resekcja radykalna
Resekcja radykalna to procedura chirurgiczna polegająca na całkowitym usunięciu tkanki nowotworowej wraz z odpowiednim marginesem tkanek zdrowych oraz okolicznymi węzłami chłonnymi. Celem takiego zabiegu jest eliminacja wszystkich komórek nowotworowych z organizmu pacjenta.
W onkologii resekcję radykalną klasyfikuje się jako zabieg o intencji wyleczenia (zabieg radykalny). Jest to postępowanie z wyboru w wielu nowotworach litych, szczególnie we wczesnych stadiach zaawansowania. Skuteczność procedury zależy od lokalizacji guza, jego typu histologicznego, stopnia zaawansowania oraz stanu ogólnego pacjenta.
Zabieg resekcji radykalnej powinien być wykonywany zgodnie z zasadami chirurgii onkologicznej, które obejmują usunięcie guza pierwotnego bez naruszenia jego torebki, z odpowiednim marginesem tkanek zdrowych oraz regionalnym układem chłonnym. W przypadku guzów narządów jamy brzusznej często wykonuje się limfadenektomię regionalną, co zwiększa szanse na całkowite wyleczenie.
Nowoczesne techniki chirurgiczne, w tym chirurgia małoinwazyjna i robotowa, umożliwiają przeprowadzenie resekcji radykalnej z mniejszym urazem dla pacjenta, przy zachowaniu zasad onkologicznych. Po zabiegu konieczna jest weryfikacja histopatologiczna wyciętego materiału, która potwierdza radykalność zabiegu (tzw. resekcja R0 – bez pozostawienia komórek nowotworowych w marginesach chirurgicznych).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Zapobieganie i profilaktyka
Ameloblastoma to łagodny, ale agresywny biologicznie guz zębopochodny, najczęściej lokalizujący się w żuchwie i szczęce. Pomimo łagodnego charakteru, leczenie chirurgiczne często wiąże się z wysokim ryzykiem nawrotów, sięgającym nawet 90-100% po leczeniu zachowawczym. Brak jest ustalonych metod profilaktyki pierwotnej ze względu na niejasną etiologię i brak jednoznacznych czynników ryzyka. Wczesne wykrywanie poprzez regularne kontrole stomatologiczne co 6 miesięcy jest kluczowe dla zapobiegania poważnym powikłaniom. Radykalna resekcja z szerokim marginesem zdrowej tkanki kostnej stanowi złoty standard leczenia, szczególnie w przypadku guzów o niewyraźnej granicy radiograficznej, które cechują się większą agresywnością i wyższym ryzykiem nawrotów. W przypadkach przerzutowych rozważa się chemioterapię opartą na karboplatynie i paklitakselu.
ameloblastoma jednokomorowy, ameloblastoma szczęki, badanie kontrolne, dekompresja, granica radiograficzna, guz zębopochodny, higiena jamy ustnej, infekcja jamy ustnej, karboplatyna, leczenie zachowawcze, marsupializacja, nawrót pooperacyjny, nowotwór jamy ustnej, osteogeneza, paklitaksel, profilaktyka wtórna, promieniowanie jonizujące, resekcja radykalna, wyłyżeczkowanie, złamanie szczęki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nadnerczy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak nadnerczy (ACC) to rzadki, agresywny nowotwór endokrynny o zmiennym przebiegu klinicznym, z 5-letnią śmiertelnością na poziomie 75-90%. Rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania według klasyfikacji ENSAT, gdzie 5-letnie przeżycie wynosi: I – 66-82%, II – 58-64%, III – 24-50%, IV – 0-17%. Dane SEER wskazują na 5-letnie przeżycie względne: 73-74% dla raka zlokalizowanego, 53% dla regionalnego i 38% dla rozsianego. Mediana przeżycia całkowitego wynosi około 4 lata, a w stadium IV – poniżej roku. Kluczowe czynniki prognostyczne to wiek >45 lat, status resekcji R0, wielkość guza, obecność przerzutów, produkcja kortyzolu oraz indeks proliferacji Ki67 (≥19% wiąże się z gorszym rokowaniem). Mutacje TP53 i CTNNB1 oraz profil ekspresji miRNA (miR-195, miR483-5p) również korelują z agresywnością choroby. Model prognostyczny S-GRAS, uwzględniający stopień zaawansowania, histologię, status resekcji, wiek i objawy hormonalne, przewyższa wartością prognostyczną klasyfikację ENSAT i Ki67, szczególnie w identyfikacji pacjentów korzystających z leczenia uzupełniającego mitotanem.
brachyterapia, CTLA4, ekspresja PD-L1, immunoterapia, indeks Ki67, klasyfikacja ENSAT, margines resekcji, mitotan, mutacja TP53, nawrót raka, panel wielogenowy, przerzut odległy, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie wolne od progresji, radioterapia stereotaktyczna, rak kory nadnerczy, rak nadnerczy, resekcja radykalna, skala Weissa, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita cienkiego (SBC) to grupa rzadkich nowotworów złośliwych obejmujących różne typy histologiczne, takie jak gruczolakoraki (25-40% przypadków), nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), mięsakomięsaki, guzy neuroendokrynne oraz chłoniaki. Patogeneza SBC jest złożona i różni się w zależności od typu nowotworu, z kluczową rolą mutacji genów takich jak TP53, KRAS (53,6%), APC (27%), SMAD4 (17,4%) i BRAF. Gruczolakorak jelita cienkiego wykazuje unikalny profil molekularny, różniący się od raka jelita grubego i żołądka, z istotnym udziałem niestabilności mikrosatelitarnej (MSI) w 15-18% przypadków oraz wysokim obciążeniem mutacyjnym (TMB). Czynniki ryzyka obejmują dziedziczne zespoły nowotworowe (m.in. zespół Lyncha, FAP, PJS), choroby zapalne jelit (IBD, choroba Leśniowskiego-Crohna z RR około 20), celiakię (HR 3,92 dla jelita czczego i krętego), a także czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu, alkohol i dieta. Patogeneza GIST wiąże się z mutacjami protoonkogenu KIT i ekspresją CD117.
angiogeneza, bakteria komensalna, brodawka Vatera, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dysbioza mikrobioty jelitowej, ekstrawazacja, gruczolakorak jelita cienkiego, guz neuroendokrynny, inwazja limfatyczna, komórka gruczołowa, komórki Cajala, krążąca komórka nowotworowa, limfangiogeneza, mięsak tkanek miękkich, mikrobiom jelitowy, mikrosatelitarnie stabilny, mutacja APC, mutacja CDKN2A, mutacja KRAS, mutacja SMAD4, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, obciążenie mutacyjne guza, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak jelita cienkiego, receptor KIT, resekcja radykalna, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencja gruczolak-rak, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa