retynoid endogenny
Retynoid endogenny to naturalnie występująca w organizmie substancja pochodna witaminy A (retinolu). Do najważniejszych endogennych retynoidów należą: kwas retinowy (tretynoina), retinal (retinaldehyd) oraz retinol. Związki te odgrywają kluczową rolę w regulacji wielu procesów fizjologicznych, w tym różnicowania komórek, proliferacji, apoptozy oraz ekspresji genów.
Retynoidy endogenne działają poprzez wiązanie się ze specyficznymi receptorami jądrowymi: receptorami kwasu retinowego (RAR) oraz receptorami retinoidów X (RXR). Aktywacja tych receptorów prowadzi do modulacji ekspresji genów zaangażowanych w liczne procesy biologiczne, w tym w rozwój embrionalny, utrzymanie integralności nabłonka, funkcjonowanie układu odpornościowego i wzrok.
W dermatologii znaczenie retynoidów endogennych jest szczególnie istotne ze względu na ich wpływ na proliferację i różnicowanie keratynocytów, produkcję sebum oraz procesy keratynizacji. Niedobór lub zaburzenia metabolizmu endogennych retynoidów mogą prowadzić do schorzeń skórnych, takich jak hiperkeratoza, łuszczyca czy trądzik. Poznanie mechanizmów działania retynoidów endogennych pozwoliło na opracowanie syntetycznych analogów stosowanych w terapii różnych chorób dermatologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axotret 20 mg
Izotretynoina, substancja czynna preparatu Axotret, charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z liniową zależnością od dawki w zakresie terapeutycznym. Biodostępność leku jest dwukrotnie wyższa przy podaniu z pokarmem w porównaniu do podania na czczo, co ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji terapii. Izotretynoina wiąże się w 99,9% z białkami osocza, głównie albuminami, a jej stężenie w naskórku jest o połowę niższe niż w surowicy. Stosunek stężeń w osoczu do krwi pełnej wynosi 1,7:1. Po podaniu doustnym w osoczu identyfikuje się trzy główne metabolity: 4-oksoizotretynoinę (stężenie 2,5 razy wyższe niż substancji macierzystej), tretynoinę (kwas all-trans-retynowy) oraz 4-oksotretynoinę, z których 4-oksoizotretynoina odgrywa istotną rolę biologiczną, zwłaszcza w redukcji wydzielania łoju.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, biodostępność leku, cytochrom P450, dystrybucja izotretynoiny, faza eliminacji, fizjologia organizmu, izomeryzacja, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, retynoid endogenny, równowaga stężeń, stężenie w naskórku, tretynoina, wchłanianie izotretynoiny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie łoju, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axotret 10 mg
Izotretynoina, substancja czynna Axotretu (dostępna w dawkach 10 mg i 20 mg), wykazuje liniowe wchłanianie w zakresie terapeutycznym, z biodostępnością znacząco zwiększoną (dwukrotnie) przy podaniu z pokarmem. Lek charakteryzuje się bardzo wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,9%, głównie albuminami), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Stężenie izotretynoiny w naskórku wynosi około 50% stężenia w surowicy, a stosunek stężenia w osoczu do pełnej krwi to około 1,7:1. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny (stężenie 2,5-krotnie wyższe niż substancji macierzystej), tretynoiny oraz 4-oksotretynoiny, z aktywnością biologiczną potwierdzoną in vitro, szczególnie 4-oksoizotretynoiny, która wpływa na zmniejszenie wydzielania łoju.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, biodostępność izotretynoiny, farmakokinetyka, izoenzym cytochromu P450, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retynowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, retynoid endogenny, równowaga stężeń, stężenie w naskórku, trądzik, tretynoina, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie łoju, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toctino 10 mg
Alitretynoina, substancja czynna leku TOCTINO, charakteryzuje się ograniczoną i zmienną biodostępnością, która znacząco wzrasta (ponad dwukrotnie) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem (około 40% tłuszczu). Po podaniu dawki 30 mg raz na dobę z posiłkiem Tmax wynosi około 4 godziny, Cmax to 177 ng/mL, a AUC(0-τ) wynosi 405 ng*hr/mL. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,1%) oraz umiarkowaną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji >14 L). Metabolizm alitretynoiny odbywa się głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C8 i CYP3A4, prowadząc do aktywnego metabolitu 4-okso-alitretynoiny, który odpowiada za ponad 70% ekspozycji. Eliminacja następuje głównie przez mocz (63% dawki w postaci metabolitów) oraz kał (około 30%), a okres półtrwania alitretynoiny wynosi około 9 godzin, a 4-okso-alitretynoiny 10 godzin.
4-okso-alitretynoina, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka leku, glukuronidacja, izoenzymy cytochromu P450, izomeryzacja, klirens kreatyniny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekły wyprysk rąk, retynoid endogenny, rozpuszczalność leku, schyłkowa choroba nerek, skala Childa-Pugha, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik BMI, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Curacne 40 mg 40 mg
Izotretynoina, substancja czynna Curacne 40 mg, wykazuje zmienną biodostępność po podaniu doustnym, która jest dwukrotnie zwiększona przy podaniu z posiłkiem w porównaniu do podania na czczo. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z albuminami osocza (99,9%) oraz ograniczonym przenikaniem do erytrocytów, co skutkuje stężeniem w surowicy około 1,7 razy wyższym niż we krwi pełnej. Metabolizm izotretynoiny obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny, tretynoiny (kwasu all-trans-retynowego) oraz 4-oksotretynoiny, z których 4-oksoizotretynoina wykazuje istotną aktywność biologiczną i jej stężenie w stanie stacjonarnym jest 2,5-krotnie wyższe niż stężenie leku macierzystego. Interkonwersja między izotretynoiną a tretynoiną obejmuje 20-30% dawki, a metabolizm jest sprzężony z krążeniem jelitowo-wątrobowym i udziałem wielu izoenzymów cytochromu P450, bez dominującego enzymu i bez wpływu na aktywność CYP.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, biodostępność izotretynoiny, faza eliminacji, glukuronizacja, interkonwersja, izoenzym, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retynowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, retynoid endogenny, stężenie leku w surowicy, stężenie terapeutyczne, trądzik, tretynoina, wchłanianie izotretynoiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza