wirus opryszczki typu 2
Wirus opryszczki typu 2 (HSV-2, Herpes Simplex Virus type 2) to patogen z rodziny Herpesviridae, będący głównym czynnikiem etiologicznym opryszczki narządów płciowych (herpes genitalis). Jest wirusem DNA, który po zakażeniu pierwotnym pozostaje w organizmie w formie latentnej w zwojach nerwowych, głównie w zwojach krzyżowych.
Transmisja HSV-2 odbywa się najczęściej drogą kontaktów seksualnych, a zakażenie może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się charakterystycznymi pęcherzykowymi wykwitami na błonach śluzowych narządów płciowych i okolicznej skórze. Okres inkubacji wynosi zazwyczaj 3-7 dni. Pierwotne zakażenie często przebiega z większym nasileniem objawów niż nawroty, mogąc powodować objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, bóle mięśniowe i powiększenie węzłów chłonnych.
Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie noworodków podczas porodu, mogące prowadzić do uogólnionej infekcji, zapalenia mózgu i wysokiej śmiertelności. U osób immunokompetentnych HSV-2 najczęściej powoduje nawracające infekcje o łagodniejszym przebiegu, natomiast u pacjentów z niedoborami odporności może prowadzić do ciężkich, rozsianych zakażeń.
W diagnostyce HSV-2 stosuje się metody molekularne (PCR), hodowle wirusowe oraz testy serologiczne. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwwirusowych (acyklowir, walacyklowir, famcyklowir), które nie eliminują wirusa z organizmu, ale ograniczają replikację i łagodzą objawy. Profilaktyka polega głównie na stosowaniu barierowych metod antykoncepcji i unikaniu kontaktów seksualnych w okresie aktywnej infekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wirus hiv (ludzki wirus niedoboru odporności) i aids (zespół nabytego niedoboru odporności) – Leczenie
Terapia antyretrowirusowa (ART) stanowi podstawę leczenia zakażenia HIV, polegającą na stosowaniu kombinacji leków z różnych klas, takich jak nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI), inhibitory integrazy, inhibitory proteazy oraz inhibitory CCR5 i fuzji. Celem terapii jest obniżenie wiremii do poziomu niewykrywalnego, co praktycznie eliminuje ryzyko transmisji wirusa (zasada U=U). Standardowo stosuje się schematy trójlekowe, często w formie preparatów złożonych przyjmowanych raz dziennie, choć dostępne są także dwulekowe schematy oraz długodziałające iniekcje (np. Cabenuva podawana co 1-2 miesiące). Wczesne wdrożenie ART, zwłaszcza u osób z AIDS lub w ciągu 6 miesięcy od zakażenia, poprawia funkcję układu odpornościowego (wzrost liczby limfocytów CD4 o 100-200 komórek/μL w pierwszych latach) i zmniejsza ryzyko progresji choroby. Regularne monitorowanie wiremii po 6 miesiącach i następnie corocznie jest kluczowe dla oceny skuteczności terapii i wykrywania oporności na leki.
adherencja do leczenia, infekcja oportunistyczna, inhibitor integrazy, inhibitor proteazy, komórki CD4, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lipodystrofia, ludzki wirus niedoboru odporności, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niewykrywalny poziom wirusa, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność wirusa, Pneumocystis jiroveci, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, terapia antyretrowirusowa, wiremia, wirus opryszczki typu 2, zakażenie oportunistyczne, zespół nabytego niedoboru odporności