niedokrwistość czystoczerwonokrwinkowa

Niedokrwistość czystoczerwonokrwinkowa (erytrocytarna) to rodzaj anemii, w której dochodzi do izolowanego obniżenia liczby erytrocytów przy prawidłowych wartościach pozostałych linii komórkowych. Jest to stan charakteryzujący się spadkiem stężenia hemoglobiny i liczby czerwonych krwinek, bez współistniejących zaburzeń w zakresie leukocytów i płytek krwi.

Do najczęstszych przyczyn niedokrwistości czystoczerwonokrwinkowej należą: niedobór żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, przewlekłe choroby nerek z niedoborem erytropoetyny, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy oraz hemoliza (nadmierne niszczenie krwinek czerwonych). Szczególną postacią jest wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego (PRCA – Pure Red Cell Aplasia), która może mieć podłoże autoimmunologiczne, być związana z zakażeniami wirusowymi (m.in. parwowirusem B19) lub nowotworami.

Diagnostyka niedokrwistości czystoczerwonokrwinkowej obejmuje badanie morfologii krwi z rozmazem, ocenę parametrów gospodarki żelazem, witamin i hormonów, badanie szpiku kostnego oraz testy immunologiczne. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować suplementację niezbędnych składników odżywczych, leczenie choroby podstawowej, stosowanie erytropoetyny, leczenie immunosupresyjne lub przetoczenia koncentratu krwinek czerwonych w ciężkich przypadkach.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl