białaczka oponowa

Białaczka oponowa (meningeal leukemia) to stan chorobowy charakteryzujący się naciekaniem opon mózgowo-rdzeniowych przez komórki białaczkowe. Jest to poważne powikłanie białaczek, szczególnie często występujące w przebiegu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), ostrej białaczki mieloblastycznej (AML) oraz niektórych podtypów białaczek przewlekłych.

Patofizjologia tego schorzenia polega na migracji komórek nowotworowych do przestrzeni podpajęczynówkowej oraz opon mózgowo-rdzeniowych, co skutkuje ich naciekaniem i tworzeniem patologicznych skupisk. Objawy kliniczne mogą obejmować bóle głowy, nudności, wymioty, sztywność karku, objawy neurologiczne ogniskowe, porażenia nerwów czaszkowych, zaburzenia świadomości oraz drgawki.

Diagnostyka białaczki oponowej opiera się na badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym stwierdza się obecność komórek białaczkowych, podwyższone stężenie białka oraz często obniżone stężenie glukozy. Badania obrazowe (MRI mózgu i rdzenia kręgowego) mogą wykazać wzmocnienie kontrastowe opon mózgowo-rdzeniowych lub obecność guzów w przestrzeni podpajęczynówkowej.

Leczenie obejmuje dokanałowe podawanie chemioterapeutyków (metotreksat, cytarabina, kortykosteroidy), napromienianie ośrodkowego układu nerwowego, systemową chemioterapię z wykorzystaniem leków penetrujących barierę krew-mózg oraz leczenie objawowe. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie terapii ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjentów.

Profilaktyka białaczki oponowej stanowi istotny element protokołów leczenia białaczek, szczególnie ALL, i polega na dokanałowym podawaniu cytostatyków oraz stosowaniu wysokich dawek systemowych leków przenikających przez barierę krew-mózg w celu eliminacji mikroprzerzutów do OUN.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl