procedura Kelly’ego
Procedura Kelly’ego, znana również jako operacja Kelly’ego lub kolporafia przednia, to zabieg chirurgiczny stosowany w ginekologii do leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu oraz cystocoele (obniżenia pęcherza moczowego). Technika ta została opracowana przez amerykańskiego ginekologa Howarda Kelly’ego na początku XX wieku.
Zabieg polega na wzmocnieniu przedniej ściany pochwy poprzez naprawę i zacieśnienie tkanek znajdujących się pod pęcherzem moczowym. Chirurg wykonuje nacięcie w przedniej ścianie pochwy, a następnie zbliża i zszywa rozdzielone włókna mięśniowe i powięź, tworząc stabilne podparcie dla pęcherza moczowego i cewki moczowej. Procedura Kelly’ego ma na celu przywrócenie prawidłowej anatomii dna miednicy i zapobieganie niekontrolowanemu wyciekowi moczu podczas aktywności fizycznej.
Współcześnie procedura Kelly’ego jest rzadziej stosowana jako samodzielny zabieg, ponieważ nowsze techniki, takie jak operacje z użyciem taśm podcewkowych (TVT, TOT), wykazują wyższą skuteczność w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu. Niemniej jednak, modyfikacje procedury Kelly’ego nadal znajdują zastosowanie, szczególnie w przypadkach współistnienia cystocoele z wysiłkowym nietrzymaniem moczu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ekstrofia pęcherza moczowego to rzadka wada wrodzona układu moczowo-płciowego, występująca u 1 na 20 000 noworodków, częściej u chłopców, charakteryzująca się wywróceniem pęcherza na zewnątrz ciała oraz defektami w obrębie układu moczowego, rozrodczego, mięśni brzucha i kości miednicy. Diagnostyka prenatalna umożliwia wczesne rozpoznanie i planowanie porodu w ośrodkach specjalistycznych, gdzie wdrażany jest multidyscyplinarny model opieki obejmujący urologię dziecięcą, chirurgię ortopedyczną, anestezjologię oraz wsparcie psychologiczne. Leczenie operacyjne jest podstawą terapii, realizowane metodami etapowej naprawy (MSRBE) lub całkowitej pierwotnej naprawy (CPRBE), z optymalnym czasem zabiegu między 4. a 16. tygodniem życia, a pooperacyjna hospitalizacja trwa zwykle 4-6 tygodni. Kluczowe elementy opieki pooperacyjnej to unieruchomienie miednicy, kontrola bólu (np. przez cewnik zewnątrzoponowy), cewnikowanie nadłonowe oraz profilaktyka antybiotykowa, mające na celu zapobieganie powikłaniom i infekcjom dróg moczowych.
badanie ultrasonograficzne, cewka moczowa, cewnik moczowy, cewnik nadłonowy, cewnikowanie, cystoplastyka augmentacyjna, ekstrofia pęcherza moczowego, intensywna terapia noworodkowa, kontynencja moczu, oddawanie moczu, osteotomia miednicy, pęcherz moczowy, procedura Kelly’ego, profilaktyka infekcji, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, przewód pokarmowy, rekonstrukcja szyi pęcherza, stent moczowodowy, szyja pęcherza, układ moczowy, urologia dziecięca, wada wrodzona układu moczowo-płciowego, zakażenie dróg moczowych - Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Leczenie
Ekstrofia pęcherza moczowego to rzadka, wrodzona wada rozwojowa, wymagająca kompleksowego leczenia chirurgicznego ukierunkowanego na zamknięcie pęcherza, rekonstrukcję cewki moczowej i szyi pęcherza, zamknięcie ściany brzucha oraz rekonstrukcję narządów płciowych, z celem uzyskania kontynencji moczowej i ochrony funkcji nerek. Dostępne metody chirurgiczne to całkowita naprawa pierwotna (CPRE), etapowa naprawa (MSRE) oraz innowacyjna procedura Kelly’ego, która dzięki radykalnej mobilizacji tkanek miękkich umożliwia utworzenie funkcjonalnego zwieracza pęcherza, osiągając około 75% pacjentów bez konieczności dalszych poważnych operacji. Pooperacyjne postępowanie obejmuje unieruchomienie kończyn dolnych przez 4-6 tygodni, leczenie przeciwbólowe (często znieczulenie zewnątrzoponowe), cewnikowanie pęcherza oraz profilaktykę antybiotykową. Czas hospitalizacji waha się od kilku dni do kilku tygodni, zwłaszcza po osteotomii miednicy.
augmentacja pęcherza moczowego, badanie urodynamiczne, cewka moczowa, dysfagia, ectopia vesicae, ekstrofia pęcherza moczowego, infekcja dróg moczowych, lek przeciwcholinergiczny, narządy płciowe, nietrzymanie moczu, osteotomia, osteotomia miednicy, procedura Kelly’ego, szyja pęcherza, układ moczowy, urolog dziecięcy, wrodzona wada rozwojowa, znieczulenie zewnątrzoponowe