hepatotoksyczne działanie paracetamolu
Hepatotoksyczne działanie paracetamolu to zjawisko uszkodzenia wątroby wywołane przez toksyczne metabolity tego popularnego leku przeciwbólowego i przeciwgorączkowego. W dawkach terapeutycznych paracetamol jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym, a jedynie niewielka część (około 5-10%) ulega przemianie przy udziale cytochromu P450 (głównie CYP2E1) do reaktywnego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy (NAPQI).
W warunkach prawidłowych NAPQI jest szybko neutralizowany przez wiązanie z glutationem wątrobowym. Jednak w przypadku przedawkowania paracetamolu lub przy współistniejących czynnikach ryzyka (przewlekłe spożywanie alkoholu, głodzenie, stosowanie leków indukujących enzymy wątrobowe) dochodzi do wyczerpania zapasów glutationu. Niezwiązany NAPQI reaguje z białkami hepatocytów, prowadząc do ich uszkodzenia i martwicy, głównie w strefie centrolobularnej.
Klinicznie hepatotoksyczność paracetamolu może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się jako pełnoobjawowa niewydolność wątroby. W pierwszej fazie (12-24h po spożyciu) występują niespecyficzne objawy jak nudności i wymioty. W drugiej fazie (24-72h) mogą pojawić się ból w prawym podżebrzu i nieprawidłowości w badaniach biochemicznych (wzrost aktywności aminotransferaz). Trzecia faza (72-96h) to szczyt uszkodzenia wątroby z możliwą niewydolnością narządu i encefalopatią wątrobową.
W leczeniu stosuje się N-acetylocysteinę (NAC), która stanowi źródło grup sulfhydrylowych do syntezy glutationu. Największą skuteczność wykazuje podana w ciągu pierwszych 8-10 godzin od przedawkowania paracetamolu. Schemat leczenia obejmuje dawkę nasycającą i podtrzymującą, zwykle przez 20-72 godziny, w zależności od ciężkości zatrucia i odpowiedzi klinicznej.