zespół Loefflera

Zespół Loefflera to stan chorobowy charakteryzujący się eozynofilią płucną z przejściowymi naciekami w płucach. Został po raz pierwszy opisany przez Wilhelma Loefflera w 1932 roku. Jest to stosunkowo łagodna choroba, która najczęściej ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni.

Etiologia zespołu Loefflera związana jest głównie z reakcją nadwrażliwości na pasożyty, zwłaszcza nicienie (Ascaris lumbricoides, Strongyloides stercoralis, Toxocara canis), a także na niektóre leki (np. sulfonamidy, penicylina, karbamazepina), alergeny oraz ekspozycję na niektóre metale. Migracja larw pasożytów przez płuca prowadzi do rozwoju reakcji immunologicznej z udziałem eozynofilów.

Objawy kliniczne zespołu Loefflera są zazwyczaj łagodne lub mogą być nieobecne. Pacjenci mogą zgłaszać kaszel (często nieproduktywny), duszność, świszczący oddech, gorączkę oraz bóle w klatce piersiowej. W badaniu radiologicznym klatki piersiowej obserwuje się przejściowe, migrujące nacieki płucne, które mogą znikać i pojawiać się w różnych obszarach płuc.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, podwyższonej liczbie eozynofilów we krwi obwodowej (>500 komórek/μl), charakterystycznych zmianach w badaniach obrazowych oraz wykluczeniu innych przyczyn eozynofilii płucnej. W przypadku podejrzenia etiologii pasożytniczej, konieczne jest badanie kału na obecność pasożytów oraz ich jaj.

Leczenie zespołu Loefflera zależy od przyczyny i nasilenia objawów. W większości przypadków choroba ustępuje samoistnie. Jeśli przyczyną są pasożyty, stosuje się odpowiednie leki przeciwpasożytnicze. W przypadku nasilonych objawów mogą być potrzebne glikokortykosteroidy w celu zmniejszenia reakcji zapalnej. Ważne jest również wyeliminowanie czynnika wywołującego, jeśli został zidentyfikowany.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl