Właściwości farmakokinetyczne
Sylimaryna

Właściwości farmakokinetyczne sylimaryny

Sylimaryna, której głównym składnikiem aktywnym jest sylibinina, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jej działanie terapeutyczne i sposób stosowania w praktyce klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych tej substancji aktywnej na podstawie badań klinicznych i obserwacji farmakologicznych.¹

Wchłanianie sylimaryny

Po podaniu doustnym sylimaryna ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego, przy czym biodostępność tej substancji jest ograniczona i wynosi od 20% do 50% podanej dawki. Istotne jest, że szybkość absorpcji sylimaryny może różnić się znacząco pomiędzy poszczególnymi preparatami rynkowymi – różnice te mogą być nawet dwukrotne w zależności od postaci farmaceutycznej leku.² W przypadku preparatu Sylifar biodostępność sylibininy po podaniu doustnym wynosi 20-40%.³

Badania kliniczne wskazują, że sylibinina po wchłonięciu z przewodu pokarmowego jest wydalana głównie z żółcią, co stanowi ponad 80% wchłoniętej dawki.^{80% wchłoniętej dawki).”>4 80 % wchłoniętej ilości).”>5}

Dystrybucja sylimaryny w organizmie

Po wchłonięciu do krwiobiegu sylimaryna występuje głównie w formie związanej – nawet do 80% dawki wchłoniętej wiąże się z kwasem glukuronowym i siarkowym. Istotne z punktu widzenia mechanizmu działania sylimaryny jest to, że około 10% sylimaryny dostaje się do systemu krążenia wewnątrzwątrobowego i podlega wychwytowi zwrotnemu w jelicie.⁶

Z uwagi na dominujące wydalanie z żółcią, sylibinina osiąga relatywnie niskie stężenia we krwi, natomiast jej koncentracja w żółci jest znacząco wyższa – badania na preparacie Silimax wykazały, że stężenie sylimaryny w żółci jest około 100-krotnie wyższe niż jej stężenie w osoczu.^{7 8}

Metabolizm sylimaryny

Główne metabolity sylibininy to glukuronidy (glikozydy kwasu glukuronowego) oraz siarczany, które są wydalane z żółcią. Na podstawie badań przeprowadzonych na modelach zwierzęcych przyjmuje się, że sylibinina po metabolizacji może ulegać procesowi rozprzężenia, co oznacza zerwanie wiązań wiążących między innymi toksyny. Następnie taka uwolniona postać może przedostawać się do krążenia wątrobowo-jelitowego.⁹

W przypadku preparatu Lagosa, badania na zwierzętach pokazały, że na skutek metabolizmu sylibina jest ponownie wchłaniana i pojawia się krążenie wątrobowo-jelitowe.¹⁰

Eliminacja sylimaryny

Sylimaryna jest wydalana z organizmu głównie z żółcią (20-40% podanej dawki), a następnie z kałem. Mniejsza część, stanowiąca od 3% do 8% dawki podanej doustnie, jest wydalana przez nerki z moczem. Reszta dawki, która nie uległa wchłonięciu, jest wydalana w formie niezmienionej z kałem.^{11 12}

W przypadku preparatu Legalon 140, ze względu na dominującą eliminację z żółcią, eliminacja sylibininy przez nerki jest określana jako nieznaczna.¹³

Parametry kinetyczne

Czas półtrwania sylimaryny wynosi około 6 godzin, co potwierdzają badania dla preparatów Sylifar i Silimax.^{14 15}

Bardziej szczegółowe dane dotyczące farmakokinetyki sylimaryny dostępne są dla preparatu Lagosa i Legalon 140. Dla tych preparatów ustalono, że okres półtrwania wchłaniania wynosi 2,2 godziny, natomiast okres półtrwania wydalania wynosi 6,3 godziny.^{16 17}

Akumulacja i stan równowagi farmakologicznej

Istotną właściwością farmakokinetyczną sylimaryny jest brak tendencji do kumulacji w organizmie. Badania wykazały, że stężenie sylimaryny w żółci pozostaje na stałym poziomie zarówno po podaniu pojedynczej dawki, jak i po wielokrotnym podawaniu preparatu. Dotyczy to zarówno preparatu Lagosa (150 mg sylimaryny dwa razy na dobę), jak i preparatu Legalon 140 (140 mg sylimaryny trzy razy na dobę).^{18 19}

Po wielokrotnym podawaniu sylimaryny (Lagosa: 150 mg dwa razy na dobę, Legalon 140: 140 mg trzy razy na dobę) wydalanie żółciowe osiąga stan równowagi.^{20 21}