorbowany na wodorotlenku glinu 0,5 mg Al+3/0,5 ml
NeisVac-C to skoniugowana szczepionka meningokokowa grupy C, zawierająca 10 µg O-deacetylowanego polisacharydu Neisseria meningitidis grupy C (szczep C11) sprzężonego z 10-20 µg toksoidu tężcowego i adsorbowanego na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Ochrona wynika z indukcji przeciwciał bakteriobójczych zależnych od dopełniacza, potwierdzonych testem rSBA. W badaniach klinicznych u niemowląt, dzieci raczkujących, dzieci w wieku 3,5-6 lat, młodzieży (13-17 lat) oraz dorosłych (18-64 lata) odnotowano wysokie odsetki osób z mianem rSBA ≥ 1:8 po szczepieniu (od 95,6% do 100%), co wskazuje na silną immunogenność szczepionki. Schematy szczepienia obejmowały pojedyncze dawki podawane w 4. lub 6. miesiącu życia oraz dwie dawki w 2. i 4. miesiącu życia, z dawką przypominającą w 12-13 miesiącu, co skutkowało utrzymaniem wysokiego poziomu ochrony (po szczepieniu podstawowym 99,2-99,6%, przed dawką przypominającą 67,8-90,7%, po dawce przypominającej 98,9-99,6%).
badanie kliniczne, choroba meningokokowa, cykl szczepień, dawka przypominająca, immunogenność szczepionki, Neisseria meningitidis grupy C, odpowiedź immunologiczna, polisacharyd otoczkowy, przeciwciało bakteriobójcze, skuteczność szczepionki, szczepienie podstawowe, szczepionka polisacharydowa, szczepionka skoniugowana, test rSBA, toksoid tężcowy, układ dopełniacza, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Efluelda Tetra 60 mcg HA/szczep, 1 dawka (0,7 ml)
Szczepionka Efluelda Tetra to czterowalentna, inaktywowana szczepionka przeciw grypie, zawierająca 60 µg hemaglutyniny na każdy ze szczepów wirusa (A/H1N1, A/H3N2, B/Yamagata, B/Victoria) w dawce 0,7 ml, co stanowi wyższą dawkę antygenową niż standardowe szczepionki. Badania kliniczne fazy III wykazały, że u osób ≥60 lat Efluelda Tetra jest immunogenna i skuteczna: w porównaniu z trójwalentną szczepionką o wysokiej dawce (TIV-HD) wykazała nie niższą immunogenność dla wspólnych szczepów oraz lepszą odpowiedź na dodatkowy szczep B, a w porównaniu z czterowalentną szczepionką o standardowej dawce (QIV-SD) wywołała silniejszą odpowiedź immunologiczną dla wszystkich czterech szczepów 28 dni po szczepieniu. W badaniach obserwacyjnych TIV-HD wykazała wyższą skuteczność kliniczną u osób ≥65 lat, redukując hospitalizacje z powodu chorób układu oddechowego o 12,7%, zapalenia płuc o 20,9% oraz ze wszystkich przyczyn o 8% w porównaniu do szczepionek standardowych.
choroba grypopodobna, choroba układu oddechowego, dawka przypominająca szczepionki, hemaglutynina, immunogenność szczepionki, miano przeciwciał anty-HA, non-inferiority, odpowiedź immunologiczna, serokonwersja, skuteczność szczepionki, szczepionka czterowalentna przeciwgrypowa, szczepionka przeciw grypie, test hamowania hemaglutynacji, wirion rozszczepiony, wirus grypy, wymaz z nosogardzieli, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw ospie wietrznej – Epidemiologia
Ospa wietrzna, wywoływana przez wirus varicella-zoster (VZV), jest wysoce zakaźną chorobą, której epidemiologia uległa znaczącej zmianie po wprowadzeniu szczepionki w 1995 roku. W USA, przed szczepieniami, notowano około 4 miliony przypadków rocznie, 10 500-13 000 hospitalizacji oraz 100-150 zgonów. Dwudawkowy schemat szczepień (pierwsza dawka w wieku 12-15 miesięcy, druga w 4-6 lat) doprowadził do 97% spadku zapadalności na ospę wietrzną do 2018-2019, 93% redukcji hospitalizacji do 2012 roku oraz 87% zmniejszenia śmiertelności w latach 2008-2011. Skuteczność szczepionki dwudawkowej wynosi około 92%, przewyższając skuteczność jednodawkowego schematu (81%), który dodatkowo wykazuje spadek ochrony z 72,9% w pierwszych 4 latach do 41,8% po 7-12 latach. Program szczepień zapobiega rocznie ponad 3,5 milionom przypadków, 9 000 hospitalizacjom i około 100 zgonom w USA. Nadzór epidemiologiczny, prowadzony w 39 stanach, umożliwia monitorowanie skuteczności szczepień oraz wykrywanie ognisk choroby, co jest kluczowe dla dalszej kontroli zakażeń.
herpes zoster, hospitalizacja, nadzór chorób zakaźnych, nadzór nad bezpieczeństwem szczepionek, niepożądany odczyn poszczepienny, odporność zbiorowa, odporność zbiorowiskowa, ognisko choroby, ospa wietrzna, półpasiec, powikłania hematologiczne, powikłania neurologiczne, przełamanie odporności poszczepiennej, schemat szczepienia, skuteczność szczepionki, system VAERS, szczepionka MMRV, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka skojarzona, wirus varicella zoster, wyszczepialność, zachorowalność i śmiertelność - Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze – Epidemiologia
Kleszczowe zapalenie mózgu (TBE) jest wirusową infekcją ośrodkowego układu nerwowego przenoszoną przez kleszcze, stanowiącą istotne zagrożenie zdrowotne w Europie i Azji. Rocznie zgłasza się około 10 000-12 000 przypadków klinicznych, przy czym w UE/EOG w 2022 roku odnotowano 3650 przypadków (współczynnik 0,81/100 000 mieszkańców), co stanowi wzrost o 14% względem 2021 roku. Choroba wykazuje sezonowość z największą liczbą zachorowań od czerwca do listopada, szczególnie w lipcu (n=800). Epidemiologia TBE jest zróżnicowana regionalnie, z wysoką zapadalnością w krajach bałtyckich, Czechach, Słowenii oraz Niemczech (głównie Badenia-Wirtembergia i Bawaria). W ostatnich latach obserwuje się ekspansję geograficzną wirusa na nowe obszary, w tym na wyższe wysokości (do 2100 m n.p.m.) oraz do krajów wcześniej wolnych od TBE, takich jak Holandia, Belgia i Wielka Brytania. Czynniki klimatyczne, zmiany w zachowaniach ludzkich oraz migracje ptaków przyczyniają się do rozprzestrzeniania wirusa. Nadzór epidemiologiczny jest niejednolity, a niedostateczne testowanie i raportowanie prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego obciążenia chorobą. W Szwajcarii szacowana roczna zapadalność na zakażenie (objawowe i bezobjawowe) u nieszczepionych wynosi 735/100 000, co jest znacznie wyższe niż liczba zgłoszonych przypadków klinicznych.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, borelioza mózgu, choroba endemiczna, choroba współistniejąca, definicja przypadku, diagnostyka różnicowa, diagnostyka wirusologiczna, ekspozycja na patogen, genotyp wirusa, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, kleszczowe zapalenie mózgu, nadzór epidemiologiczny, niedodiagnozowanie, odpowiedź immunologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podtyp wirusa, populacja wysokiego ryzyka, przebieg jednofazowy, przypadek autochtoniczny, serokonwersja, skuteczność szczepionki, śmiertelność, tomografia komputerowa, transmisja wirusa, wirus kleszczowego zapalenia mózgu, wyszczepialność, zakażenie OUN, zapadalność, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw covid-19 – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionki przeciw COVID-19 wykazują istotną skuteczność w zapobieganiu ciężkiemu przebiegowi choroby, hospitalizacjom oraz zgonowi, z różnicami zależnymi od wieku, stanu immunologicznego pacjenta oraz dominującego wariantu wirusa. W sezonie 2024-2025 skuteczność szczepionek wynosiła 33% w zapobieganiu wizytom na oddziałach ratunkowych u dorosłych ≥18 lat oraz 45-46% w ochronie przed hospitalizacją u immunokompetentnych osób ≥65 lat, a u osób z obniżoną odpornością skuteczność wynosiła 40%. Szczepionka Pfizer-BioNTech znacząco redukowała ryzyko objawowego COVID-19 (RR 0,09; 95% CI 0,07-0,11), hospitalizacji (RR 0,02; 95% CI 0,00-0,12) oraz zgonu (RR 0,17; 95% CI 0,02-1,39). Ochrona przeciw zakażeniu różni się w zależności od wariantu: dla osób ≥60 lat skuteczność po 2 dawkach wynosiła 90,7% dla wariantu Alfa, 82,3% dla Delty i 39,9% dla Omikronu, przy czym trzecia dawka znacząco poprawiała ochronę przed Omikronem. Szczepienia zmniejszają także ryzyko i nasilenie długotrwałego COVID-19, poprawiając jakość życia pacjentów z utrzymującymi się objawami, a także redukują powikłania sensoryczne, krążeniowe, hematologiczne i skórne (np. RR dla niespecyficznych zaburzeń COVID-19 0,53; 95% CI 0,51-0,56).
anafilaksja, badanie obserwacyjne, biomarker prognostyczny, ciężki przebieg choroby, czułość i swoistość, działanie niepożądane, hospitalizacja, krzywa ROC, long COVID, przedział ufności, ryzyko względne, skuteczność szczepionki, szczepionka Pfizer-BioNTech, szczepionka przeciw COVID-19, sztuczna sieć neuronowa, uczenie maszynowe, wariant Alfa, wariant Delta, wariant Omikron, wartość predykcyjna, wielochorobowość, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia krążenia, zaburzenia sensoryczne, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie mięśnia sercowego, zespół post-COVID - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Etiologia i przyczyny
Rotawirus jest główną przyczyną ostrego wirusowego zapalenia żołądka i jelit u dzieci na całym świecie, odpowiadając za około 200 000 zgonów rocznie, głównie z powodu ciężkiego odwodnienia. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, a wirus jest obecny w kale od 2 dni przed do 10 dni po wystąpieniu objawów. Pomimo dostępności szczepionek doustnych zawierających atenuowany żywy wirus (Rotarix, RotaTeq), zakażenia mogą się powtarzać, choć kolejne są zwykle łagodniejsze. Szczepionki wykazują skuteczność na poziomie 74-100% w zapobieganiu zakażeniom rotawirusa, zwłaszcza ciężkim postaciom choroby, i znacząco redukują hospitalizacje. W krajach o wysokich dochodach ochrona przed ciężką biegunką rotawirusową wynosi 85-98%, natomiast w krajach o niskich i średnich dochodach skuteczność jest niższa, co wiąże się z czynnikami takimi jak niedożywienie, niedobory witamin i cynku, różnice w mikrobiocie jelitowej, enteropatia środowiskowa oraz niedojrzałość układu odpornościowego.
anafilaksja, biegunka rotawirusowa, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, czynnik etiologiczny, droga fekalno-oralna, intussusception, koinfekcja, komórka B, komórka T, mikrobiota jelitowa, niedrożność jelit, ochrona immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, osoba zakażona, ostre zapalenie żołądka i jelit, perystaltyka jelitowa, przeciwciała, reakcja alergiczna, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, skuteczność szczepionki, terapia biologiczna, układ odpornościowy noworodka, wgłobienie jelit, wirusowe zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO to trójskładnikowa, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, zawierająca wirusy typu 1 (szczep Mahoney, 29 jednostek antygenu D), typu 2 (szczep MEF-1, 7 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 26 jednostek antygenu D). Produkt jest przygotowywany na komórkach linii Vero i spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO. Po zakończeniu pierwotnego schematu szczepienia (3 dawki) wskaźniki seroprotekcji wynoszą 100% dla typów 1 i 3 oraz 99-100% dla typu 2. Podanie dawki uzupełniającej (4. dawka) u niemowląt podnosi wskaźniki seroprotekcji do 97,5-100% dla wszystkich typów, a długoterminowe badania potwierdzają utrzymanie ochronnego poziomu przeciwciał u 94-99% zaszczepionych przez 4-5 lat po dawce uzupełniającej.
antygen D, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, Farmakopea Europejska, formaldehyd, immunogenność, inaktywacja wirusa, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, linia komórkowa Vero, odporność poszczepienna, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, poliomyelitis, przeciwciała ochronne, seroprotekcja, skuteczność szczepionki, szczepienie pierwotne, szczepionka inaktywowana, szczepionka monowalentna, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka menb – Epidemiologia
Choroba meningokokowa, szczególnie inwazyjna choroba meningokokowa (IMD), stanowi istotne zagrożenie zdrowia publicznego z wysoką śmiertelnością i ryzykiem powikłań. Epidemiologia IMD jest zmienna geograficznie i czasowo, z serogrupą B dominującą w Europie, Ameryce Północnej i wielu krajach Ameryki Łacińskiej. Zapadalność na meningokokową chorobę inwazyjną waha się od 0,01 do 4,26/100 000 osób, z najwyższą częstością wśród niemowląt (np. 11,1/100 000 w Australii). W USA w 2023 roku zgłoszono 415 przypadków, z dominacją serogrup B i C (25-40% przypadków każda). Szczepionki przeciwko MenB (4CMenB i MenB-FHbp) wykazują skuteczność 50-100% u osób od 2 miesięcy do 20 lat, a ich stosowanie w programach szczepień krajowych (np. Wielka Brytania, Irlandia, Australia) przyczynia się do spadku zachorowań. Jednak wskaźniki zaszczepienia, zwłaszcza wśród młodzieży, pozostają suboptymalne (np. w USA tylko 29,4% 17-latków otrzymało pierwszą dawkę MenB, a 11,9% dawkę drugą). Nadzór epidemiologiczny i monitorowanie pokrycia szczepów przez szczepionki są kluczowe dla oceny skuteczności i dostosowania strategii szczepień.
chemioprofilaktyka, choroba meningokokowa, dawka przypominająca, inwazyjna choroba meningokokowa, nosicielstwo, ochrona krzyżowa, ognisko choroby meningokokowej, rzeżączka, sekwencjonowanie całego genomu, serogrupa B, skuteczność szczepionki, szczepionka 4CMenB, szczepionka MenACWY, szczepionka MenB-FHbp, zakażenie gonokokowe - Leksykon chorób i schorzeń
Odra, świnka i różyczka – Epidemiologia
Szczepionka MMR (odra, świnka, różyczka) jest kluczowym narzędziem zdrowia publicznego, wykazującym wysoką skuteczność: jedna dawka zapobiega odrze w 93%, a dwie dawki w 97%, natomiast skuteczność przeciwko śwince wynosi 66-95%. Od momentu wprowadzenia podano ponad 575 milionów dawek, co przyczyniło się do redukcji śmiertelności odry z 2,6 mln do około 122 tys. zgonów rocznie. W USA pierwsze 20 lat stosowania szczepionki zapobiegło 52 mln przypadków odry, 17 400 niepełnosprawności intelektualnej i 5 200 zgonom. Wysoki poziom zaszczepienia (≥95%) jest niezbędny do utrzymania odporności stadnej i eliminacji chorób, co potwierdzają dane z USA, Australii i regionu Ameryk. Szczepionka MMR podana w ciągu 72 godzin po ekspozycji zmniejsza ryzyko zachorowania lub łagodzi przebieg odry. Pandemia COVID-19 spowodowała spadek zaszczepienia, co skutkuje wzrostem zachorowań i ognisk epidemicznych, np. w USA zgłoszono 935 przypadków odry do maja 2025, a w regionie Ameryk 2318 przypadków z 3 zgonami.
badanie kliniczne, choroba wirusowa, choroba zakaźna, działanie niepożądane, eliminacja choroby, genotyp wirusa, Instytut Medycyny, interwencja ukierunkowana, nadzór epidemiologiczny, nadzór molekularny, niepełnosprawność intelektualna, odporność stadna, poziom zaszczepienia, profilaktyka poekspozycyjna, program szczepień, skuteczność szczepionki, śmiertelność choroby, Światowa Organizacja Zdrowia, świnka, szczepionka MMR, trend epidemiologiczny, układ odpornościowy, złagodzenie objawów - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw covid-19 – Epidemiologia
Szczepionki przeciw COVID-19, wprowadzone od grudnia 2020 roku, przeszły intensywny monitoring bezpieczeństwa i skuteczności, potwierdzając wysoką efektywność w zapobieganiu zakażeniom, hospitalizacjom i zgonom. W okresie od sierpnia 2024 do stycznia 2025 roku podano około 15 milionów dawek w 20 krajach UE/EOG, z czego 70,6% stanowiła szczepionka Pfizer BioNTech Comirnaty ukierunkowana na wariant JN.1. Mediana pokrycia szczepieniami w grupie ≥60 lat wyniosła 7,4%, a w grupie ≥80 lat 10,8%, z dużą zmiennością między krajami. Systemy nadzoru bezpieczeństwa obejmują zarówno bierny (np. VAERS, EudraVigilance), jak i aktywny nadzór (np. Vaccine Safety Datalink, V-safe), umożliwiając wykrywanie i ocenę rzadkich zdarzeń niepożądanych, takich jak anafilaksja czy zapalenie mięśnia sercowego/osierdzia, szczególnie po szczepionkach mRNA. Współpraca międzynarodowa, koordynowana przez FDA, CDC, EMA i WHO, zapewnia wymianę danych i standaryzację metodologii nadzoru.
anafilaksja, badanie kliniczno-kontrolne, badanie kohortowe, badanie obserwacyjne, farmakowigilancja, nadzór bierny, nadzór epidemiologiczny, nadzór nad ściekami, niepożądany odczyn poszczepienny, poronienie, profil bezpieczeństwa, przełomowe zakażenie, punkt końcowy, reakcja alergiczna, remisja, SARS-CoV-2, skuteczność szczepionki, szczepionka przeciw COVID-19, wariant wirusa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół zakrzepicy z małopłytkowością - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw grypie – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szczepionka przeciw grypie pozostaje kluczowym narzędziem w prewencji zachorowań, hospitalizacji oraz zgonów związanych z grypą, szczególnie w grupach wysokiego ryzyka. Skuteczność szczepionki w sezonie 2024-2025 według CDC wynosiła od 32% do 60% w populacji dzieci i młodzieży oraz od 36% do 54% u dorosłych w warunkach ambulatoryjnych, a w zapobieganiu hospitalizacjom odpowiednio 63-78% i 41-55%. Wpływ na efektywność mają m.in. wiek pacjenta, dopasowanie antygenowe szczepów, historia szczepień oraz typ wirusa, z niższą skutecznością wobec szczepu A(H3N2). Szczepienie zmniejsza ryzyko hospitalizacji o 41% u małych dzieci i 82% u dorosłych, a także redukuje ciężkość przebiegu choroby i ryzyko przyjęcia na OIT. Szczepionka jest bezpieczna, nie zwiększa ryzyka zaostrzeń u pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (IBD) i jest rekomendowana corocznie dla osób od 6. miesiąca życia.
badanie kontrolowane placebo, CDC, choroba grypowa, choroba przewlekła, choroba sercowo-naczyniowa, dopasowanie antygenowe, dopasowanie szczepionki, dryf antygenowy, grypa sezonowa, hospitalizacja, mutacja adaptacyjna, nieswoista choroba zapalna jelit, obniżona odporność, oddział intensywnej terapii, odpowiedź immunologiczna, powikłanie, skuteczność szczepionki, śmiertelność z wszystkich przyczyn, szczep szczepionkowy, szczepienie przeciwko grypie, szczepionka peptydowa, szczepionka przeciw grypie, wirus grypy typu B, wizyta ambulatoryjna, zaostrzenie choroby - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Epidemiologia
Wprowadzenie szczepionek przeciw rotawirusowi do krajowych programów szczepień, rekomendowanych przez WHO od 2009 roku, przyniosło znaczący spadek zachorowań i transmisji wirusa, szczególnie w krajach rozwiniętych, takich jak USA. Skuteczność szczepionek RotaTeq i Rotarix oceniana jest na poziomie około 83-84% (95% CI: 72-89%), a ich stosowanie doprowadziło do redukcji hospitalizacji z powodu rotawirusa z 49% do 10% oraz wizyt na oddziale ratunkowym z 49% do 8% w populacji dzieci poniżej 5 roku życia. Pomimo wysokiej zakaźności rotawirusa i powszechnego zakażenia dzieci w erze przed szczepieniami, poprawa warunków sanitarnych nie wystarcza do ograniczenia zachorowań, co podkreśla konieczność szczepień. W krajach o niskich dochodach, zwłaszcza w Afryce i Azji, rotawirus odpowiada za ponad 95% zgonów dzieci poniżej 5 roku życia, z CFR około 2,5% wśród hospitalizowanych. Nadzór epidemiologiczny i molekularny, prowadzony m.in. przez NVSN w USA oraz sieci PAHO i WHO, jest kluczowy dla monitorowania zmian w epidemiologii i genotypach wirusa, które uległy przesunięciu z dominującego G1P[8] na inne genotypy, w tym pojawienie się nietypowych szczepów.
analiza genomowa, białko powierzchniowe, biegunka rotawirusowa, genotyp rotawirusa, nadzór epidemiologiczny, niedrożność jelit, obniżona odporność, odwodnienie, ostre zapalenie żołądka i jelit, program szczepień, sekwencjonowanie nukleotydów, skuteczność szczepionki, szczepionka przeciw rotawirusowi, wgłobienie, współczynnik śmiertelności, wydalanie wirusa, zakażenie rotawirusowe, zapalenie żołądka i jelit rotawirusowe