sinica rzekoma
Sinica rzekoma (łac. pseudocyanosis, ang. pseudocyanosis) to stan kliniczny imitujący prawdziwą sinicę, jednak niepochodzący z niedotlenienia tkanek. W przeciwieństwie do prawdziwej sinicy, która wynika z obecności odtlenowanej hemoglobiny w naczyniach krwionośnych, sinica rzekoma jest spowodowana obecnością w skórze barwników lub substancji, które nadają jej niebieskawe zabarwienie.
Najczęstszymi przyczynami sinicy rzekomej są: stosowanie niektórych leków (np. amiodaronu, chlorpromazyny, minocykliny), ekspozycja na metale ciężkie (srebro – argyria, złoto, ołów), a także różne barwniki stosowane w przemyśle. Stan ten może być także spowodowany przez methemoglobinemię, gdzie hemoglobina ulega utlenieniu do formy niezdolnej do transportu tlenu.
Diagnostyka różnicowa sinicy rzekomej i prawdziwej opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym pomiarze saturacji krwi tlenem. W przypadku sinicy rzekomej saturacja jest prawidłowa, a pacjent nie wykazuje objawów hipoksji. Leczenie sinicy rzekomej polega na identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego, choć w niektórych przypadkach (np. argyria) zmiany mogą być trwałe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Amiodaron Accord 30 mg/ml
Amiodaron Accord (30 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z istotnym ryzykiem toksycznego uszkodzenia serca, płuc i wątroby. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). W układzie krwiotwórczym mogą wystąpić bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia, takie jak trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna, wymagające natychmiastowego odstawienia leku. Reakcje immunologiczne obejmują bardzo rzadki wstrząs anafilaktyczny oraz obrzęk naczynioruchowy o nieznanej częstości. Zaburzenia czynności tarczycy, zarówno nadczynność, jak i niedoczynność, występują często i wymagają regularnego monitorowania, gdyż ciężka nadczynność może prowadzić do zgonu. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często drżenia pozapiramidowe, koszmary senne i zaburzenia snu, a także niezbyt często neuropatie obwodowe i miopatie. Charakterystyczne powikłania okulistyczne to bardzo często mikrozłogi rogówki, które ustępują po 6-12 miesiącach od odstawienia leku, oraz bardzo rzadko neuropatia nerwu wzrokowego prowadząca do ślepoty.
agranulocytoza, ARDS, ataksja móżdżkowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, dysfunkcja przeszczepu, marskość wątroby, migotanie komór, mikrozłogi rogówki, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone aminotransferazy, przewlekła choroba wątroby, rogówka wirowata, rzekomy guz mózgu, SIADH, sinica rzekoma, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne uszkodzenie narządów, torsades de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia tarczycy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc z nadwrażliwości, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie trzustki, zarostowe zapalenie oskrzelików, zatrzymanie węzła zatokowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc