iluzja cielesna
Iluzja cielesna to zjawisko neuropsychologiczne, w którym osoba doświadcza zniekształconego postrzegania własnego ciała lub jego części. Mózg błędnie interpretuje sygnały sensoryczne, prowadząc do nieprawidłowego odczuwania granic ciała, wielkości kończyn lub nawet poczucia posiadania dodatkowych lub nieistniejących części ciała.
W praktyce klinicznej iluzje cielesne występują w różnych zaburzeniach neurologicznych, takich jak zespół pomijania stronnego, fantomowe bóle kończyn czy zespół obcej kończyny. Mogą również towarzyszyć chorobom psychicznym, w tym zaburzeniom odżywiania, gdzie pacjenci postrzegają swoje ciało jako znacznie większe lub mniejsze niż jest w rzeczywistości.
Badania nad iluzjami cielesnymi, jak słynny eksperyment „gumowej ręki” (rubber hand illusion), dostarczają cennych informacji o integracji sensoryczno-motorycznej w mózgu. Zjawisko to wykorzystuje się w terapii neurorehabilitacyjnej, szczególnie w leczeniu bólu fantomowego po amputacjach oraz w rehabilitacji pacjentów po udarze mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie osobowości schizotypowe – Objawy
Schizotypowe zaburzenie osobowości (STPD) charakteryzuje się deficytami w umiejętnościach społecznych i interpersonalnych, ekscentrycznym zachowaniem oraz zniekształceniami poznawczymi i percepcyjnymi. Diagnoza wymaga obecności co najmniej pięciu objawów, takich jak idee odnoszące, myślenie magiczne, podejrzliwość, dziwaczne zachowanie i ograniczony afekt. Częstość występowania wynosi 1-4% populacji, z nieco wyższą zapadalnością u mężczyzn. Objawy utrzymują się przez całe życie, a ryzyko konwersji do schizofrenii lub innych zaburzeń psychotycznych wynosi 20-40%. Współistniejące zaburzenia to depresja (30-50%), lęk społeczny oraz zaburzenia osobowości i używania substancji. STPD powoduje znaczne trudności w relacjach społecznych, funkcjonowaniu zawodowym i edukacyjnym oraz zwiększa ryzyko zachowań autodestrukcyjnych, w tym prób samobójczych i samookaleczeń.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, deficyt umiejętności społecznych, Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych, duże zaburzenie depresyjne, ekscentryczne zachowanie, ekscentryczność, fobia społeczna, halucynacja, ideacja paranoidalna, iluzja cielesna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, myślenie magiczne, objaw psychotyczny, ograniczony afekt, olanzapina, osobowość borderline, próba samobójcza, psychoterapia wspierająca, risperidon, samookaleczenie, schizotypowe zaburzenie osobowości, spektrum schizofrenii, substancja psychoaktywna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, trening umiejętności społecznych, urojenie, zaburzenie psychiczne, zachowanie autodestrukcyjne, zniekształcenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie osobowości schizotypowe – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie osobowości schizotypowej (STPD) charakteryzuje się deficytami w funkcjonowaniu społecznym i interpersonalnym, ekscentrycznym zachowaniem oraz zaburzeniami poznawczymi i percepcyjnymi. Etiologia STPD ma silny komponent genetyczny, z dziedzicznością szacowaną na 30-50%, oraz istotny wpływ unikalnych czynników środowiskowych, takich jak urazy okołoporodowe, przewlekły stres czy zaniedbanie w dzieciństwie. Geny kandydujące związane z STPD obejmują m.in. DTNBP1 (chromosom 6q22.3), polimorfizm COMT Val158Met oraz CACNA1C rs1006737. Neuroobrazowanie wykazuje zmniejszenie objętości istoty szarej w wielu obszarach mózgu, w tym w płacie czołowym i zakrętach przyhipokampowym oraz wrzecionowatym, a także zaburzenia funkcjonalnej łączności między siecią trybu domyślnego (DMN) a siecią kontroli wykonawczej (ECN). Patofizjologia obejmuje hipodopaminergię w korze przedczołowej, szczególnie niedostymulację receptorów D1, co koreluje z deficytami pamięci roboczej i funkcji wykonawczych. Leczenie farmakologiczne opiera się głównie na lekach przeciwpsychotycznych drugiej generacji, zwłaszcza risperidonie, które wykazują ograniczone, lecz korzystne działanie na objawy STPD.
agonista receptora dopaminowego, ekscentryczne zachowanie, elastyczność poznawcza, epizod psychotyczny, grzbietowo-boczna kora przedczołowa, idee odnoszące, iluzja cielesna, krótkotrwałe zaburzenie psychotyczne, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lęk społeczny, narcystyczne zaburzenie osobowości, ograniczony afekt, paranoja, polimorfizm COMT Val158Met, sieć trybu domyślnego, spektrum schizofrenii, terapia poznawczo-behawioralna, trening umiejętności społecznych, uraz okołoporodowy, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie osobowości schizotypowej, zaburzenie osobowości z pogranicza, zaburzenie percepcyjne, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie schizofreniformiczne, zaburzenie urojeniowe, zakręt przyhipokampowy, zakręt wrzecionowaty, zanik płata skroniowego, zapalenie mózgu