badanie tomografii komputerowej
Badanie tomografii komputerowej (TK) to nieinwazyjna metoda diagnostyczna wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie do tworzenia szczegółowych obrazów przekrojowych struktur wewnętrznych organizmu. W przeciwieństwie do klasycznego RTG, tomografia komputerowa umożliwia uzyskanie obrazów w wielu płaszczyznach, co znacząco zwiększa jej wartość diagnostyczną.
Podczas badania TK lampa rentgenowska porusza się wokół pacjenta, emitując promieniowanie, które jest następnie rejestrowane przez detektory. Specjalistyczne oprogramowanie przetwarza zebrane dane, tworząc serie przekrojowych obrazów tkanek i narządów. Nowoczesne skanery umożliwiają wykonanie badania w czasie krótszym niż 5 minut, a uzyskane obrazy cechują się wysoką rozdzielczością przestrzenną.
Tomografia komputerowa znajduje zastosowanie w diagnostyce wielu schorzeń, w tym urazów, nowotworów, chorób zapalnych, naczyniowych oraz neurologicznych. Badanie może być wykonywane z użyciem środka kontrastowego, co pozwala na lepsze uwidocznienie naczyń krwionośnych oraz wzmocnienie obrazu określonych tkanek. Mimo że TK wiąże się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące, korzyści diagnostyczne często przewyższają potencjalne ryzyko, zwłaszcza w sytuacjach nagłych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abirateron Aristo 250 mg
Abirateron Aristo, zawierający abirateronu octan, jest selektywnym inhibitorem enzymu CYP17 (17α-hydroksylazy/C17,20-liazy), kluczowego w biosyntezie androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkankach nowotworowych prostaty. Mechanizm działania polega na hamowaniu przemian pregnenolonu i progesteronu do prekursorów testosteronu (DHEA i androstenodionu), co skutkuje znacznym obniżeniem stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższającym efekty analogów LHRH czy orchidektomii. Terapia abirateronem wymaga monitorowania ze względu na zwiększoną produkcję mineralokortykosteroidów. W badaniach klinicznych fazy 3, obejmujących pacjentów z przerzutowym hormonowrażliwym (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem prostaty (mCRPC), stosowanie abirateronu w dawce 1000 mg/dobę wraz z prednizonem 5 mg/dobę znacząco obniżyło poziomy PSA, z 38% pacjentów osiągających ≥50% redukcję PSA w porównaniu do 10% w grupie placebo.
analog LHRH, androstenodion, antygen specyficzny dla prostaty, badanie tomografii komputerowej, biosynteza androgenów, CYP17, dehydroepiandrosteron, docetaksel, formularz bólu BPI-SF, inhibitor biosyntezy androgenów, mineralokortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, nowotwór prostaty, octan abirateronu, orchidektomia, prednizolon, prednizon, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, rezonans magnetyczny, skala ECOG, skala Gleasona, spironolakton, terapia supresji androgenowej, tkanka nowotworowa gruczołu krokowego, tomografia komputerowa, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Everolimus Synthon 5 mg
Everolimus Genthon, dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg w formie owalnych tabletek, jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie z potwierdzoną ekspresją receptorów hormonalnych (ER i/lub PR), bez nadekspresji HER2/neu oraz bez objawowego zajęcia narządów wewnętrznych, po progresji po terapii niesteroidowym inhibitorem aromatazy. W tym wskazaniu stosowany jest wyłącznie w skojarzeniu z eksemestanem. Ponadto, everolimus jest stosowany w monoterapii u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi lub przerzutowymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) o wysokim lub średnim stopniu zróżnicowania (G1 lub G2 wg WHO) z postępującym przebiegiem choroby, niezależnie od statusu hormonalnego guza. W przypadku nowotworów neuroendokrynnych układu pokarmowego lub płuc, lek jest dedykowany pacjentom z guzami hormonalnie nieczynnymi, również o stopniu G1 lub G2 i progresji choroby. W zaawansowanym raku nerkowokomórkowym everolimus stosuje się jako terapię drugiej lub kolejnej linii po niepowodzeniu leczenia inhibitorami VEGF (np. sunitynib, sorafenib).
badanie rezonansem magnetycznym, badanie tomografii komputerowej, choroba postępująca, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, czynność wątroby i nerek, diagnostyka histopatologiczna, eksemestan, guz hormonalnie nieczynny, inhibitor CYP3A4, nadekspresja HER2, niesteroidowy inhibitor aromatazy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór neuroendokrynny układu pokarmowego, progresja nowotworu, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rak piersi z ekspresją receptorów hormonalnych, stan ogólny pacjenta, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zaawansowany rak piersi