powirusowe zapalenie mózgu
Powirusowe zapalenie mózgu to schorzenie neurologiczne powstające w wyniku infekcji wirusowej ośrodkowego układu nerwowego. Charakteryzuje się stanem zapalnym tkanki mózgowej, który rozwija się po przebytej infekcji wirusowej. W przeciwieństwie do bezpośredniego zapalenia mózgu wywołanego przez wirusa, w formie powirusowej proces zapalny jest zazwyczaj wynikiem reakcji immunologicznej organizmu na wcześniejszą infekcję.
Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi powirusowego zapalenia mózgu są wirusy z rodziny Herpesviridae (HSV, VZV, EBV), enterowirusy, wirus grypy, adenowirusy oraz arbowirusy. Mechanizm rozwoju schorzenia obejmuje odpowiedź autoimmunologiczną, w której przeciwciała skierowane przeciwko antygenom wirusowym reagują krzyżowo z tkanką nerwową, powodując uszkodzenie mózgu.
Obraz kliniczny powirusowego zapalenia mózgu obejmuje zaburzenia świadomości, bóle głowy, gorączkę, drgawki, deficyty neurologiczne oraz objawy ogólnoustrojowe. Diagnostyka opiera się na badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego (pleocytoza, podwyższone poziomy białka), badaniach obrazowych (MRI wykazujące zmiany zapalne) oraz testach serologicznych potwierdzających przebytą infekcję wirusową.
Leczenie powirusowego zapalenia mózgu jest głównie objawowe i immunomodulujące. Stosuje się kortykosteroidy, dożylne immunoglobuliny oraz plazmaferezę. W niektórych przypadkach stosuje się leczenie przeciwwirusowe, jeśli podejrzewa się aktywną replikację wirusa. Rokowanie jest zróżnicowane – od pełnego wyzdrowienia do trwałych deficytów neurologicznych, zależnie od rozległości uszkodzeń, wieku pacjenta oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tiki – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia tikowe, obejmujące tiki ruchowe i wokalne, są powszechnymi neuropsychiatrycznymi schorzeniami wieku rozwojowego, z przewagą występowania u chłopców (ok. 5-krotnie częściej niż u dziewcząt). Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, które wyróżniają zespół Tourette’a (co najmniej dwa tiki ruchowe i jeden wokalny utrzymujące się ponad rok, z początkiem przed 18. rokiem życia), przewlekłe zaburzenia tikowe (jeden typ tików utrzymujący się ponad rok) oraz przemijające zaburzenia tikowe (trwające krócej niż 12 miesięcy). Kluczowe jest wykluczenie innych przyczyn tików, takich jak choroby neurologiczne, stosowanie leków czy substancji psychoaktywnych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym, nagraniach wideo oraz skalach oceny nasilenia tików (np. Yale Global Tic Severity Scale), a także badaniach dodatkowych, takich jak poziom TSH, MRI mózgu czy EEG, w zależności od wskazań klinicznych.
ADHD, badanie genetyczne, biomarker, choroba Huntingtona, drżenie, dystonia, elektroencefalografia, infekcja paciorkowcowa, kompulsja, koprolalia, mioklonia, napad częściowy złożony, napad padaczkowy, neuroobrazowanie, niedoczynność tarczycy, PANDAS, pląsawica, pląsawica Sydenhama, powirusowe zapalenie mózgu, przemijające zaburzenie tikowe, przewlekłe zaburzenie tikowe, tik, tik ruchowy, tik wokalny, Yale Global Tic Severity Scale, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zaburzenie tikowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zachowanie opozycyjno-buntownicze, zespół Tourette’a