holter EKG
Holter EKG to nieinwazyjne badanie diagnostyczne, które polega na ciągłym monitorowaniu czynności elektrycznej serca za pomocą przenośnego rejestratora przez okres 24 godzin lub dłużej (48, 72 godziny). Pacjent w tym czasie prowadzi normalną aktywność życiową, a urządzenie zapisuje wszystkie zjawiska elektryczne zachodzące w sercu.
Badanie to jest szczególnie wartościowe w diagnostyce zaburzeń rytmu serca, które występują okresowo i mogą nie zostać wykryte podczas standardowego EKG. Pozwala na identyfikację arytmii, ocenę skuteczności leczenia antyarytmicznego, diagnozowanie przyczyn omdleń oraz wykrywanie niemego niedokrwienia mięśnia sercowego.
Analizę zapisu holterowskiego przeprowadza się przy użyciu specjalistycznego oprogramowania, które identyfikuje nieprawidłowości w zapisie EKG. Kluczową rolę odgrywa jednak lekarz kardiolog, który interpretuje wyniki w kontekście objawów zgłaszanych przez pacjenta oraz prowadzonego przez niego dzienniczka aktywności i dolegliwości podczas badania.
Wskazania do wykonania badania holterowskiego obejmują: kołatanie serca, omdlenia i zasłabnięcia o niejasnej przyczynie, ocenę skuteczności farmakoterapii antyarytmicznej, monitorowanie pacjentów po zawale serca oraz kontrolę pracy rozruszników i kardiowerterów-defibrylatorów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Diagnostyka i diagnoza
Migotanie przedsionków typu trzepotanie charakteryzuje się szybką, regularną depolaryzacją przedsionków z częstością 250-350/min, co w EKG manifestuje się charakterystycznym wzorem „zębów piły” (sawtooth pattern) w odprowadzeniach II, III, aVF i V1. Częstość rytmu komór zależy od stopnia bloku przedsionkowo-komorowego, najczęściej obserwuje się przewodzenie 2:1, co daje około 150/min. Diagnostyka opiera się na EKG, monitorowaniu holterowskim, echokardiografii (TTE i TEE) oraz badaniu elektrofizjologicznym, które pozwala na lokalizację pętli reentry, zwłaszcza w przypadku atypowego trzepotania. Dodatkowo stosuje się manewry wagalne i podanie adenozyny w celu uwidocznienia fal trzepotania, a także zaawansowane techniki obrazowe (MRI, CT) do oceny struktury serca i wykrywania blizn. Diagnostyka różnicowa obejmuje migotanie przedsionków, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy oraz częstoskurcze nadkomorowe i komorowe.
ablacja cewnikowa, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cieśń trójdzielno-żylna, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiografia, elektrokardiogram, fala trzepotania, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiowersja elektryczna, lek przeciwarytmiczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, POChP, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, telemetria ambulatoryjna, trzepotanie przedsionków, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Diagnostyka i diagnoza
Wrodzone wady serca (WWS) występują u około 1% noworodków i stanowią główną przyczynę zgonów niemowląt z wadami wrodzonymi, odpowiadając za 4% zgonów noworodków oraz 30-50% zgonów związanych z anomaliami wrodzonymi. Diagnostyka prenatalna, obejmująca rutynowe USG, echokardiografię płodową (18-22 tydzień ciąży) oraz badania genetyczne, pozwala na wykrycie około 70% ciężkich wad serca, co umożliwia optymalne przygotowanie do porodu i wczesne leczenie. Po urodzeniu kluczowe są badania przesiewowe, takie jak pulsoksymetria (zmniejszająca śmiertelność o 33%), badanie fizykalne, echokardiografia i EKG. W diagnostyce starszych niemowląt i dzieci stosuje się dodatkowo RTG klatki piersiowej, Holter EKG, próbę wysiłkową oraz zaawansowane metody obrazowania, w tym cewnikowanie serca, rezonans magnetyczny (MRI) i tomografię komputerową (CT). Wczesne rozpoznanie i multidyscyplinarne podejście do leczenia znacząco poprawiają rokowanie, zmniejszając ryzyko powikłań neurologicznych i śmiertelności.
anomalia wrodzona, badanie fizykalne, badanie genetyczne prenatalne, badanie pulsoksymetryczne, badanie ultrasonograficzne, biomarker, cewnikowanie serca, diagnostyka prenatalna, duszność, echokardiografia, echokardiografia 3D, echokardiografia płodowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrofizjologiczne badanie serca, elektrokardiogram, holter EKG, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiochirurg dziecięcy, kardiolog dziecięcy, krytyczna wada serca, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, sekwencjonowanie DNA, sinica, szmer sercowy, tomografia komputerowa serca, wrodzona wada serca, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Diagnostyka i diagnoza
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu, diagnozowane głównie za pomocą EKG i echokardiografii. Całkowity lewy blok gałęzi (LBBB) charakteryzuje się czasem trwania zespołu QRS ≥ 120 ms, brakiem załamka Q w odprowadzeniach bocznych oraz szerokim, często zazębionym załamkiem R w V5-V6, natomiast niekompletny LBBB ma podobną morfologię, ale QRS < 120 ms. Prawy blok gałęzi (RBBB) cechuje się czasem QRS ≥ 120 ms, wzorem RSR' w V1-V3 oraz szerokim załamkiem S w odprowadzeniach bocznych; niekompletny RBBB to QRS 110-119 ms z typową morfologią. Diagnostyka różnicowa jest kluczowa ze względu na różne implikacje prognostyczne i terapeutyczne. W przypadku LBBB, rozpoznanie zawału mięśnia sercowego jest utrudnione, dlatego stosuje się kryteria Sgarbossy, zmodyfikowane kryteria Sgarbossy oraz algorytm BARCELONA, które poprawiają czułość wykrywania ostrego zawału u pacjentów z LBBB.
blok dwupęczkowy, blok gałęzi pęczka Hisa, blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok trójpęczkowy, choroba wieńcowa, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowe, echokardiogram, elektrokardiogram, holter EKG, implantacja rozrusznika, niewydolność serca, pęczek Hisa, próba wysiłkowa, przerost lewej komory, rezonans magnetyczny serca, terapia resynchronizująca serca, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia elektrycznego między przedsionkami a komorami, co prowadzi do zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu nadkomorowego (SVT). Diagnostyka opiera się na EKG (skrót PR, poszerzony QRS, fala delta), badaniu elektrofizjologicznym, Holterze EKG oraz próbie wysiłkowej. Kluczowe jest ocenienie ryzyka nagłego zgonu sercowego, zwłaszcza u pacjentów z objawami, krótkim okresem refrakcji dodatkowej drogi, migotaniem przedsionków czy wieloma drogami przewodzenia. Leczenie ostrego epizodu obejmuje manewry wagalne, farmakoterapię (leki antyarytmiczne klasy I i III, adenozynę, prokainamid) oraz kardiowersję elektryczną w stanach niestabilnych. Ablacja przezskórna jest metodą z wyboru w leczeniu objawowego WPW, z ponad 95% skutecznością, umożliwiającą trwałe wyeliminowanie dodatkowej drogi przewodzenia i redukcję ryzyka nagłego zgonu.
ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie elektrokardiograficzne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, dodatkowa droga przewodzenia, edukacja pacjenta, elektrofizjolog, fala delta, holter EKG, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, krioterapia, lek antyarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, odstęp PR, operacja kardiochirurgiczna, próba wysiłkowa, prokainamid, tachykardia, tamponada serca, telemetria, wada serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki mitralnej obejmuje różnorodne schorzenia wpływające na funkcję zastawki dwudzielnej, kluczowej dla przepływu krwi między lewym przedsionkiem a lewą komorą serca. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z osłuchiwaniem charakterystycznych szmerów oraz przede wszystkim na echokardiografii, która stanowi złoty standard. Echokardiografia przezklatkowa (TTE) i przezprzełykowa (TEE) umożliwiają ocenę struktury i funkcji zastawki, a echokardiografia 3D pozwala na precyzyjną analizę geometrii pierścienia i dysfunkcji płatków. Badania Dopplerowskie dostarczają danych ilościowych dotyczących stopnia niedomykalności, w tym objętości fali zwrotnej i efektywnej powierzchni ujścia fali zwrotnej. Uzupełniająco stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) do oceny funkcji lewej komory i kwantyfikacji niedomykalności, tomografię komputerową (CT) do oceny anatomii i planowania zabiegów oraz elektrokardiogram (EKG) i testy wysiłkowe do oceny funkcji elektrycznej i wydolności serca.
angiografia, cewnikowanie serca, dysfagia, echokardiografia 3D, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, efekt Dopplera, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, holter EKG, koronarografia, lewa komora serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, szmer sercowy, tomografia komputerowa, zastawka dwudzielna, zastawka mitralna - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Synkopa wazowagalna, stanowiąca około 45% wszystkich omdleń, jest wynikiem nieprawidłowej reakcji autonomicznego układu nerwowego, prowadzącej do nagłego spadku ciśnienia tętniczego i/lub bradykardii, co skutkuje przejściową utratą świadomości z powodu niedostatecznego przepływu mózgowego. Najczęściej dotyka dzieci i młodych dorosłych, a jej epizody wyzwalane są przez czynniki takie jak długotrwałe stanie, stres emocjonalny, ból, odwodnienie czy nagła zmiana pozycji ciała. Objawy prodromalne, takie jak zawroty głowy, nudności, bladość i pocenie się, pojawiają się na kilka sekund do minut przed omdleniem i stanowią ważny sygnał ostrzegawczy. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach takich jak tilt table test, EKG, echokardiogram oraz monitorowaniu Holterem, z koniecznością wykluczenia innych poważnych przyczyn omdleń, w tym kardiologicznych i neurologicznych.
asystolia, atropina, autonomiczny układ nerwowy, beta-blokery, bradykardia, ciśnienie krwi, drożność dróg oddechowych, echokardiogram, efedryna, elektrokardiogram, fludrokortyzon, glikopyrolan, hipotonia, holter EKG, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroidy, leki wazopresyjne, midodryna, nerw błędny, objawy prodromalne, odwodnienie, pończochy uciskowe, przepływ krwi do mózgu, spadek ciśnienia tętniczego, stymulacja serca, synkopa odruchowa, synkopa wazowagalna, test pochyleniowy, układ współczulny, utrata świadomości, widzenie tunelowe, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Objawy
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) to genetyczna choroba serca charakteryzująca się nadmiernym przerostem mięśnia lewej komory, prowadzącym do sztywności mięśnia i ograniczenia przepływu krwi. Występuje u około 1 na 200-500 osób, a objawy są bardzo zróżnicowane – od bezobjawowych po ciężkie, zagrażające życiu. Najczęstsze symptomy to duszność (występująca u 89% pacjentów), ból w klatce piersiowej (70-80%), palpitacje (81%), zawroty głowy i omdlenia. Czynniki nasilające objawy to wysiłek fizyczny, odwodnienie, obfite posiłki, leki rozszerzające naczynia oraz pozycja stojąca. Przebieg choroby dzieli się na cztery stadia, od bezobjawowego przerostu do jawnej dysfunkcji skurczowej lewej komory (LVSD), z możliwością progresji do poważnych powikłań, takich jak migotanie przedsionków (u 25% pacjentów), niewydolność serca, incydenty zakrzepowo-zatorowe oraz nagły zgon sercowy, szczególnie u młodych osób i sportowców.
arytmia, badanie echokardiograficzne, ból w klatce piersiowej, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz komorowy, depresja, duszność, dysfunkcja rozkurczowa, holter EKG, incydent zakrzepowo-zatorowy, infekcja zastawki serca, kardiomiopatia przerostowa, kardiowerter-defibrylator, kołatanie serca, leki rozszerzające naczynia, lewa komora, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, obrzęk, obstrukcja drogi odpływu, odwodnienie, omdlenie, przerost mięśnia sercowego, przeszczep serca, udar mózgu, włóknienie mięśnia sercowego, zastawka mitralna - Leksykon chorób i schorzeń
Niskie ciśnienie krwi (hipotonia) – Diagnostyka i diagnoza
Hipotonia tętnicza definiowana jest jako ciśnienie krwi <90/60 mmHg i wymaga diagnostyki jedynie przy obecności objawów klinicznych lub podejrzeniu choroby podstawowej. Podstawą rozpoznania jest dokładny pomiar ciśnienia w różnych pozycjach (leżącej, siedzącej, stojącej) oraz w różnych porach dnia, ze szczególnym uwzględnieniem testu ortostatycznego, gdzie spadek ciśnienia skurczowego o ≥20 mmHg lub rozkurczowego o ≥10 mmHg w ciągu 3 minut od pionizacji wskazuje na hipotonię ortostatyczną. Diagnostyka obejmuje także szczegółowy wywiad (objawy towarzyszące, choroby współistniejące, farmakoterapię) oraz badanie fizykalne ukierunkowane na ocenę układu sercowo-naczyniowego, neurologicznego i endokrynologicznego. W razie potrzeby wykonuje się test pochyleniowy, badania laboratoryjne (morfologia, panel metaboliczny, hormony tarczycy i nadnerczy, markery zapalne), a także badania kardiologiczne (EKG, echokardiografia, Holter, próba wysiłkowa, USG naczyń) oraz specjalistyczne testy funkcji autonomicznej w przypadku podejrzenia hipotonii neurogennej.
autonomiczny układ nerwowy, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze, echokardiografia, elektrokardiogram, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia, hipotonia neurogenna, hipotonia ortostatyczna, hipotonia poposiłkowa, holter EKG, hormony tarczycy, kortyzol, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie w pozycji leżącej, neuropatia autonomiczna, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy, pomiar ciśnienia tętniczego, reakcja anafilaktyczna, sepsa, test pochyleniowy, zanik wieloukładowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Euthyrox N 125
Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną sodową preparatem Euthyrox N 125 konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki w celu wykluczenia lub odpowiedniego leczenia współistniejących schorzeń, takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki, niedoczynność kory nadnerczy oraz autonomiczna czynność tarczycy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, gdzie nawet subkliniczna nadczynność tarczycy może prowadzić do zaostrzenia objawów kardiologicznych, dlatego zaleca się częste monitorowanie stężeń TSH, fT3, fT4, parametrów hemodynamicznych oraz regularne badania EKG. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych wskazane jest rozpoczynanie leczenia od niskich dawek lewotyroksyny z powolną titracją oraz regularną oceną funkcji poznawczych i nastroju, aby minimalizować ryzyko indukowanych zmian psychotycznych.
autonomiczna czynność tarczycy, badanie EKG, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, funkcja poznawcza, glikokortykosteroid, holter EKG, hormon tarczycy, hormony tarczycy, kortyzol, lewotyroksyna sodowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podwzgórze, przełom nadnerczowy, tachykardia, test z ACTH, TSH, wolne hormony tarczycy, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Leczenie
Omdlenie (syncope) to nagła, krótkotrwała utrata przytomności spowodowana przejściowym zmniejszeniem przepływu krwi do mózgu, z szybkim powrotem świadomości zwykle w ciągu 20 sekund do 2 minut. Stanowi istotny problem kliniczny, występujący u około 15% nastolatków i do 20% młodych dorosłych, będąc szóstą najczęstszą przyczyną interwencji ratowniczych (ok. 8% wezwań). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z pomiarem ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej, EKG, oraz badania laboratoryjne. W zależności od podejrzeń klinicznych stosuje się test pochyleniowy, Holter EKG, echokardiografię, badania elektrofizjologiczne i neurologiczne. Omdlenia mogą mieć etiologię wazowagalną, ortostatyczną lub kardiogenną, z różnym rokowaniem i koniecznością indywidualizacji leczenia.
ablacja, arytmia komorowa, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, biofeedback, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, drgawki, echokardiografia, elektrokardiogram, fludrokortyzon, hipnoza, holter EKG, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, kardiowersja, midodryna, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie ortostatyczne, omdlenie wazowagalne, palpitacje, przepływ krwi do mózgu, rejestrator zdarzeń, stymulator serca, terapia poznawczo-behawioralna, test pochyleniowy, utrata przytomności, wszczepialny kardiowerter-defibrylator - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) stanowi wyzwanie diagnostyczne ze względu na niespecyficzny i zróżnicowany obraz kliniczny oraz nakładające się objawy z innymi chorobami serca. W diagnostyce kluczowe jest połączenie dokładnego wywiadu, badania fizykalnego oraz badań dodatkowych. Markery sercowe, takie jak troponina I lub T, są podwyższone w co najmniej 50% przypadków, a markery stanu zapalnego (CRP, ESR) w około 60%. EKG wykazuje zmiany u 62-96% pacjentów, choć nie są one specyficzne. Echokardiografia pozwala ocenić funkcję i strukturę serca, wykrywając m.in. zaburzenia kurczliwości i wysięk osierdziowy. Złotym standardem nieinwazyjnej diagnostyki jest rezonans magnetyczny serca (CMR), który umożliwia ocenę obrzęku mięśnia (T2), martwicy i włóknienia (późne wzmocnienie po gadolinie, LGE). Kryteria Lake Louise wymagają spełnienia co najmniej dwóch z trzech parametrów (obrzęk, wczesne i późne wzmocnienie gadolinowe) dla potwierdzenia rozpoznania. Biopsja endomiokardialna (EMB) pozostaje złotym standardem diagnostycznym, jednak ze względu na inwazyjność i ryzyko powikłań jest wskazana głównie w ciężkich przypadkach, np. z zagrażającą życiu arytmią lub progresywną dysfunkcją lewej komory.
badanie fizykalne, białko C-reaktywne, biopsja endomiokardialna, BNP, choroba autoimmunologiczna, choroba wieńcowa, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia, elektrokardiografia, holter EKG, koronarografia, leukocytoza, martwica kardiomiocytów, morfologia krwi, naciek limfocytarny, niewydolność serca, OB, obrzęk mięśnia sercowego, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, PET, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia mięśnia sercowego, tamponada serca, tomografia komputerowa tętnic wieńcowych, troponina, wstrząs kardiogenny, wysięk osierdziowy, wywiad medyczny, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną chorobą serca o częstości występowania 1/500. Pomimo potencjalnie poważnych powikłań, ogólna prognoza jest korzystna, z 10-letnim przeżyciem na poziomie 75,0% (95% CI 71,1-78,9%). Roczny wskaźnik śmiertelności związanej z HCM wynosi około 0,7%, a całkowita śmiertelność około 2,4 na 100 osobolat. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek, klasę czynnościową NYHA, wywiad rodzinny nagłej śmierci sercowej, niewyjaśnione omdlenia, migotanie przedsionków, nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT), maksymalną grubość ściany lewej komory ≥30 mm oraz gradient drogi odpływu lewej komory ≥30 mmHg. Dodatkowo, obecność tętniaków koniuszkowych, włóknienia mięśnia sercowego, dysfunkcji rozkurczowej i skurczowej, podwyższonego ciśnienia w tętnicy płucnej (>36 mmHg) oraz wskaźnika objętości lewego przedsionka ≥34 ml/m² wiąże się z gorszym rokowaniem.
częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dysfunkcja autonomiczna, dysfunkcja rozkurczowa, dysfunkcja skurczowa, dziedziczna choroba serca, ektopia komorowa, grubość ściany lewej komory, HFpEF, holter EKG, kardiomiopatia przerostowa, klasa czynnościowa NYHA, migotanie komór, migotanie przedsionków, mutacja genu sarkomerowego, nagła śmierć sercowa, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność serca, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, NT-proBNP, omdlenie, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stan przedomdleniowy, tętniak koniuszkowy, trzepotanie przedsionków, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźnik ALBI, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność zastawki trójdzielnej – Diagnostyka i diagnoza
Niewydolność zastawki trójdzielnej (NT) charakteryzuje się niedomykalnością zastawki między prawym przedsionkiem a prawą komorą, prowadzącą do wstecznego przepływu krwi i zastoju w układzie żylnym. Schorzenie to dotyka miliony pacjentów w USA i Europie, często pozostając bezobjawowe lub niedodiagnozowane. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii, w tym przezklatkowej (TTE) i przezprzełykowej (TEE), z oceną ilościową stopnia niewydolności, gdzie ciężką NT definiuje się jako efektywne pole ujścia fali zwrotnej (ERO) ≥0,40 cm² oraz szerokość talii fali zwrotnej ≥7 mm. Dodatkowo, rezonans magnetyczny serca (CMR) jest zalecany do precyzyjnej oceny funkcji i wielkości prawej komory, zwłaszcza przy niejednoznacznych wynikach echokardiografii. Diagnostyka powinna uwzględniać także EKG, RTG klatki piersiowej oraz, w wybranych przypadkach, cewnikowanie serca dla pomiaru ciśnienia w tętnicy płucnej i oceny anatomii naczyń wieńcowych.
annuloplastyka, badanie dopplerowskie, cewnikowanie serca, ciśnienie w tętnicy płucnej, duszność, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, efektywne pole ujścia fali zwrotnej, elektrokardiografia, hepatomegalia, holter EKG, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niewydolność zastawki trójdzielnej, poszerzenie pierścienia trójdzielnego, próba wysiłkowa, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa, vena contracta, wodobrzusze, wsteczny przepływ krwi, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba wieńcowa (CAD) jest najczęstszą chorobą serca, charakteryzującą się zwężeniem lub zablokowaniem tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. W diagnostyce kluczowe jest zebranie szczegółowego wywiadu, badanie fizykalne oraz ocena czynników ryzyka, takich jak dyslipidemia (profil lipidowy: cholesterol całkowity, LDL, HDL, trójglicerydy), podwyższone stężenia lipoproteiny (a), apolipoproteiny B, hs-CRP, fibrynogenu, HbA1c oraz troponin sercowych. Podstawowe badania obrazowe obejmują EKG, Holter EKG, testy wysiłkowe (z możliwością obrazowania echokardiograficznego lub izotopowego), echokardiografię, tomografię komputerową (calcium score, CTCA, HeartFlow Analysis), rezonans magnetyczny serca (w tym qCMR) oraz PET serca. Koronarografia pozostaje złotym standardem, umożliwiając ocenę anatomiczną i hemodynamiczną zwężeń (FFR, IVUS) oraz jest wskazana u pacjentów z wysokim ryzykiem lub ostrym zespołem wieńcowym.
angiografia tomografii komputerowej, angiografia wieńcowa, białko C-reaktywne, cholesterol całkowity, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, dysfunkcja mikrokrążenia wieńcowego, echokardiografia wysiłkowa, echokardiogram, elektrokardiogram, fibrynogen, frakcja LDL, hemoglobina glikowana, holter EKG, koronarografia, lipoproteina a, mięsień sercowy, mostek mięśniowy, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia perfuzyjna, skurcz naczyń wieńcowych, tętnica wieńcowa, trójglicerydy, troponina sercowa, ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych, zawał serca, zawał serca z uniesieniem odcinka ST - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się szybkim rytmem serca (140-280 uderzeń/min u dorosłych, 180-220 u dzieci) pochodzącym z obszarów powyżej pęczka Hisa. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz 12-odprowadzeniowym EKG, które podczas epizodu wykazuje wąskie zespoły QRS (<120 ms), regularny rytm oraz zmienną obecność załamków P (często niewidoczne lub inwersyjne w AVNRT). W przypadkach trudnych do uchwycenia arytmii stosuje się monitorowanie ambulatoryjne (Holter, rejestratory zdarzeń, implantowalne rejestratory pętlowe, plaster Zio XT). Testy prowokacyjne (wysiłkowy, manewry wagalne, test adenozynowy) oraz badanie elektrofizjologiczne (EP study) umożliwiają precyzyjne określenie mechanizmu SVT i kwalifikację do ablacji prądem o częstotliwości radiowej. Diagnostyka różnicowa obejmuje rozróżnienie SVT z aberracją od częstoskurczu komorowego (VT), co jest kluczowe dla wyboru terapii.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, arytmia płodowa, atak paniki, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, badanie podmiotowe, blok odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiografia, elektrokardiogram, enzym sercowy, holter EKG, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, nawrotny częstoskurcz węzłowy, obrzęk płodu, palpitacje, pęczek Hisa, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rtg klatki piersiowej, tachykardia nadkomorowa, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie lękowe, załamek P, zespół preekscytacji, zespół QRS, zespół WPW - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina mitralna (MVP) dotyczy około 2% populacji i charakteryzuje się przemieszczeniem płatków zastawki mitralnej o ≥2 mm powyżej pierścienia zastawki w projekcji długiej osi lewej komory podczas skurczu. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (mid-systolic click i late-systolic murmur) oraz echokardiografii, w tym TTE, TEE i 3D-TEE, które pozwalają ocenić grubość płatków (≥5 mm w klasycznym MVP), stopień niedomykalności mitralnej (skala 0-4) oraz obecność mitral annular disjunction (MAD). Rezonans magnetyczny serca (CMR) uzupełnia diagnostykę, umożliwiając wykrycie włóknienia miokardium i mięśni brodawkowatych (LGE, mapowanie T1) oraz ocenę ryzyka arytmii. Dodatkowo stosuje się EKG, Holter, próbę wysiłkową i rzadko cewnikowanie serca.
cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, echo serca, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, elektrokardiogram, holter EKG, kołatanie serca, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, omdlenie, próba wysiłkowa, przepuklina mitralna, rezonans magnetyczny serca, szmer skurczowy, włóknienie miokardium, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, zerwanie strun ścięgnistych, zespół Marfana, zwyrodnienie śluzakowate - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Epidemiologia
Trzepotanie przedsionków stanowi około 10% wszystkich nadkomorowych tachyarytmii, z roczną zapadalnością w USA na poziomie około 200 000 nowych przypadków oraz ogólną zapadalnością 88/100 000 osobolat, która wzrasta do 587/100 000 u osób powyżej 80. roku życia. Choroba występuje znacznie częściej u mężczyzn (stosunek 2,5:1) i jest silnie związana z wiekiem (mediana diagnozy 62-72 lata). Izolowane trzepotanie przedsionków stanowi jedynie 2% przypadków, najczęściej współistnieje z chorobami układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, takimi jak POChP (ryzyko 1,9x), niewydolność serca (ryzyko 3,5x), nadciśnienie tętnicze, cukrzyca oraz historia nadużywania alkoholu. Epidemiologia wskazuje na częste współwystępowanie trzepotania i migotania przedsionków, z około 50-58% pacjentów doświadczających obu arytmii, co ma istotne znaczenie dla strategii leczenia i profilaktyki powikłań zakrzepowo-zatorowych.
DALY, holter EKG, kontrola rytmu, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, operacja Fontana, POChP, powikłanie sercowo-naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełożenie wielkich pni tętniczych, rytm zatokowy, SIRS, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, wrodzona wada serca, wstrząs septyczny, wszczepialny rejestrator pętlowy, zabieg kardiochirurgiczny, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Epidemiologia
Arytmie serca, w tym migotanie przedsionków (AF), stanowią istotny problem zdrowia publicznego z częstością występowania w populacji ogólnej od 1,5% do 5%. Migotanie przedsionków jest najczęstszą formą arytmii, dotykającą ponad 59 milionów osób na świecie w 2019 roku, z prognozowanym wzrostem do 15,9 miliona w Ameryce do 2050 roku i 17,9 miliona w Europie do 2060 roku. Częstość AF rośnie wraz z wiekiem: 0,1% u osób <55 lat, 3,8% u ≥60 lat i 10% u ≥80 lat. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, cukrzycę, chorobę niedokrwienną serca, wady zastawkowe, kardiomiopatie oraz otyłość (odpowiedzialną za 17,9% przypadków AF). W krajach o niskim i średnim dochodzie częstość AF jest niższa (0,03-1,25%), ale pacjenci są młodsi i częściej mają niewydolność serca. Arytmie komorowe odpowiadają za około 300 000 zgonów rocznie w USA, a ich częstość wzrasta z wiekiem. W populacji onkologicznej częstość AF wynosi 5-16%, a arytmie komorowe są rzadsze, lecz bardziej niebezpieczne.
aktywność elektryczna bez tętna, albuminuria, arytmia komorowa, arytmia serca, asystolia, badanie elektrofizjologiczne, bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiomiopatia, kardiomiopatia cukrzycowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niewydolność serca, przemijający atak niedokrwienny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, udar niedokrwienny, wada zastawkowa serca, wszczepialny rejestrator arytmii, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rytmonorm 150 150 mg
Rytmonorm 150 mg, zawierający chlorowodorek propafenonu, jest wskazany w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii ciężkich, zagrażających życiu tachyarytmii komorowych, gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych, każda zawierająca 150 mg chlorowodorku propafenonu, co umożliwia precyzyjne dawkowanie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta.
badanie elektrofizjologiczne, chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, holter EKG, kontrola rytmu serca, napadowe migotanie przedsionków, propafenon, stężenie propafenonu, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem napadowej częstoskurczu nadkomorowego, stanowiąc 60-70% przypadków SVT. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz rejestracji 12-odprowadzeniowego EKG podczas epizodu, gdzie obserwuje się regularny częstoskurcz z wąskimi zespołami QRS (<120 ms) i częstością 140-280/min. Charakterystyczne cechy EKG to brak widocznych załamków P lub ich ukrycie w QRS, obecność retrogradnych załamków P w 60% przypadków, pseudo-załamków R w V1 lub S w II, III, aVF oraz krótki odstęp RP. Czułość i swoistość obecności załamka r w aVR i V1 wynosi odpowiednio 90,1% i 100%. Diagnostyka uzupełniana jest długoterminowym monitorowaniem rytmu (Holter 24-48h, rejestratory zdarzeń, implantowane rejestratory pętlowe), badaniami laboratoryjnymi (TSH, elektrolity, markery sercowe) oraz obrazowymi (echokardiogram, test wysiłkowy). Wskazane jest także badanie elektrofizjologiczne, które stanowi złoty standard diagnostyczny, pozwalając na precyzyjne zlokalizowanie obwodu reentry i różnicowanie typów AVNRT (typowe slow-fast 90-95%, atypowe fast-slow 5-8%, rzadkie slow-slow 1-2%).
12-odprowadzeniowe EKG, ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiogram, elektrokardiogram, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, manewr wagalny, monitorowanie holterowskie, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, pęczek Hisa, próba wagalna, przedwczesny skurcz przedsionkowy, rejestrator zdarzeń, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, test wysiłkowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie rytmu serca, załamek P, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona wada serca u dorosłych – Diagnostyka i diagnoza
Wrodzone wady serca u dorosłych (ACHD) stanowią złożoną grupę schorzeń kardiologicznych, które mimo wrodzonego charakteru mogą być diagnozowane dopiero w wieku dorosłym (około 26,5% przypadków, średnio w wieku 47 lat). Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, wywiadzie oraz szeregu badań obrazowych i funkcjonalnych, takich jak echokardiografia (w tym przezprzełykowa), rezonans magnetyczny serca (MRI), tomografia komputerowa (CT), elektrokardiogram (EKG), próby wysiłkowe, długoterminowe monitorowanie Holterem oraz cewnikowanie serca. Kluczowe jest wykrycie i ocena wad takich jak ubytki przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, zwężenie zastawki płucnej, przetrwały przewód tętniczy, koarktacja aorty czy anomalia Ebsteina. Wartości diagnostyczne obejmują m.in. ocenę gradientów ciśnień, stosunku przepływu płucnego do systemowego, saturacji tlenem oraz funkcji zastawek i mięśnia sercowego.
anomalia Ebsteina, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, cewnikowanie serca, duszność, echokardiografia, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, holter EKG, kardiolog wrodzonych wad serca, koarktacja aorty, kołatanie serca, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, peptyd natriuretyczny, próba wysiłkowa, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, sinica, szmer serca, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca u dorosłych, zastawka trójdzielna, zespół Eisenmengera, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba sercowo-naczyniowa – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka chorób sercowo-naczyniowych (CVD) opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań laboratoryjnych i obrazowych. Kluczowe znaczenie mają badania biochemiczne, takie jak profil lipidowy (cholesterol całkowity, LDL, HDL, trójglicerydy), lipoproteina (a), apolipoproteina B, wysokoczuły białko C-reaktywne (hsCRP), fibrynogen, homocysteina, markery sercowe (troponiny T i I, w tym hsTnI) oraz peptydy natriuretyczne (BNP, NT-proBNP). Elektrokardiografia (EKG) i jej odmiany (Holter, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń) umożliwiają wykrycie arytmii, niedokrwienia i zawału serca. Zaawansowane techniki obrazowania, takie jak echokardiografia (TTE, TEE, 3D, obciążeniowa), tomografia komputerowa serca (CT, angiografia CT, calcium scoring), rezonans magnetyczny serca (MRI) oraz badania medycyny nuklearnej (SPECT, PET) pozwalają na ocenę struktury, funkcji i perfuzji mięśnia sercowego oraz naczyń wieńcowych.
angiografia CT, angiografia wieńcowa, apolipoproteina B, badanie elektrofizjologiczne, białko C-reaktywne, biopsja mięśnia sercowego, cewnikowanie serca, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, echokardiografia, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, fibrynogen, hiperlipidemia, holter EKG, homocysteina, lipoproteina a, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, peptyd natriuretyczny, pozytonowa tomografia emisyjna, próba wysiłkowa, profil lipidowy, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia perfuzyjna, sinica, tomografia komputerowa, trójglicerydy, troponina sercowa, ultrasonografia duplex, uwapnienie tętnic wieńcowych, wskaźnik kostka-ramię, zaburzenie rytmu serca, zakrzep krwi, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia komorowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia komorowa (VT) to arytmia charakteryzująca się rytmem komorowym ≥100/min oraz obecnością co najmniej trzech kolejnych poszerzonych zespołów QRS (≥120 ms, często >140 ms przy morfologii RBBB lub >160 ms przy LBBB). Diagnostyka opiera się przede wszystkim na EKG, gdzie kluczowe cechy to szeroki QRS, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, obecność zespołów fuzyjnych i znaków Josephsona oraz Brugady. Potwierdzenie VT wymaga wykazania, że liczba aktywacji komór przewyższa liczbę aktywacji przedsionków. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć tachykardie nadkomorowe z aberracją przewodzenia, migotanie komór, rytmy z rozruszników oraz przyspieszony rytm idiowentrykularny. W przypadku wątpliwości każdą tachykardię z szerokim QRS należy traktować jako VT, zwłaszcza u pacjentów z chorobą strukturalną serca, gdzie prawdopodobieństwo VT sięga 98%.
ablacja przezskórna, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, badanie elektrofizjologiczne, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, EKG, holter EKG, idiopatyczna tachykardia komorowa, kardiowerter-defibrylator, koronarografia, migotanie komór, nagłe zatrzymanie krążenia, niestabilność hemodynamiczna, nieutrwalona tachykardia komorowa, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, test pochyleniowy, tomografia komputerowa serca, torsade de pointes, utrwalona tachykardia komorowa, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenia elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków – Diagnostyka i diagnoza
Migotanie przedsionków (AF) jest najczęstszą utrwaloną arytmią nadkomorową, charakteryzującą się chaotyczną czynnością elektryczną przedsionków i nieregularnym rytmem komór. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania przedmiotowego, gdzie nieregularne tętno wykazuje czułość 94% i swoistość 72%. Podstawowym badaniem jest 12-odprowadzeniowe EKG, które potwierdza AF na podstawie braku załamków P, obecności fal f oraz nieregularnych odstępów R-R trwających co najmniej 30 sekund. W przypadku napadowej postaci AF zaleca się przedłużone monitorowanie rytmu serca (Holter 24-48h, rejestrator zdarzeń 7-30 dni, implantowalny rejestrator pętlowy do 2-3 lat). Dodatkowo wykonuje się badania obrazowe: echokardiografię przezklatkową (TTE), przezprzełykową (TEE), rezonans magnetyczny serca oraz RTG klatki piersiowej, które oceniają strukturę i funkcję serca oraz wykluczają przyczyny arytmii i obecność skrzeplin. Badania laboratoryjne obejmują morfologię, elektrolity, hormony tarczycy, markery sercowe, funkcję nerek i wątroby oraz koagulologię, co pozwala na identyfikację przyczyn i chorób współistniejących.
angiografia tomografii komputerowej, arytmia nadkomorowa, badanie elektrofizjologiczne, bezdech senny, doustny antykoagulant, duszność, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, elektrokardiogram 12-odprowadzeniowy, elektrolity, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, hormony tarczycy, kardiowersja, kołatanie serca, leczenie przeciwkrzepliwe, marker sercowy, migotanie przedsionków, morfologia krwi obwodowej, nadczynność tarczycy, napadowe migotanie przedsionków, niewydolność serca, odstęp R-R, peptydy natriuretyczne, próba wysiłkowa, przetrwałe migotanie przedsionków, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, skala CHA₂DS₂-VASc, tętno, udar mózgu, uszko lewego przedsionka, utrwalone migotanie przedsionków, wszczepialny rejestrator pętlowy, załamek P - Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Diagnostyka i diagnoza
Wada Ebsteina to wrodzona anomalia zastawki trójdzielnej charakteryzująca się jej przemieszczeniem w głąb prawej komory, co prowadzi do „atrializacji” części prawej komory i różnorodnego obrazu klinicznego. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na echokardiografii, gdzie kryteria obejmują przemieszczenie płatka przegrodowego o >8 mm/m² powierzchni ciała, dystans między zastawkami przedsionkowo-komorowymi >15 mm u dzieci lub >20 mm u dorosłych, powiększenie prawego przedsionka oraz stopień niedomykalności zastawki trójdzielnej. Uzupełniająco stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) dla oceny anatomii i funkcji prawej komory, RTG klatki piersiowej, EKG (w tym Holter) oraz badania elektrofizjologiczne w celu wykrycia zaburzeń rytmu, które są częste u tych pacjentów. Diagnostyka prenatalna echokardiograficzna umożliwia wczesne wykrycie wady i planowanie opieki okołoporodowej.
ablacja, angiografia, ASD, atrezja zastawki płucnej, badanie elektrofizjologiczne, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, cewnikowanie serca, dekstrokardia, drożny otwór owalny, echokardiografia, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, holter EKG, kardiomegalia, koarktacja aorty, L-transpozycja wielkich naczyń, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność prawokomorowa, PDA, PFO, próba wysiłkowa, przetrwała lewa żyła główna górna, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, saturacja krwi, sinica, szmer sercowy, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, VSD, wada Ebsteina, zaburzenia rytmu serca, zastawka trójdzielna, zespół preekscytacji, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia rytmu serca – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia rytmu serca (arytmie) obejmują nieprawidłowości w częstości i rytmie akcji serca, manifestujące się tachyarytmią (>100/min), bradyarytmią (<60/min) lub zaburzeniami rytmu z prawidłową częstością. Diagnostyka arytmii wymaga wieloetapowego podejścia, rozpoczynając od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny tętna, osłuchania serca oraz poszukiwania objawów niewydolności serca i chorób współistniejących (np. tarczycy). Podstawowe badania diagnostyczne to elektrokardiogram (EKG), badania laboratoryjne (elektrolity, funkcje tarczycy, enzymy sercowe) oraz echokardiografia oceniająca strukturę i funkcję mięśnia sercowego. W przypadku arytmii sporadycznych zaleca się długoterminowe monitorowanie rytmu serca za pomocą Holtera (24-48h), rejestratorów zdarzeń lub implantowalnego rejestratora pętlowego (ILR), który może rejestrować rytm do 3 lat, co jest szczególnie istotne u pacjentów po udarze o nieznanej etiologii w celu wykrycia migotania przedsionków.
angiografia wieńcowa, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, badanie laboratoryjne, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, elektrolity, enzym sercowy, funkcja tarczycy, holter EKG, kardiowerter-defibrylator, migotanie komór, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, niedokrwistość, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, tachyarytmia, test pochyleniowy, tomografia komputerowa serca, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół Brugadów, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Ischemia mięśnia sercowego – Diagnostyka i diagnoza
Ischemia mięśnia sercowego definiowana jest jako zmniejszony przepływ krwi w tętnicach wieńcowych, prowadzący do niedotlenienia mięśnia sercowego. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, w tym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz szeregu badań dodatkowych. Elektrokardiogram (EKG) jest podstawowym narzędziem diagnostycznym, gdzie charakterystyczne zmiany to m.in. obniżenie odcinka ST o ≥0,5 mm w punkcie J w 2 sąsiadujących odprowadzeniach, obniżenie ST o 2 mm w 3 odprowadzeniach (związane z wysokim ryzykiem NSTEMI i 35% śmiertelnością 30-dniową) oraz inwersja załamka T ≥1 mm w 2 ciągłych odprowadzeniach z dominującymi załamkami R. Troponiny sercowe (T lub I) pozostają złotym standardem biomarkerowym, z prawie 100% swoistością, gdzie wzrost i/lub spadek wartości powyżej 99. percentyla w połączeniu z objawami klinicznymi i zmianami EKG potwierdza rozpoznanie zawału mięśnia sercowego. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zespół Takotsubo, zapalenie mięśnia sercowego, zator płucny oraz rozwarstwienie aorty.
angiografia wieńcowa, angioplastyka, badanie fizykalne, choroba wieńcowa, ciche niedokrwienie mięśnia sercowego, echokardiogram, elektrokardiogram, hipercholesterolemia, holter EKG, inwersja załamka T, kardiomiopatia niedokrwienna, koronarografia, miażdżyca tętnic wieńcowych, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, obniżenie odcinka ST, peptyd natriuretyczny typu B, PET, pomostowanie tętnic wieńcowych, próba wysiłkowa, rewaskularyzacja, rezonans magnetyczny serca, rozwarstwienie aorty, SPECT, tętnica wieńcowa, tomografia komputerowa serca, troponina sercowa, wolne kwasy tłuszczowe, zapalenie mięśnia sercowego, zator płucny, zawał serca, zespół takotsubo - Leksykon chorób i schorzeń
Przemijający atak niedokrwienny – Objawy
Przemijający atak niedokrwienny (TIA) to krótkotrwały epizod neurologiczny spowodowany przejściowym zaburzeniem perfuzji mózgowej, trwający zwykle od 2 do 30 minut, rzadko do 24 godzin, bez trwałego uszkodzenia tkanki nerwowej. Objawy TIA są identyczne jak w udarze niedokrwiennym i obejmują jednostronne osłabienie, drętwienie, zaburzenia mowy, widzenia (np. amaurosis fugax), zawroty głowy i zaburzenia równowagi, z nagłym początkiem i szybkim ustępowaniem. Etiologia TIA obejmuje zakrzepy, zatory, miażdżycę naczyń oraz hemodynamiczne spadki perfuzji. Diagnostyka powinna obejmować MRI z dyfuzją, USG tętnic szyjnych, EKG, echokardiografię oraz badania laboratoryjne w celu identyfikacji przyczyn i czynników ryzyka. TIA jest stanem nagłym, gdyż ryzyko udaru mózgu wynosi 5-10% w ciągu 48 godzin, do 20% w ciągu 90 dni, a 24-29% w ciągu 5 lat od epizodu.
afazja, amaurosis fugax, angiografia, angiografia klasyczna, ataksja, blaszka miażdżycowa, diplopia, dysfagia, echokardiografia, elektrokardiografia, endarterektomia tętnicy szyjnej, holter EKG, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, niedokrwienie, przemijający atak niedokrwienny, rezonans magnetyczny, ślepota jednooczna, splątanie, statyna, tętnica szyjna, tkanka nerwowa, tomografia komputerowa, udar mózgu, udar niedokrwienny, ultrasonografia tętnic szyjnych, zaburzenia artykulacji, zaburzenia równowagi, zaburzenie dopływu krwi, zakrzep, zator, zatorowość kardiogenna - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatie stanowią heterogenną grupę chorób mięśnia sercowego, które wpływają na funkcję pompowania serca i wymagają wielospecjalistycznej diagnostyki obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, badania laboratoryjne (morfologia, poziom żelaza, funkcje nerek, wątroby, tarczycy, BNP/NT-proBNP, troponiny), obrazowe (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca – CMR, RTG klatki piersiowej) oraz inwazyjne (cewnikowanie serca, biopsja endomiokardialna). Echokardiografia pozwala ocenić m.in. grubość ścian serca (≥15 mm w HCM), frakcję wyrzutową (EF <40% w DCM) oraz funkcję skurczową i rozkurczową, natomiast CMR umożliwia dokładniejszą ocenę tkanek, włóknienia i blizn, co jest istotne w stratyfikacji ryzyka nagłego zgonu sercowego. Diagnostyka EKG i monitorowanie Holterem są kluczowe w wykrywaniu zaburzeń rytmu, które często towarzyszą kardiomiopatii, zwłaszcza przerostowej, gdzie EKG jest nieprawidłowe u 95% pacjentów.
amyloidoza, angiografia wieńcowa, arytmia, biopsja mięśnia sercowego, cewnikowanie serca, choroba Fabry’ego, choroba wieńcowa, echokardiografia, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, hemochromatoza, holter EKG, kardiomiopatia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, mięsień sercowy, mikroRNA, morfologia krwi, mutacja genetyczna, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, peptyd natriuretyczny, próba wysiłkowa, przegroda międzykomorowa, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia mięśnia sercowego, sekwencjonowanie egzomu, szmer serca, tomografia komputerowa serca, troponina, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Diagnostyka i diagnoza
Arytmie serca charakteryzują się nieprawidłowym rytmem serca, manifestującym się jako tachykardia, bradykardia lub nieregularne bicie. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniającego objawy takie jak kołatanie serca, zawroty głowy czy omdlenia, oraz czynniki ryzyka i choroby współistniejące. Podstawowe badania obejmują standardowe EKG, które rejestruje elektryczną aktywność serca, oraz długotrwałe monitorowanie Holterem (24-48 godzin) i rejestratorem zdarzeń (7-30 dni), umożliwiające wykrycie sporadycznych arytmii. Wskazane jest także zastosowanie wszczepialnego rejestratora pętlowego, monitorującego rytm do 3 lat, szczególnie u pacjentów po udarze mózgu o nieznanej etiologii. Echokardiografia (ECHO) pozwala ocenić strukturę i funkcję serca, identyfikując potencjalne przyczyny arytmii, takie jak wady zastawkowe czy zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego.
ablacja, arytmia serca, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, holter EKG, kołatanie serca, kurczliwość mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, skrzeplina, test pochyleniowy, udar mózgu, układ przewodzący serca, wada zastawkowa, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia, zespół Brugadów, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Blok serca to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych między przedsionkami a komorami, prowadzące do opóźnienia lub całkowitego zablokowania sygnału, co skutkuje nieefektywnym skurczem serca i zmniejszonym rzutem. Klasyfikacja obejmuje blok I stopnia (wydłużenie odstępu PR >0,20 s, zwykle bezobjawowy), blok II stopnia (typ I – Mobitz I/Wenckebach z postępującym wydłużeniem PR i wypadaniem QRS; typ II – Mobitz II z nagłym wypadaniem QRS, bardziej niebezpieczny) oraz blok III stopnia (całkowity blok, niezależna praca przedsionków i komór, stan zagrażający życiu). Etiologia jest wieloczynnikowa: choroba niedokrwienna, wady strukturalne, choroby autoimmunologiczne, infekcje, leki (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, glikozydy), zaburzenia elektrolitowe, starzenie i powikłania po zabiegach kardiochirurgicznych. Diagnostyka opiera się na EKG, Holterze, echokardiografii, badaniach laboratoryjnych i elektrofizjologicznych.
atropina, badanie echokardiograficzne, badanie elektrofizjologiczne, badanie MRI, beta-bloker, blok drugiego stopnia, blok pierwszego stopnia, blok serca, blok trzeciego stopnia, bloker kanału wapniowego, bradykardia objawowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, choroba z Lyme, dopamina, edukacja pacjenta, elektrokardiogram, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokalcemia, holter EKG, implantacja stymulatora serca, izoproterenol, kardiomiopatia, obrzęk obwodowy, odstęp PR, rozrusznik serca, rzut serca, stężenie elektrolitów, stymulacja przezskórna, test wysiłkowy, toczeń rumieniowaty układowy, układ przewodzący serca, wada zastawkowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zapalenie mięśnia sercowego, zapis EKG, zastój w krążeniu płucnym, zawał serca, zespół QRS, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki trójdzielnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki trójdzielnej charakteryzuje się dysfunkcją zastawki między prawym przedsionkiem a prawą komorą serca, co może prowadzić do niedomykalności lub zwężenia. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, w tym osłuchiwaniu serca w poszukiwaniu szmerów oraz ocenie objawów klinicznych takich jak zmęczenie, duszność i obrzęki. Kluczową rolę odgrywa echokardiografia, w tym przezklatkowa (TTE), przezprzełykowa (TEE) oraz trójwymiarowa (3D), które umożliwiają ocenę struktury zastawki, stopnia niedomykalności lub zwężenia oraz funkcji prawej komory i ciśnienia w tętnicy płucnej. Dodatkowo stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR), tomografię komputerową (CT), zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej oraz badania elektrokardiograficzne (EKG, Holter) w celu kompleksowej oceny stanu serca i różnicowania przyczyn dysfunkcji zastawki.
badanie echokardiograficzne, cewnikowanie serca, choroba zastawki serca, choroba zastawki trójdzielnej, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, elektrokardiogram, holter EKG, kardiolog, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, powiększenie wątroby, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa serca, TRI-SCORE, zabieg przezskórny, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, zespół rakowiaka, zwężenie zastawki trójdzielnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Diagnostyka i diagnoza
Zespół długiego QT (LQTS) to dziedziczne zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się wydłużeniem odstępu QTc w EKG, co predysponuje do groźnych arytmii komorowych, takich jak torsade de pointes, prowadzących do omdleń, zatrzymania krążenia i nagłej śmierci sercowej. Diagnostyka opiera się na precyzyjnym pomiarze QT w odprowadzeniach II lub V5-V6, uwzględniając falę U, oraz korekcji QT względem częstości rytmu serca (QTc) najczęściej wg wzoru Bazetta (QTc = QT/√RR). Kryteria diagnostyczne ESC 2022 definiują LQTS przy QTc ≥480 ms w powtarzanych EKG, wyniku w skali LQTS >3 lub obecności patogennej mutacji genetycznej. Wartości QTc >440 ms u mężczyzn i >460 ms u kobiet uznaje się za wydłużone, a QTc >500 ms wiąże się ze znacznym ryzykiem torsade de pointes. Skala Schwartza (wynik ≥3,5) jest użyteczna w ocenie prawdopodobieństwa LQTS, integrując dane EKG, wywiad kliniczny i rodzinny oraz badania genetyczne. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć polekowe wydłużenie QT, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia), zaburzenia tarczycy, bradyarytmie oraz inne stany kliniczne.
arytmia komorowa, badanie genetyczne, bradyarytmia, elektrokardiogram, Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, holter EKG, implantacja kardiowertera-defibrylatora, jadłowstręt psychiczny, krwotok podpajęczynówkowy, LQT1, LQT2, LQT3, nagła śmierć sercowa, odstęp QT, patogenna mutacja, poradnictwo genetyczne, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, skorygowany odstęp QT, stratyfikacja ryzyka, sztuczna inteligencja, test pionizacji, torsade de pointes, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji tarczycy, zatrzymanie krążenia, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia przedsionkowa to napadowy częstoskurcz nadkomorowy charakteryzujący się częstością rytmu serca powyżej 100 uderzeń/min, wynikający z nieprawidłowych impulsów elektrycznych w przedsionkach. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, gdzie obserwuje się regularny rytm z wąskimi zespołami QRS i morfologicznie zmiennymi załamkami P, różnymi od rytmu zatokowego. W przypadku napadowego charakteru arytmii konieczne jest dłuższe monitorowanie EKG (Holter 24-48h, rejestrator zdarzeń do 30 dni, implantowalny rejestrator do 3 lat). Wyróżnia się tachykardię jednogniskową (FAT) i wieloogniskową (MAT), z których MAT cechuje się nieregularnym rytmem, co najmniej trzema morfologiami załamków P oraz częstością >100 uderzeń/min. Manewry wagalne i podanie adenozyny mają znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne, a badanie elektrofizjologiczne (EPS) stanowi złoty standard w rozpoznaniu i umożliwia ablację ogniska arytmii. Nowoczesne techniki mapowania 3D poprawiają skuteczność leczenia.
ablacja cewnikowa, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, digoksyna, echokardiografia, elektrokardiogram, hipomagnezmia, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność krążenia, połączenie przedsionkowo-komorowe, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, tachykardia wieloogniskowa, teofilina, trzepotanie przedsionków, wszczepialny rejestrator arytmii, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się częstotliwością rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę, często w zakresie 150-250/min u dorosłych i 180-220/min u dzieci, z wąskimi zespołami QRS (<120 ms). Mechanizmy patofizjologiczne obejmują re-entry oraz automatyzm dodatkowych ognisk pobudzenia w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym. SVT manifestuje się napadowo, z objawami od kołatania serca, duszności, bólu w klatce piersiowej, po omdlenia i objawy niewydolności serca przy długotrwałych epizodach (>24h). Diagnostyka opiera się na EKG, Holterze, badaniu elektrofizjologicznym i echokardiografii, a w EKG typowe są regularne, szybkie rytmy z wąskimi zespołami QRS i nagłym początkiem oraz zakończeniem tachykardii.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiogram, elektrokardiogram, hipotensja, holter EKG, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, krioablacja, manewr Valsalvy, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, mechanizm nawrotny, migotanie przedsionków, niewydolność serca, omdlenie, perfuzja tkanek, tachykardia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wrodzona wada serca, zawroty głowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Diagnostyka i diagnoza
Wczesne skurcze komorowe (WSK, PVCs) stanowią powszechne zaburzenie rytmu serca, występujące zarówno u osób zdrowych, jak i z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz podstawowych i zaawansowanych badaniach elektrokardiograficznych, takich jak 12-odprowadzeniowe EKG, monitorowanie Holtera (24-48 godzin) oraz próba wysiłkowa. WSK charakteryzują się poszerzonym zespołem QRS (>120 ms) o nieprawidłowej morfologii, a ich lokalizacja ogniska arytmogennego może być określona na podstawie morfologii zespołu QRS (blok lewej odnogi pęczka Hisa dla prawej komory, blok prawej odnogi dla lewej komory). Obciążenie WSK powyżej 10-15% całkowitej liczby pobudzeń w ciągu doby wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kardiomiopatii indukowanej przez WSK, a wartości >20% mogą wymagać interwencji terapeutycznej nawet u pacjentów bezobjawowych.
angiografia, badanie elektrofizjologiczne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, duszność, echokardiografia, EKG 12-odprowadzeniowe, elektrokardiogram, enzym sercowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiomiopatia indukowana skurczami komorowymi, kołatanie serca, morfologia krwi, obciążenie skurczami komorowymi, omdlenie, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa serca, wczesny skurcz komorowy, zawrót głowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka bloku serca wymaga wieloetapowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań dodatkowych. Podstawowym narzędziem jest 12-odprowadzeniowe EKG, które pozwala ocenić stopień (I°, II°, III°) i typ bloku (np. Mobitz I lub II), z kluczową interpretacją odstępu PR (>200 ms w bloku I°) oraz relacji załamków P i zespołów QRS. W przypadku okresowego występowania bloku stosuje się długotrwałe monitorowanie rytmu serca za pomocą Holtera (24-72 h), rejestratora zdarzeń lub wszczepialnego rejestratora pętlowego (3-5 lat). W razie wątpliwości diagnostycznych wykonuje się badanie elektrofizjologiczne, umożliwiające precyzyjną lokalizację bloku i ocenę mechanizmu zaburzeń przewodzenia. Dodatkowo, echokardiografia i rezonans magnetyczny serca pozwalają na ocenę struktury i funkcji mięśnia sercowego oraz wykrycie przyczyn strukturalnych bloku. Badania laboratoryjne (elektrolity, markery martwicy, poziomy leków, badania infekcyjne i immunologiczne) służą wykluczeniu odwracalnych przyczyn zaburzeń przewodzenia.
badanie dopplerowskie, badanie elektrofizjologiczne, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba autoimmunologiczna, choroba wieńcowa, echokardiografia, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, holter EKG, koronarografia, martwica mięśnia sercowego, monitoring holterowski, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, omdlenie, próba wysiłkowa, rejestrator pętlowy, rezonans magnetyczny serca, rozrusznik serca, stymulacja dwujamowa, troponina, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśnia sercowego, zawał serca, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Diltiazem – Przeciwwskazania stosowania
Diltiazem, jako antagonista kanałów wapniowych, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na diltiazem lub substancje pomocnicze (np. laktoza jednowodna w dawkach 205,3 mg w Dilzem 120 retard i 243,4 mg w Dilzem retard 90 mg, sacharoza w ilości 1 mg w Oxycardil 120 oraz 0,5 mg w Oxycardil 60), zaburzenia rytmu i przewodnictwa takie jak zespół chorego węzła zatokowego bez wszczepionego stymulatora, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez stymulatora, oraz ciężka bradykardia z częstością akcji serca poniżej 40 uderzeń/min. Ponadto, diltiazem jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością lewej komory serca z zastojem płucnym ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji serca. W zakresie interakcji lekowych, bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie diltiazemu z dożylnym dantrolenem, iwabradyną (ze względu na ryzyko niebezpiecznej bradykardii) oraz lomitapidem (z powodu ryzyka znacznego wzrostu stężenia lomitapidu i działań niepożądanych).
antagonista wapnia, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia, chlorowodorek diltiazemu, dantrolen, dysfagia, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie inotropowe, działanie kardiopresyjne, echokardiografia, EKG, holter EKG, interakcja lekowa, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność lewej komory serca, sacharoza, stymulator komorowy, substancja pomocnicza, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodnictwa, zastój płucny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Epidemiologia
Tachykardia przedsionkowa (AT) jest rzadkim typem częstoskurczu nadkomorowego (SVT), stanowiącym 5-15% przypadków SVT kierowanych do ablacji. W populacji ogólnej prewalencja jest niska, np. 0,34% młodych mężczyzn pilotów ma bezobjawową AT, a 0,46% objawową. W USA rejestruje się około 90 000 nowych przypadków napadowej AT rocznie. AT występuje w każdym wieku, częściej u dzieci i osób z wrodzonymi wadami serca, a u osób >70 lat stanowi około 23% napadowych SVT. Wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa (MAT) jest rzadka (0,05-0,32% hospitalizowanych), dotyczy głównie starszych mężczyzn (średni wiek 72 lata). Czynniki ryzyka obejmują choroby serca (choroba wieńcowa, wady zastawkowe, niewydolność), wrodzone wady, POChP (60-85% w MAT), zabiegi kardiochirurgiczne, choroby tarczycy, cukrzycę, używki (alkohol >15 drinków/tydzień u mężczyzn, >8 u kobiet), stres i leki. U pacjentów z MAT śmiertelność sięga 30-60%, głównie z powodu chorób współistniejących.
ablacja, bezdech senny, choroba tarczycy, choroba wieńcowa, cieśń trójdzielno-żylna, cukrzyca, częstoskurcz nadkomorowy, frakcja wyrzutowa, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, ogniskowa tachykardia przedsionkowa, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, udar niedokrwienny, wada zastawkowa, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wrodzona wada serca, zator mózgowy, żyła główna górna - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Diagnostyka i diagnoza
Synkopa wazowagalna jest najczęstszą przyczyną omdleń, szczególnie u młodych pacjentów bez chorób neurologicznych i kardiologicznych. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu przedmiotowym, które pozwalają na rozpoznanie w około 50% przypadków. Kluczowe elementy to identyfikacja czynników wyzwalających (np. stres emocjonalny, ból, długotrwałe stanie), objawów prodromalnych (nudności, zawroty głowy, pocenie się), krótki czas trwania incydentu (<1 min) oraz szybki powrót do pełnej świadomości. Badanie przedmiotowe obejmuje pomiar ciśnienia tętniczego w różnych pozycjach, osłuchiwanie serca, masaż zatoki szyjnej u osób >40 r.ż. oraz badanie neurologiczne. Podstawowym badaniem dodatkowym jest EKG, które u większości pacjentów z synkopą wazowagalną jest prawidłowe, co pomaga wykluczyć kardiogenne przyczyny omdleń.
badanie elektrofizjologiczne, badanie neurologiczne, badanie przedmiotowe, beta-bloker, czynniki wyzwalające, echokardiogram, elektroencefalogram, elektrokardiogram, fludrokortyzon, hipotensja ortostatyczna, holter EKG, manewr przeciwciśnieniowy, masaż zatoki szyjnej, midodryna, morfologia krwi, objawy prodromalne, omdlenie kardiogenne, omdlenie odruchowe, próba wysiłkowa, psychogenne pseudoomdlenie, stymulator serca, synkopa wazowagalna, test pochyleniowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, wywiad lekarski, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie komór – Diagnostyka i diagnoza
Migotanie komór (VF) to krytyczne zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się chaotyczną, nieskoordynowaną aktywnością elektryczną mięśnia sercowego, prowadzącą do braku efektywnego pompowania krwi i nagłego zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu EKG, gdzie obserwuje się częstotliwość 300-400 uderzeń na minutę, brak rozpoznawalnych załamków P, QRS i T oraz nieregularne fale o zmiennej amplitudzie. Przedłużające się VF przechodzi od „grubego” do „drobnego” migotania, a następnie asystolii. Po stabilizacji pacjenta konieczne jest wykonanie szerokiego zakresu badań, w tym Holter EKG, echokardiografii, koronarografii, badań biochemicznych i genetycznych, aby potwierdzić przyczynę VF, ocenić stan serca i zaplanować profilaktykę nawrotów. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić torsade de pointes, częstoskurcz komorowy oraz artefakty elektryczne. Najczęstsze etiologie to choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatie, kanałopatie oraz zaburzenia elektrolitowe i toksykologiczne.
ablacja przezskórna, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, badania toksykologiczne, badanie elektrofizjologiczne, bloker kanału sodowego, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, echokardiografia, elektrokardiogram, holter EKG, idiopatyczne migotanie komór, kanałopatia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, koronarografia, lek antyarytmiczny, migotanie komór, monitorowanie EKG, nagłe zatrzymanie krążenia, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rentgen klatki piersiowej, resuscytacja, rezonans magnetyczny serca, test pochyleniowy, tomografia komputerowa serca, torsade de pointes, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenia elektrolitowe, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół krótkiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzone zaburzenie przewodzenia elektrycznego serca, charakteryzujące się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, omijającej węzeł przedsionkowo-komorowy. W EKG typowo obserwuje się skrócony odstęp PR (<120 ms), poszerzony zespół QRS (>120 ms) oraz falę delta, będącą patognomonicznym objawem preekscytacji. Roczne ryzyko migotania przedsionków u pacjentów z WPW wynosi około 1,5%, a nagłego zgonu około 0,1%. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, Holterze, próbie wysiłkowej, echokardiografii oraz badaniu elektrofizjologicznym (EPS), które pozwala na ocenę właściwości drogi dodatkowej, lokalizację szlaku oraz stratyfikację ryzyka, m.in. na podstawie parametrów takich jak SPERRI (<250 ms wskazuje na wysokie ryzyko). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne tachyarytmie nadkomorowe, a także rozróżnić wzór WPW od zespołu WPW z objawami klinicznymi.
Stratyfikacja ryzyka u pacjentów z WPW jest kluczowa dla decyzji terapeutycznych, zwłaszcza u osób bezobjawowych wykonujących zawody wysokiego ryzyka lub sportowców. Ablacja cewnikowa, wykonywana w trakcie badania elektrofizjologicznego, jest metodą z wyboru w leczeniu objawowego WPW, charakteryzującą się skutecznością powyżej 95% i niskim ryzykiem powikłań. Wskazania do diagnostyki obejmują wykrycie wzoru WPW w EKG, epizody tachyarytmii, objawy takie jak kołatanie, omdlenia czy nagłe zatrzymanie krążenia oraz wywiad rodzinny. U dzieci i niemowląt WPW jest jedną z najczęstszych przyczyn tachyarytmii, a nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT) może pojawić się już w życiu płodowym. Wczesna diagnostyka i leczenie są niezbędne dla zapobiegania powikłaniom, w tym nagłemu zgonowi sercowemu, szczególnie u młodych pacjentów i osób z czynnikami ryzyka.
ablacja cewnikowa, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, echokardiografia, EKG 12-odprowadzeniowe, fala delta, holter EKG, kardiomiopatia przerostowa, kołatanie serca, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagłe zatrzymanie krążenia, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, odstęp PR, pętla nawrotna, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, stratyfikacja ryzyka, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a