choroba erozyjna
Choroba erozyjna to schorzenie, które charakteryzuje się procesem stopniowego niszczenia tkanek organizmu, najczęściej błon śluzowych lub powierzchni zębów. W przypadku przewodu pokarmowego, erozje mogą występować w przełyku, żołądku lub dwunastnicy, często jako rezultat działania kwasu żołądkowego, a także w przebiegu choroby refluksowej przełyku (GERD) czy przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka.
W stomatologii choroba erozyjna zębów (dental erosion) to proces niszczenia twardych tkanek zęba poprzez działanie kwasów niepochodzących z bakteryjnej fermentacji węglowodanów. Kwasy te mogą pochodzić z diety (np. napoje gazowane, cytrusy), z organizmu (np. kwas żołądkowy przy refluksie) lub ze środowiska zewnętrznego (np. ekspozycja na kwasy w przemyśle).
Diagnostyka choroby erozyjnej obejmuje badanie endoskopowe w przypadku zmian w przewodzie pokarmowym lub dokładne badanie stomatologiczne przy erozji zębów. Leczenie zależy od przyczyny i lokalizacji zmian – może obejmować farmakoterapię (inhibitory pompy protonowej, leki neutralizujące kwas), modyfikację diety, leczenie stomatologiczne oraz eliminację czynników ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Epidemiologia
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie, wielonarządowe schorzenie autozapalne o nieznanej etiologii, charakteryzujące się dwumodalnym rozkładem wieku zachorowania (15-25 lat oraz 36-46 lat) i nieznaczną przewagą zachorowań u kobiet. Zapadalność waha się od 0,16 do 0,62 przypadków na 100 000 osób rocznie, a chorobowość od 1 do 6,77 na 100 000, z regionalnymi różnicami (np. Polska: zapadalność 0,32/100 000, chorobowość 2,7/100 000). Przebieg kliniczny może być monocykliczny (30-54%), policykliczny (24-30%) lub przewlekły z dominującym zapaleniem stawów (36-40%). Czynniki ryzyka przewlekłego przebiegu to m.in. płeć żeńska, zapalenie stawów proksymalnych, trombocytoza i uzależnienie od kortykosteroidów, natomiast przebieg układowy wiąże się z wysoką gorączką i podwyższonymi markerami zapalnymi. Rokowanie jest generalnie dobre (5-letnia przeżywalność 92,4%, 10-letnia 86,9%), jednak starszy wiek zachorowania (≥50 lat), hepatomegalia, infekcje i zespół aktywacji makrofagów (MAS) znacząco zwiększają ryzyko zgonu.
amyloidoza AA, choroba autoimmunologiczna, choroba autozapalna, choroba erozyjna, choroba Stilla u dorosłych, choroba układu sercowo-naczyniowego, chorobowość, enzym wątrobowy, hepatomegalia, kryteria Yamaguchi, lek biologiczny, marker zapalny, przebieg monocykliczny, rozpowszechnienie choroby, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, trombocytoza, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapadalność, zapalenie opłucnej, zapalenie stawów proksymalnych, zapalenie wielostawowe, zespół aktywacji makrofagów