blok podpajęczynówkowy

Blok podpajęczynówkowy to procedura medyczna polegająca na podaniu leku znieczulającego do przestrzeni podpajęczynówkowej, czyli obszaru znajdującego się pomiędzy pajęczynówką a oponą miękką otaczającą rdzeń kręgowy. Jest to jedna z metod znieczulenia przewodowego, stosowana często w zabiegach operacyjnych obejmujących dolną część ciała.

Technika wykonania bloku podpajęczynówkowego polega na wprowadzeniu specjalnej igły (najczęściej typu Quincke lub Whitacre) przez skórę, tkanki międzykręgowe, więzadła i oponę twardą, aż do przestrzeni podpajęczynówkowej. Po potwierdzeniu prawidłowego położenia igły poprzez wypływ płynu mózgowo-rdzeniowego, podawany jest środek znieczulający (najczęściej lidokaina, bupiwakaina lub ropiwakaina).

Wskazania do bloku podpajęczynówkowego obejmują zabiegi chirurgiczne w obrębie kończyn dolnych, miednicy, krocza, a także cięcie cesarskie. Do najczęstszych powikłań należą: popunkcyjny ból głowy, hipotensja, bradykardia, zatrzymanie moczu oraz bardzo rzadko występujące, ale poważne powikłania neurologiczne, takie jak krwiak nadtwardówkowy czy zespół ogona końskiego.

Przeciwwskazania do wykonania bloku podpajęczynówkowego obejmują: zaburzenia krzepnięcia krwi, infekcje w miejscu wkłucia, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, niedobór objętości krwi krążącej, a także brak zgody pacjenta na wykonanie procedury. W praktyce klinicznej, przed wykonaniem bloku podpajęczynówkowego, niezbędna jest dokładna ocena stanu pacjenta oraz rozważenie potencjalnych korzyści i ryzyka związanego z procedurą.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl