niestabilność krążenia
Niestabilność krążenia to stan patofizjologiczny charakteryzujący się niemożnością utrzymania prawidłowego ciśnienia tętniczego, perfuzji tkankowej i homeostazy hemodynamicznej. Występuje, gdy mechanizmy kompensacyjne układu sercowo-naczyniowego nie są w stanie odpowiednio reagować na zmiany objętości krwi, oporu naczyniowego lub funkcji serca.
Główne przyczyny niestabilności krążenia obejmują: wstrząs (kardiogenny, hipowolemiczny, dystrybucyjny, obstrukcyjny), ciężkie zaburzenia rytmu serca, ostrą niewydolność serca, zatorowość płucną, tamponadę serca oraz ciężkie zaburzenia elektrolitowe. Klinicznie manifestuje się hipotonią, tachykardią, zaburzeniami świadomości, oligurią oraz objawami hipoperfuzji narządowej.
Diagnostyka niestabilności krążenia powinna obejmować ocenę parametrów hemodynamicznych (ciśnienie tętnicze, tętno, rzut serca), badania biochemiczne, gazometrię, EKG, USG serca oraz w zależności od sytuacji klinicznej – inwazyjne monitorowanie hemodynamiczne. Leczenie zależy od etiologii i obejmuje płynoterapię, leki wazoaktywne, inotropowe, kontrolę zaburzeń rytmu oraz leczenie przyczynowe.