test mikrojądrowy szpiku kostnego
Test mikrojądrowy szpiku kostnego to cytogenetyczna metoda diagnostyczna służąca do oceny uszkodzeń DNA i niestabilności chromosomowej. Polega na analizie mikrojąder, które są małymi fragmentami chromosomów lub całymi chromosomami pozostającymi poza głównym jądrem komórkowym po podziale komórki.
W badaniu szpiku kostnego test ten umożliwia wykrywanie aberracji chromosomowych i ocenę potencjalnej genotoksyczności różnych czynników. Mikrojądra powstają w wyniku nieprawidłowej segregacji chromosomów podczas podziału komórki lub fragmentacji chromosomów, co może być wynikiem działania czynników mutagennych, promieniowania jonizującego lub zaburzeń mechanizmów naprawy DNA.
Test mikrojądrowy wykorzystywany jest w diagnostyce hematologicznej, badaniach toksykologicznych oraz monitorowaniu efektów terapii przeciwnowotworowych. Stanowi cenne narzędzie w ocenie ryzyka rozwoju chorób nowotworowych oraz monitorowaniu pacjentów narażonych na działanie czynników genotoksycznych. Zwiększona liczba mikrojąder może wskazywać na podwyższone ryzyko transformacji nowotworowej komórek szpiku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buscopan forte 20 mg
Hioscyny butylobromek, substancja czynna Buscopan Forte, wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącym 1000-3000 mg/kg u myszy, 1040-3300 mg/kg u szczurów oraz 600 mg/kg u psów, natomiast po podaniu dożylnym LD50 jest znacznie niższe: 10-23 mg/kg u myszy i 18 mg/kg u szczurów. Objawy toksyczności obejmują ataksję, obniżone napięcie mięśni, drżenia, drgawki, a u psów także mydriasis, suchość błon śluzowych i tachykardię. W badaniach przewlekłych NOAEL ustalono na poziomie 500 mg/kg (4 tygodnie, szczury, doustnie) oraz 30 mg/kg (39 tygodni, psy, doustnie). Dawki powyżej tych wartości powodowały hamowanie czynności przewodu pokarmowego, zaparcia oraz zgony. W badaniach dożylnych i domięśniowych obserwowano objawy toksyczne zależne od dawki, w tym drgawki i śmiertelność przy dawkach ≥9 mg/kg dożylnie oraz uszkodzenia mięśni przy dawkach domięśniowych ≥10 mg/kg.
aberracja chromosomalna, ataksja, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczno-chemiczne, drgawka, działanie teratogenne, hioscyna butylobromek, hipotonia mięśniowa, martwica, mydriasis, nabłonek łożyska, NOAEL, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinotok, suchość błon śluzowych, tachykardia, test Amesa, test mikrojądrowy szpiku kostnego, toksyczność ostra, zaparcie, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroGastro 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące hioscyny butylobromku, substancji czynnej leku AuroGastro, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej, w tym 39-tygodniowym badaniu na psach, ustalono poziom NOAEL na 30 mg/kg masy ciała, bez obserwacji działań niepożądanych. W toksyczności przewlekłej na szczurach, przy dawkach do 1000 mg/kg przez ponad 26 tygodni, nie stwierdzono właściwości nowotworowych. Ocena genotoksyczności obejmowała test Amesa, test mutacji genów in vitro na linii V79, test aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach oraz test mikrojądrowy in vivo na szpiku kostnym szczura, w których hioscyna butylobromek nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego.
aberracja chromosomowa, badanie pourodzeniowe, badanie prenatalne, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hioscyna butylobromek, mutacja genów, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom NOAEL, profil bezpieczeństwa leku, test Amesa, test mikrojądrowy szpiku kostnego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, właściwości klastogenne, właściwości mutagenne, wpływ na płodność