preparat Lagosa
Lagosa to preparat leczniczy zawierający jako substancję czynną sylibinę (sylimarynę), ekstrakt z ostropestu plamistego (Silybum marianum). Jest stosowany jako lek wspomagający w leczeniu przewlekłych chorób wątroby, zwłaszcza tych związanych z uszkodzeniem hepatocytów spowodowanym różnymi czynnikami toksycznymi, takimi jak alkohol, leki czy toksyny środowiskowe.
Mechanizm działania Lagosa opiera się na właściwościach hepatoprotekcyjnych sylimaryny, która wykazuje działanie antyoksydacyjne, przeciwzapalne oraz stabilizujące błony komórkowe hepatocytów. Ponadto, sylibina stymuluje syntezę białek i regenerację komórek wątrobowych, co przyspiesza proces odnowy uszkodzonego narządu.
Preparat Lagosa jest najczęściej stosowany w terapii wspomagającej w przypadkach marskości wątroby, przewlekłego zapalenia wątroby, stłuszczenia wątroby oraz w zatruciach wątroby wywołanych lekami, alkoholem lub toksynami. Lek ten charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa i jest zazwyczaj dobrze tolerowany przez pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lagosa 150 mg
Lagosa, zawierająca suchy wyciąg z ostropestu plamistego (Silybi mariani extr. siccum), dostarcza w jednej tabletce drażowanej 240 mg wyciągu, co odpowiada 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę). Zalecane dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia to 1 tabletka dwa razy na dobę, co daje dawkę dobową 480 mg wyciągu i 300 mg sylimaryny. Lek należy podawać doustnie, połykając tabletki w całości z płynem, najlepiej wodą, bez rozgryzania czy dzielenia, a przyjmowanie podczas lub po posiłku może poprawić tolerancję preparatu. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
- Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Właściwości farmakokinetyczne
Sylimaryna, z głównym składnikiem aktywnym sylibininą, charakteryzuje się ograniczoną biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą od 20% do 50%, z istotnymi różnicami zależnymi od postaci farmaceutycznej (np. Sylifar: 20-40%). Po absorpcji sylibinina jest w ponad 80% wydalana z żółcią, a jej stężenie w żółci może być nawet 100-krotnie wyższe niż w osoczu (dane dla preparatu Silimax). W krążeniu występuje głównie w formie sprzężonej z kwasem glukuronowym i siarkowym (do 80%), a około 10% podlega krążeniu wątrobowo-jelitowemu z wychwytem zwrotnym w jelicie. Metabolity sylibininy to glukuronidy i siarczany, które są wydalane z żółcią, a proces metabolizmu może prowadzić do rozprzężenia i uwolnienia toksyn, co jest istotne z punktu widzenia mechanizmu działania leku.
biodostępność, czas półtrwania, glikozyd kwasu glukuronowego, glukuronid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krążenie wewnątrzwątrobowe, krwiobieg, kumulacja w organizmie, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, preparat Lagosa, przewód pokarmowy, siarczan, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibinina, sylimaryna, wychwyt zwrotny, wydalanie z organizmu, wydalanie z żółcią