Vd
Vd (Volume of distribution) to parametr farmakokinetyczny opisujący teoretyczną objętość, w jakiej lek musiałby być równomiernie rozpuszczony, aby osiągnąć stężenie takie samo jak we krwi. Nie jest to rzeczywista objętość fizjologiczna, lecz koncepcyjny wskaźnik dystrybucji leku w organizmie.
Wartość Vd dostarcza klinicznie istotnych informacji o rozmieszczeniu leku w tkankach – im wyższa wartość, tym większa tendencja leku do gromadzenia się w tkankach poza krążeniem. Leki o wysokim Vd (>100 L) silnie wiążą się z tkankami, podczas gdy leki o niskim Vd (<20 L) pozostają głównie w krążeniu.
Znajomość objętości dystrybucji jest kluczowa przy ustalaniu dawki początkowej leku oraz przy przewidywaniu wpływu czynników patofizjologicznych (np. niewydolności nerek, wątroby, zmian w wiązaniu z białkami) na stężenie leku. Vd jest wykorzystywany w obliczeniach dotyczących dawkowania, szczególnie antybiotyków, leków przeciwpadaczkowych i innych preparatów o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Butamiratu cytrynian, substancja czynna syropu Natussic (7,5 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z wykrywalnym stężeniem we krwi już po 5-10 minutach. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu godziny dla dawek od 22,5 mg do 90 mg. Butamiratu ulega całkowitej hydrolizie do dwóch głównych metabolitów: kwasu fenylo-2-masłowego (Tmax 1,5 godziny) oraz dietyloaminoetoksyetanolu (Tmax 0,67 godziny), z najwyższymi stężeniami po dawce 90 mg. Butamiratu i jego metabolity wykazują znaczne wiązanie z białkami osocza (butamiratu i kwasu fenylo-2-masłowego 89,3-91,6%, dietyloaminoetoksyetanolu 28,8-45,7%) oraz dużą objętość dystrybucji (81-112 litrów). Brak jest danych dotyczących wpływu posiłku na wchłanianie oraz przenikania przez barierę łożyskową i do mleka kobiet karmiących.
bariera łożyskowa, butamiratu cytrynian, Cmax, dietyloaminoetoksyetanol, droga eliminacji, dystrybucja, działanie przeciwkaszlowe, eliminacja, kwas fenylo-2-masłowy, kwas glukuronowy, metabolizm, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, syrop Natussic, T1/2, Vd, wchłanianie, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Metformina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Metformin Bluefish, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką absorpcji z dostępnością biologiczną na poziomie 50-60% po podaniu doustnym dawki 500 mg lub 850 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach (tmax) i nie przekracza 5 µg/ml nawet przy maksymalnych dawkach, a stężenie w stanie stacjonarnym utrzymuje się poniżej 1 µg/ml w ciągu 24-48 godzin. Obecność pokarmu obniża Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o około 35 minut, jednak zmiany te nie wymagają modyfikacji dawkowania. Metformina wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz przenika do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co wskazuje na udział filtracji kłębuszkowej i aktywnego wydzielania kanalikowego. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny, co determinuje schemat dawkowania.
ADME, AUC, Cmax, cukrzyca typu 2, dostępność biologiczna, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, narażenie układowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, półtrwanie eliminacji, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, sekrecja kanalikowa, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, T1/2, Tmax, Vd, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe -
Leksykon leków
Butamirat cytrynian, substancja czynna syropu Toselix forte (1,5 mg/ml), charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z obecnością we krwi już po 5-10 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 16,1 ng/ml w ciągu godziny po dawce 90 mg. Butamirat ulega szybkie hydrolizie do dwóch aktywnych metabolitów: kwasu fenylo-2-masłowego (Cmax 3052 ng/ml po 1,5 godziny) oraz dietyloaminoetoksyetanolu (Cmax 160 ng/ml po 0,67 godziny). Objętość dystrybucji butamiratu wynosi 81-112 litrów, a substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza. Kwas fenylo-2-masłowy wiąże się z białkami w 89,3-91,6%, natomiast dietyloaminoetoksyetanol w 28,8-45,7%. Nie ma danych dotyczących wpływu posiłku na wchłanianie leku ani przenikania przez barierę łożyskową i do mleka matki.
bariera łożyskowa, białko osocza, butamirat cytrynian, Cmax, dietyloaminoetoksyetanol, działanie przeciwkaszlowe, hydroksylacja, hydroliza, kwas fenylo-2-masłowy, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, mleko matki, niewydolność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, T½, Vd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Syldenafil w dawce 25 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w zakresie 30-120 minut (średnio 60 minut), z biodostępnością około 41%. Farmakokinetyka syldenafilu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 25-100 mg, a obecność pokarmu opóźnia Tmax o 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Objętość dystrybucji wynosi 105 l, a lek wiąże się z białkami osocza w 96%, co skutkuje stężeniem wolnej formy około 18 ng/ml. Syldenafil jest intensywnie metabolizowany przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9 do aktywnego N-demetylo metabolitu, którego stężenie stanowi 40% stężenia leku macierzystego, a okres półtrwania wynosi około 4 godziny. Całkowity klirens wynosi 41 l/godz., a okres półtrwania 3-5 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (80%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%).
biodostępność, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, N-demetylacja, N-demetylo metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, syldenafil, Vd, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Metformina, podawana w dawce 1000 mg (780 mg substancji czynnej), charakteryzuje się biodostępnością 50-60% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinach (tmax). Wchłanianie leku jest nieliniowe i może ulegać wysyceniu, a spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o 40% oraz AUC o 25%, jednocześnie wydłużając tmax o 35 minut. W stanie stacjonarnym stężenie metforminy w osoczu nie przekracza 1 μg/ml, a maksymalne stężenie przy dawkach terapeutycznych nie przekracza 5 μg/ml. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a jego objętość dystrybucji (Vd) wynosi od 63 do 276 litrów, wskazując na szeroką dystrybucję tkankową. Metformina nie ulega metabolizmowi i jest wydalana w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co świadczy o eliminacji zarówno przez przesączanie kłębuszkowe, jak i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biodostępność metforminy, biotransformacja leku, Cmax, dawka pojedyncza, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka absorpcji, interakcje lekowe, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kontrola glikemii, metabolizm leku, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, Vd, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
