amyloidoza AA
Amyloidoza AA, znana również jako amyloidoza wtórna, jest chorobą charakteryzującą się odkładaniem się białka amyloidu A w różnych tkankach i narządach organizmu. Powstaje ona wtórnie do przewlekłych stanów zapalnych, infekcji lub chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, choroba Leśniowskiego-Crohna czy przewlekłe infekcje.
W patogenezie kluczową rolę odgrywa białko surowicze amyloid A (SAA), które jest produkowane przez wątrobę w odpowiedzi na cytokiny prozapalne. W warunkach przewlekłego stanu zapalnego, podwyższone stężenie SAA prowadzi do jego nieprawidłowego metabolizmu i odkładania się w formie nierozpuszczalnych włókien amyloidowych.
Najczęściej zajętym narządem w amyloidozie AA są nerki (około 90% przypadków), co prowadzi do białkomoczu i postępującej niewydolności nerek. Inne narządy dotknięte chorobą mogą obejmować wątrobę, śledzionę, przewód pokarmowy oraz serce, choć zajęcie mięśnia sercowego jest mniej powszechne niż w innych typach amyloidozy.
Diagnostyka amyloidozy AA obejmuje biopsję tkankową z barwieniem czerwienią Kongo, które wykazuje charakterystyczne zielone dwójłomne włókna w świetle spolaryzowanym. Dodatkowo wykonuje się badania immunohistochemiczne w celu identyfikacji typu amyloidu. Leczenie koncentruje się przede wszystkim na kontroli choroby podstawowej i redukcji stanu zapalnego, co może spowolnić lub zatrzymać progresję amyloidozy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Epidemiologia
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie, wielonarządowe schorzenie autozapalne o nieznanej etiologii, charakteryzujące się dwumodalnym rozkładem wieku zachorowania (15-25 lat oraz 36-46 lat) i nieznaczną przewagą zachorowań u kobiet. Zapadalność waha się od 0,16 do 0,62 przypadków na 100 000 osób rocznie, a chorobowość od 1 do 6,77 na 100 000, z regionalnymi różnicami (np. Polska: zapadalność 0,32/100 000, chorobowość 2,7/100 000). Przebieg kliniczny może być monocykliczny (30-54%), policykliczny (24-30%) lub przewlekły z dominującym zapaleniem stawów (36-40%). Czynniki ryzyka przewlekłego przebiegu to m.in. płeć żeńska, zapalenie stawów proksymalnych, trombocytoza i uzależnienie od kortykosteroidów, natomiast przebieg układowy wiąże się z wysoką gorączką i podwyższonymi markerami zapalnymi. Rokowanie jest generalnie dobre (5-letnia przeżywalność 92,4%, 10-letnia 86,9%), jednak starszy wiek zachorowania (≥50 lat), hepatomegalia, infekcje i zespół aktywacji makrofagów (MAS) znacząco zwiększają ryzyko zgonu.
amyloidoza AA, choroba autoimmunologiczna, choroba autozapalna, choroba erozyjna, choroba Stilla u dorosłych, choroba układu sercowo-naczyniowego, chorobowość, enzym wątrobowy, hepatomegalia, kryteria Yamaguchi, lek biologiczny, marker zapalny, przebieg monocykliczny, rozpowszechnienie choroby, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, trombocytoza, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapadalność, zapalenie opłucnej, zapalenie stawów proksymalnych, zapalenie wielostawowe, zespół aktywacji makrofagów - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Objawy
Febris mediterranea familiaris (FMF) to genetyczne, autoinflamacyjne schorzenie charakteryzujące się nawracającymi epizodami gorączki (38-40°C) oraz zapalenia obejmującego jamę brzuszną, klatkę piersiową i stawy. Początek choroby występuje najczęściej przed 20. rokiem życia, a ataki trwają zwykle 12-72 godzin, z okresami bezobjawowymi trwającymi od dni do lat. Objawy prodromalne, takie jak bóle mięśniowe, stawowe, nudności czy duszność, poprzedzają około 50% ataków. Czynniki wyzwalające to m.in. stres psychologiczny (75%), zmęczenie (64%), infekcje, ekspozycja na zimno oraz zmiany hormonalne. FMF może manifestować się także zmianami skórnymi, zapaleniem osierdzia, przewlekłym zapaleniem stawów i objawami neurologicznymi. Najpoważniejszym powikłaniem jest amyloidoza typu AA prowadząca do niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z mutacją M694V, nieleczonych lub z opóźnionym rozpoznaniem.
amyloidoza AA, białkomocz, ból mięśniowy, ból stawów, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, gen MEFV, kolchicyna, łuszczyca krostkowa, nawracająca gorączka, niewydolność nerek, objawy prodromalne, pericarditis, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinna gorączka śródziemnomorska, schyłkowa niewydolność nerek, skręt jądra, spondyloartropatia, vasculitis, wrzodziejące zapalenie jelita, zapalenie jąder, zapalenie opłucnej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Etiologia i przyczyny
Amyloidoza stanowi heterogenną grupę chorób charakteryzujących się pozakomórkowym odkładaniem nieprawidłowo sfałdowanych białek w postaci włókien amyloidowych w różnych narządach. Główne typy amyloidozy różnią się etiologią i białkiem amyloidogennym: amyloidoza AL (łańcuchy lekkie immunoglobulin) związana z dyskrazją plazmocytów i szpiczakiem mnogim, amyloidoza AA jako powikłanie przewlekłych stanów zapalnych i infekcji z udziałem białka amyloidu A, dziedziczna amyloidoza transtyretynowa (ATTR) spowodowana mutacjami w genie TTR, amyloidoza ATTR typu dzikiego związana ze starzeniem (głównie u mężczyzn >70 lat), amyloidoza beta-2 mikroglobulinowa u pacjentów dializowanych oraz amyloidoza ograniczona dotycząca pojedynczych narządów. W patogenezie kluczowe jest nieprawidłowe fałdowanie białek prowadzące do tworzenia nierozpuszczalnych włókien amyloidowych, które zaburzają architekturę i funkcję tkanek.
amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza transtyretynowa, białko amyloidu A, białko ostrej fazy, białko SAA, choroba zapalna jelit, cytokina prozapalna, dializoterapia, dyskrazja plazmocytów, fibryla amyloidowa, lek biologiczny, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinna gorączka śródziemnomorska, struktura beta-kartkowa, szpiczak mnogi, włókno amyloidowe, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Diagnostyka i diagnoza
Amyloidoza to złożona choroba charakteryzująca się odkładaniem nierozpuszczalnych białek amyloidowych w tkankach, prowadząc do dysfunkcji narządów i wysokiej śmiertelności, szczególnie przy opóźnionej diagnostyce. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe i wymaga wysokiego podejrzenia klinicznego u pacjentów z objawami takimi jak białkomocz o zakresie nerczycowym, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, neuropatia obwodowa, hepatomegalia, czy niski woltaż zespołów QRS w EKG przy pogrubieniu ścian serca. Diagnostyka obejmuje badania przesiewowe: SPEP/IFE, SFLC, UPEP/IFE oraz biopsje tkankowe (np. aspiracja tkanki tłuszczowej brzucha, biopsja szpiku, biopsja narządów zajętych), z potwierdzeniem obecności amyloidu za pomocą barwienia czerwienią Kongo i mikroskopii polaryzacyjnej. Typowanie amyloidu, niezbędne do wyboru terapii, realizuje się metodami immunohistochemii, immunofluorescencji, spektrometrii mas oraz badaniami genetycznymi (np. mutacje genu TTR w amyloidozie ATTR).
amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza serca, badanie przewodnictwa nerwowego, białkomocz nerczycowy, biomarkery sercowe, biopsja nerki, biopsja szpiku kostnego, dwójłomność, dysfunkcja autonomiczna, elektroforeza białek surowicy, elektromiografia, hepatomegalia, immunofiksacja, immunofluorescencja, immunohistochemia, neuropatia obwodowa, niewydolność serca, NT-proBNP, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia kości, spektrometria mas, troponina, wolne łańcuchy lekkie, złogi amyloidu - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Leczenie
Amyloidoza to grupa chorób charakteryzujących się odkładaniem patologicznych białek amyloidowych w tkankach, zróżnicowanych pod względem etiologii i leczenia. W amyloidozie AL, najczęstszej postaci systemowej, leczenie pierwszej linii opiera się na schemacie Dara-CyBorD (daratumumab, cyklofosfamid, bortezomib, deksametazon), zatwierdzonym przez FDA w 2021 roku, który znacząco poprawia wskaźniki remisji hematologicznej i funkcji narządów (59% pacjentów bez oznak choroby po 20 miesiącach). Alternatywne schematy obejmują VCd, BMdex oraz bortezomib z deksametazonem. W wybranych przypadkach stosuje się wysokodawkową chemioterapię z autologicznym przeszczepem komórek macierzystych (ASCT), z kryteriami kwalifikacji: wiek <70 lat, ECOG ≤2, brak istotnej dysfunkcji narządów. Badania nad nowymi terapiami, takimi jak przeciwciała monoklonalne (CAEL-101, birtamimab) oraz inhibitory BCL-2 (venetoclax) i BCMA, są w toku i mogą zrewolucjonizować leczenie amyloidozy AL.
acoramidis, amyloid, amyloidoza, amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza pierwotna, amyloidoza transtyretynowa, amyloidoza wtórna, antysensowny oligonukleotyd, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, CRISPR/Cas9, cyklofosfamid, dializoterapia, diflunisal, diuretyk pętlowy, edycja genomu, hematolog, inhibitor interleukiny-1, inhibitor interleukiny-6, inhibitor proteasomu, inotersen, interferencja RNA, kardiolog, kardiomiopatia amyloidowa, komórki plazmatyczne, makroglobulinemia Waldenströma, melfalan, nefrolog, neurolog, neuropatia obwodowa, patisiran, polineuropatia, przeszczep komórek macierzystych, reumatoidalne zapalenie stawów, rytuksymab, surowiczy amyloid A, szpiczak mnogi, tafamidis, talidomid, tocilizumab, transtyretyna, vutrisiran, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Objawy
Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) to poważna infekcja bakteryjna obejmująca jedną lub obie nerki, najczęściej będąca wynikiem wstępującego zakażenia z dolnych dróg moczowych. Objawy rozwijają się nagle i obejmują gorączkę do 39,5°C, dreszcze, ostry ból w okolicy lędźwiowej, nudności, wymioty oraz objawy dyzurii i zaburzeń mikcji. Wyróżnia się odmiedniczkowe zapalenie nerek niepowikłane, powikłane (z czynnikami ryzyka jak kamienie nerkowe, cukrzyca) oraz przewlekłe, związane z nawracającymi infekcjami i anatomicznymi nieprawidłowościami. Nieleczone może prowadzić do powikłań takich jak blizny nerek, posocznica, ropień nerki, ostre uszkodzenie nerek oraz powikłania w ciąży. U dzieci i osób starszych objawy mogą być atypowe, co utrudnia diagnostykę.
amyloidoza AA, antybiotykoterapia, cystitis, dyzuria, erytropoetyna, gorączka i dreszcze, infekcja układu moczowego, kamienie nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przewlekła choroba nerek, pyelonephritis, refluks pęcherzowo-moczowodowy, ropień nerki, sepsa, wstrząs septyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg moczowych, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Zapobieganie i profilaktyka
Febris mediterranea familiaris (FMF) to najczęstsza monogenowa choroba autozapalna, charakteryzująca się nawracającymi atakami gorączki oraz zapaleniem błon surowiczych, stawów i skóry. Podstawą leczenia jest profilaktyczna kolchicyna, której dawki początkowe według EULAR wynoszą: 0,5 mg/dobę dla dzieci <5 lat, 0,5-1,0 mg/dobę dla dzieci 5-10 lat oraz 1,0-1,5 mg/dobę dla dzieci >10 lat i dorosłych, z możliwością zwiększenia dawki o 0,5 mg/dobę w przypadku utrzymujących się objawów. Długotrwałe stosowanie kolchicyny jest skuteczne i bezpieczne, prowadząc do całkowitej remisji ataków u 64% dzieci i częściowej u 31%, a także zapobiega rozwojowi amyloidozy AA. Monitorowanie pacjentów powinno odbywać się co 6 miesięcy przez minimum 36 miesięcy, ze szczególnym uwzględnieniem enzymów wątrobowych i funkcji nerek, aby uniknąć toksyczności leku, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Przerwanie terapii kolchicyną zwiększa ryzyko nawrotów i rozwoju amyloidozy.
amyloidoza AA, amyloidoza wtórna, choroba autozapalna, czynnik wyzwalający, enzym wątrobowy, filtracja kłębuszkowa, gorączka śródziemnomorska, Helicobacter pylori, inhibitor TNF-alfa, leczenie biologiczne, lek modyfikujący przebieg choroby, miopatia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, nadkrzepliwość, nieprzestrzeganie zaleceń, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, powikłanie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przewlekłe zapalenie stawów, stan zapalny, trombofilia, zapalenie błon surowiczych, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Etiologia i przyczyny
Febris mediterranea familiaris (FMF) jest dziedziczną chorobą autozapalną wywołaną mutacjami w genie MEFV na chromosomie 16p13.3, kodującym białko pirynę, kluczowe w regulacji procesów zapalnych. Zidentyfikowano ponad 300 wariantów MEFV, z czego około 84 są patogenne, głównie w eksonach 2, 3, 5 i 10, z dominacją mutacji w eksonie 10 (aminokwasy 680-761). Pięć najczęstszych mutacji (M694V, M680I, E148Q, M694I, V726A) odpowiada za 70-80% przypadków FMF. Patogeneza opiera się na nadaktywności piryny, prowadzącej do nadprodukcji IL-1β i nawracających epizodów zapalenia. FMF dziedziczy się klasycznie autosomalnie recesywnie, jednak u około 30% pacjentów stwierdza się monoalleliczne mutacje, sugerujące możliwy autosomalny dominujący wzór dziedziczenia. Fenotyp choroby koreluje z typem mutacji, gdzie M694V wiąże się z cięższym przebiegiem, wcześniejszym początkiem, częstszymi atakami i zwiększonym ryzykiem powikłań, w tym amyloidozy AA.
acetylacja histonów, amyloidoza AA, amyloidoza wtórna, choroba autozapalna, Clostridium difficile, dnawe zapalenie stawów, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, fenotyp choroby, gen MEFV, GTPaza Rho, inhibitor IL-1, interleukina-1β, kolchicyna, metylacja DNA, mutacja gain-of-function, mutacja genu MEFV, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinna gorączka śródziemnomorska, sekwestracja, szlak mTOR, Yersinia pestis - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Febris mediterranea familiaris (FMF) to dziedziczne schorzenie autozapalne, charakteryzujące się nawracającymi epizodami gorączki i zapalenia surowiczego, najczęściej u osób z regionu śródziemnomorskiego. Podstawą leczenia jest kolchicyna, skuteczna u ponad 90% pacjentów, stosowana w dawkach zależnych od wieku: 0,5 mg/dobę u dzieci poniżej 5 lat, 0,5-1,0 mg/dobę u dzieci 5-10 lat oraz 1,0-1,5 mg/dobę u dzieci powyżej 10 lat i dorosłych (dawki mogą być zwiększane do 1,8 mg/dobę w zależności od formulacji). Terapia kolchicyną zapobiega ostrym atakom, minimalizuje subkliniczny stan zapalny oraz rozwój amyloidozy AA, najpoważniejszego powikłania prowadzącego do niewydolności nerek. W przypadku oporności na kolchicynę lub nietolerancji, wskazane są terapie biologiczne ukierunkowane przeciwko interleukinie-1 (anakinra, kanakinumab), które wykazują całkowitą odpowiedź u 67,5-76,5% pacjentów. Monitorowanie pacjentów obejmuje ocenę odpowiedzi na leczenie, toksyczności (w tym enzymów wątrobowych) oraz przestrzegania zaleceń co 6 miesięcy, ze szczególną ostrożnością u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
amyloidoza AA, anakinra, azoospermia, choroba autozapalna, dapson, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, epizod gorączki, febris mediterranea familiaris, gen MEFV, interleukina-1, kanakinumab, kolchicyna, leczenie kolchicyną, leczenie ukierunkowane na cel, lek przeciwbólowy, nefropatia amyloidowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, NLPZ, oligospermia, opieka pielęgniarska, poradnictwo genetyczne, rodzinna gorączka śródziemnomorska, terapia kolchicyną, zespół medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Objawy
Choroba Stilla u dorosłych (Adult-onset Still’s Disease, AOSD) to rzadka, zapalna choroba o podłożu autoimmunologicznym lub autozapalnym, charakteryzująca się triadą objawów: gorączką (≥39°C, występującą codziennie z 1-2 skokami, najczęściej po południu lub wieczorem), łososiowo-różową, plamistą wysypką oraz bólem i obrzękiem stawów (dotyczącym najczęściej kolan i nadgarstków, z poranną sztywnością trwającą ≥1 godziny). Objawy stawowe utrzymują się zwykle co najmniej 2 tygodnie. Dodatkowo często występują bóle mięśniowe (u 80% pacjentów), ból gardła (50-70%), powiększenie węzłów chłonnych (50-60%), hepatosplenomegalia oraz przewlekłe zmęczenie. Przebieg choroby jest zróżnicowany: u około 1/3 pacjentów ma charakter samoograniczający się, u kolejnej 1/3 nawracający, a u pozostałych 1/3 przewlekły z dominującym zapaleniem stawów i ryzykiem trwałych uszkodzeń. Fenotypy kliniczne dzielą się na układowy (z wysokimi markerami zapalenia, trombocytopenią i hiperferrytynemią) oraz stawowy (dominujące objawy zapalenia stawów, częściej u kobiet).
amyloidoza AA, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, burza cytokinowa, choroba autoimmunologiczna, choroba nawracająca, choroba Stilla, deformacja stawów, enzymy wątrobowe, gorączka, hepatosplenomegalia, kłębuszkowe zapalenie nerek, koagulopatia, limfadenopatia, limfohistiocytoza hemofagocytarna, mialgia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia obwodowa, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia biologiczna, triada objawów, wysypka łososiowo-różowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie stawów, zapalenie wielostawowe, zapalne zapalenie stawów, zespół aktywacji makrofagów, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Patofizjologia i mechanizm
Amyloidoza to grupa chorób charakteryzujących się pozakomórkowym odkładaniem nierozpuszczalnych włókien amyloidowych, powstałych z nieprawidłowo sfałdowanych białek prekursorowych, których jest około 37 typów. Patogeneza opiera się na zaburzeniach fałdowania białek, prowadzących do akumulacji opornych na proteolizę struktur β-harmonijkowych. Proces formowania amyloidu przebiega przez nukleację i elongację fibryli, a wzrost stężenia białek prekursorowych, takich jak wolne łańcuchy lekkie immunoglobulin w amyloidozie AL czy białko SAA w amyloidozie AA, jest kluczowym czynnikiem ryzyka. Typ białka determinuje kliniczny obraz i tropizm narządowy – np. amyloidoza AL najczęściej zajmuje serce, nerki, wątrobę i nerwy, a amyloidoza AA dotyczy głównie nerek, śledziony i wątroby. Uszkodzenie narządów wynika zarówno z cytotoksyczności oligomerów amyloidowych, które zaburzają homeostazę wapniową i funkcję receptorów NMDA/AMPA, jak i z efektu masy spowodowanego odkładaniem włókien amyloidowych, prowadząc do dysfunkcji tkanek i narządów.
amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, białko SAA, dializoterapia, diflunisal, fibryla amyloidowa, karbamylacja, kardiomiopatia amyloidowa, klonalna komórka plazmatyczna, małe interferujące RNA, modyfikacja potranslacyjna, nieprawidłowe fałdowanie białka, oligonukleotyd antysensowny, proteasom, przeciwciało monoklonalne, receptor NMDA, surowiczy amyloid A, tafamidis, transtyretyna, włókno amyloidowe, zespół cieśni nadgarstka, β2-mikroglobulina - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Objawy
Amyloidoza to złożona, wielonarządowa choroba charakteryzująca się odkładaniem patologicznie sfałdowanych białek amyloidowych w tkankach, prowadząc do ich dysfunkcji. Objawy są niespecyficzne i zależą od typu amyloidozy oraz zajętych narządów, co często opóźnia diagnozę. Wśród najczęstszych manifestacji klinicznych znajdują się zmęczenie, duszność, obrzęki, neuropatia oraz objawy kardiomiopatii amyloidowej, która może prowadzić do niewydolności serca i arytmii. W przypadku amyloidozy AL średni czas przeżycia bez leczenia wynosi mniej niż 8 miesięcy (w ciężkich przypadkach 3-6 miesięcy), natomiast dla amyloidozy ATTR od 2 do 5 lat. Zajęcie nerek manifestuje się białkomoczem, zespołem nerczycowym i może prowadzić do schyłkowej niewydolności nerek wymagającej dializoterapii. Neuropatia obwodowa i autonomiczna są powszechne, z progresją objawów sensorycznych i motorycznych, a także zaburzeń funkcji autonomicznych, co znacząco pogarsza jakość życia pacjentów.
amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza nerek, amyloidoza serca, arytmia, białko amyloidowe, białkomocz, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dializoterapia, duszność, hepatomegalia, hipoalbuminemia, hipotonia ortostatyczna, kardiomiopatia amyloidowa, makroglosja, nadciśnienie wrotne, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, plamica, przeszczep komórek macierzystych, schyłkowa niewydolność nerek, splenomegalia, wysięk opłucnowy, zaburzenia przewodzenia, zespół cieśni nadgarstka, zespół nerczycowy, złogi amyloidu - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Leczenie
Febris mediterranea familiaris (FMF) to dziedziczna choroba autozapalna charakteryzująca się nawracającymi atakami gorączki i zapalenia błon surowiczych. Podstawą leczenia jest kolchicyna, stosowana w dawkach indywidualizowanych: u dorosłych 1-2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 3 mg/dobę, u dzieci 0,3-1,2 mg/dobę, maksymalnie do 2 mg/dobę. Kolchicyna zapobiega atakom u ponad 90% pacjentów, zmniejsza ich nasilenie oraz chroni przed amyloidozą AA – najgroźniejszym powikłaniem FMF. Leczenie jest przewlekłe, a przerwanie terapii prowadzi do nawrotów i zwiększa ryzyko amyloidozy. Monitorowanie skuteczności i toksyczności powinno odbywać się co 6 miesięcy, w tym badania krwi i moczu co najmniej dwa razy w roku. Oporność na kolchicynę dotyczy 5-10% pacjentów i wymaga potwierdzenia maksymalną tolerowaną dawką przez minimum 6 miesięcy.
amyloidoza AA, amyloidoza wtórna, anakinra, azoospermia, białko fuzyjne, białkomocz, chemotaksja neutrofilów, choroba autozapalna, febris mediterranea familiaris, inhibitor interleukiny-1, inhibitor receptora IL-6, inhibitor TNF-alfa, kanakinumab, kolchicyna, lek modyfikujący przebieg choroby, nefropatia amyloidowa, nieprzestrzeganie zaleceń, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oligospermia, rilonacept, strategia treat-to-target, tocilizumab, wariant MEFV, zapalenie opłucnej, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych - Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Epidemiologia
Febris mediterranea familiaris (FMF) to monogenowa choroba autozapalna związana z mutacjami w genie MEFV, charakteryzująca się nawracającymi epizodami gorączki i zapalenia błon surowiczych. FMF występuje głównie w populacjach basenu Morza Śródziemnego, z najwyższą częstością w Turcji (1:1000, w regionie centralnej Anatolii 1:395), Armenii (1:500) oraz wśród Żydów nie-Aszkenazyjskich (1:500-1:1000). Choroba ujawnia się najczęściej przed 20. rokiem życia (80-95%), z przewagą mężczyzn (stosunek 1,5-2:1). Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych (Tel Hashomer, Livneh, tureckie kryteria pediatryczne) oraz badaniach genetycznych, które wykrywają mutacje w eksonach 2, 3, 5 i 10 genu MEFV, z pięcioma najczęstszymi mutacjami (p.M680I, p.M694V, p.M694I, p.V726A, p.E148Q) odpowiadającymi za 85% przypadków. FMF jest dziedziczona głównie autosomalnie recesywnie, choć obserwuje się także heterozygotyczne manifestacje i rzadkie przypadki dziedziczenia dominującego.
amyloidoza AA, amyloidoza wtórna, badania genetyczne, badanie fizykalne, białkomocz, ból brzucha, choroba autosomalna recesywna, choroba autozapalna, choroba kłębuszków nerkowych, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen MEFV, gorączka śródziemnomorska, kolchicyna, kryteria diagnostyczne, kryteria klasyfikacyjne, kryteria Tel Hashomer, markery zapalne, mutacja heterozygotyczna, nawracająca gorączka, nefropatia IgA, objawy kliniczne, patogenność, pochodzenie etniczne, śródmiąższowe zapalenie nerek, wariant genetyczny, wariant MEFV, wywiad rodzinny, zapalenie, zapalenie błon surowiczych