żywica jonowymiennna
Żywica jonowymienna to syntetyczny polimer o strukturze trójwymiarowej sieci, zawierający grupy funkcyjne zdolne do wymiany jonów z roztworem, z którym ma kontakt. W medycynie i farmacji żywice jonowymienne znajdują zastosowanie jako substancje czynne oraz pomocnicze w różnych preparatach leczniczych.
W praktyce klinicznej najczęściej stosowane są żywice jonowymienne wiążące potas (np. polistyrenosulfonian sodu, patiromer) w leczeniu hiperkaliemii oraz żywice wiążące kwasy żółciowe (np. cholestyramina, kolestypol) w terapii hipercholesterolemii i świądu cholestatycznego. Mechanizm działania polega na wiązaniu określonych jonów lub związków w przewodzie pokarmowym, co zapobiega ich wchłanianiu i prowadzi do eliminacji z organizmu.
Żywice jonowymienne stosowane są również w dializoterapii, w systemach oczyszczania wody do hemodializy, gdzie usuwają szkodliwe jony z wody używanej do przygotowania płynu dializacyjnego. W diagnostyce laboratoryjnej wykorzystywane są w procesach chromatografii jonowymiennej do separacji i analizy różnych związków biochemicznych, co ma istotne znaczenie w diagnostyce chorób metabolicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Interakcje
Cylazapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie go z innymi lekami blokującymi układ RAA (np. ARB, aliskirenem), co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Przeciwwskazane jest także stosowanie cylazaprylu z sakubitrylem z walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Współpodawanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, trimetoprimu, cyklosporyny czy heparyny zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu. Jednoczesne stosowanie litu może prowadzić do wzrostu jego stężenia i toksyczności, zwłaszcza przy dodatkowej terapii diuretykami tiazydowymi. Ponadto, NLPZ (w tym ASA ≥3 g/dobę) mogą osłabiać działanie hipotensyjne cylazaprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga ostrożności i monitorowania u pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku.
aliskiren, amantadyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, atropina, biperyden, cukrzyca, cyklofosfamid, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, doustny lek hipoglikemizujący, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, insulina, kolestypol, kolestyramina, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lit, metotreksat, mielosupresja, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, preparat złota, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, tiojabłczan sodowo-złotowy, toksyczność litu, torsades de pointes, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, żywica jonowymiennna