zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej

Zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej stanowią grupę dysfunkcji neurologicznych charakteryzujących się nieprawidłową integracją informacji wzrokowych z odpowiedzią motoryczną. Pacjenci z tymi zaburzeniami mają trudności z wykonywaniem czynności wymagających precyzyjnej synchronizacji widzenia i ruchu, takich jak pisanie, rysowanie czy chwytanie przedmiotów.

Etiologia zaburzeń koordynacji wzrokowo-ruchowej jest zróżnicowana i może obejmować uszkodzenia móżdżku, płatów czołowych, ciemieniowych, układu pozapiramidowego lub dróg wzrokowych. Często występują jako element większych zespołów neurologicznych, w tym ataksji, choroby Parkinsona, udaru mózgu, stwardnienia rozsianego czy dziecięcego porażenia mózgowego. Zaburzenia te mogą mieć również podłoże rozwojowe i pojawiać się w spektrum zaburzeń ze spektrum autyzmu, ADHD czy w dyspraksji rozwojowej.

Diagnostyka zaburzeń koordynacji wzrokowo-ruchowej obejmuje szczegółowe badanie neurologiczne, testy neuropsychologiczne (np. test Beery-Buktenica, test Bender-Gestalt), badania obrazowe mózgu (MRI, fMRI) oraz ocenę funkcji wzrokowych. Leczenie jest głównie objawowe i opiera się na interdyscyplinarnym podejściu, w którym kluczową rolę odgrywa rehabilitacja neurologiczna, terapia zajęciowa oraz fizjoterapia ukierunkowana na poprawę umiejętności motorycznych i integracji sensorycznej.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl