małopłytkowość wtórna

Małopłytkowość wtórna to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszoną liczbą płytek krwi (trombocytów) poniżej 150 000/µl, który powstaje jako konsekwencja innego schorzenia lub czynnika. W przeciwieństwie do małopłytkowości pierwotnej, która wynika z wewnętrznych zaburzeń produkcji płytek, małopłytkowość wtórna jest następstwem choroby podstawowej.

Przyczyny małopłytkowości wtórnej są różnorodne i obejmują: zakażenia (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, zespół antyfosfolipidowy), nowotwory hematologiczne, chemioterapię, radioterapię, leki (heparyna, chinina, sulfonamidy), zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), choroby wątroby, niewydolność szpiku kostnego, a także ciążę (małopłytkowość ciążowa).

Diagnostyka małopłytkowości wtórnej opiera się na morfologii krwi z oceną rozmazu, badaniach biochemicznych, immunologicznych oraz w niektórych przypadkach biopsji szpiku kostnego. Kluczowe jest ustalenie przyczyny podstawowej, gdyż leczenie małopłytkowości wtórnej polega przede wszystkim na terapii choroby wywołującej. W ciężkich przypadkach stosuje się przetoczenia koncentratu płytek krwi, kortykosteroidy, dożylne immunoglobuliny czy leki immunosupresyjne.

Rokowanie w małopłytkowości wtórnej zależy głównie od choroby podstawowej oraz skuteczności jej leczenia. Monitorowanie liczby płytek krwi oraz ocena objawów krwotocznych stanowią istotny element postępowania klinicznego. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z liczbą płytek poniżej 20 000/µl, u których ryzyko samoistnych krwawień znacząco wzrasta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl