stwardnienie rozsiane o dużej aktywności

Stwardnienie rozsiane (SM) o dużej aktywności stanowi szczególnie agresywną postać tej przewlekłej, zapalnej choroby demielinizacyjnej ośrodkowego układu nerwowego. Charakteryzuje się szybką progresją objawów, częstymi rzutami i narastającą niepełnosprawnością mimo stosowania standardowego leczenia pierwszej linii.

Kryteria diagnostyczne stwardnienia rozsianego o dużej aktywności obejmują: co najmniej 2 ciężkie rzuty w ciągu roku, obecność nowych zmian w obrazie MRI (zarówno wzmacniających się po podaniu kontrastu, jak i nowych lub powiększających się ognisk w sekwencji T2), a także postępującą niepełnosprawność mimo stosowanego leczenia. Ta postać choroby wymaga szybkiego wdrożenia terapii drugiej linii bez konieczności uprzedniego stosowania leków pierwszej linii.

W leczeniu stwardnienia rozsianego o dużej aktywności stosuje się wysoce skuteczne leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak natalizumab, alemtuzumab, kladrybina, okrelizumab czy fingolimod. Terapie te wykazują większą skuteczność w redukcji liczby rzutów i progresji niepełnosprawności, jednak wiążą się również z wyższym ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych i zaburzeń autoimmunologicznych.

Pacjenci ze stwardnieniem rozsianym o dużej aktywności wymagają regularnego, ścisłego monitorowania aktywności choroby z wykorzystaniem badań klinicznych, neuroobrazowych oraz oceny poziomu niepełnosprawności. Wczesna identyfikacja tej postaci SM i szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla zahamowania progresji choroby i zachowania funkcji neurologicznych pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl