niedobór wapnia i magnezu

Niedobór wapnia (hipokalcemia) i magnezu (hipomagnezemia) to zaburzenia elektrolitowe, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Wapń odgrywa kluczową rolę w przewodnictwie nerwowo-mięśniowym, krzepnięciu krwi oraz mineralizacji kości, podczas gdy magnez jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania ponad 300 enzymów w organizmie, w tym tych zaangażowanych w metabolizm energetyczny i stabilizację błon komórkowych.

Klinicznie niedobór wapnia może manifestować się tężyczką, parestezjami, skurczami mięśni, objawem Chvostka, objawem Trousseau, wydłużeniem odstępu QT w EKG, a w ciężkich przypadkach drgawkami i zaburzeniami rytmu serca. Hipomagnezemia często współwystępuje z hipokalcemią i może powodować podobne objawy neuromięśniowe, a także arytmie, osłabienie mięśniowe oraz zaburzenia psychiczne.

Diagnostyka niedoborów opiera się na oznaczeniu stężenia całkowitego i zjonizowanego wapnia oraz magnezu w surowicy, z uwzględnieniem stężenia albumin. Leczenie obejmuje suplementację doustną lub dożylną odpowiednich elektrolitów, przy czym w przypadkach objawowych hipokalcemii może być konieczne podanie glukonianu wapnia dożylnie. W przypadku hipomagnezemii często konieczne jest wyrównanie jej poziomu przed skuteczną korekcją hipokalcemii.

W profilaktyce niedoborów istotną rolę odgrywa odpowiednia dieta bogata w wapń (nabiał, ryby z ośćmi, zielone warzywa liściaste) i magnez (pełne ziarna, orzechy, rośliny strączkowe, zielone warzywa). U pacjentów z grupy ryzyka (np. z chorobami przewodu pokarmowego, nerek, przyjmujących niektóre leki) może być wskazana regularna kontrola poziomów elektrolitów i suplementacja.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl