ostry niedobór magnezu
Ostry niedobór magnezu (hipomagnezemię) definiuje się jako stężenie magnezu w surowicy poniżej 0,7 mmol/l (1,7 mg/dl). Jest to stan zagrażający życiu, który może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych, sercowo-naczyniowych i metabolicznych.
Wśród najczęstszych przyczyn ostrego niedoboru magnezu wymienia się zaburzenia wchłaniania w przewodzie pokarmowym (np. zespoły złego wchłaniania, przewlekłe biegunki), nadmierną utratę przez nerki (stosowanie diuretyków pętlowych i tiazydowych, nefropatia cukrzycowa, zespół nerczycowy), alkoholizm, niedożywienie oraz stany hiperkataboliczne (sepsa, oparzenia).
Klinicznie ostry niedobór magnezu manifestuje się zaburzeniami rytmu serca (częstoskurcze komorowe, torsade de pointes), zwiększoną pobudliwością nerwowo-mięśniową (tężyczka, skurcze mięśni, drżenie, parestezje), drgawkami oraz zaburzeniami świadomości. Charakterystycznymi objawami są również dodatni objaw Chvostka i Trousseau. Niedobór magnezu często współistnieje z hipokalcemią i hipokaliemią, co może nasilać objawy kliniczne.
Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia magnezu w surowicy, jednak należy pamiętać, że magnez jest głównie kationem wewnątrzkomórkowym, a jego niedobór tkankowy może występować mimo prawidłowego stężenia w surowicy. W ciężkich przypadkach ostrego niedoboru magnezu konieczne jest dożylne podanie siarczanu magnezu, zwłaszcza gdy występują zaburzenia rytmu serca lub drgawki. Dawkowanie i szybkość podawania zależą od nasilenia objawów i stopnia hipomagnezemii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Inj. Magnesii Sulfurici 20% Polpharma 200 mg/ml
Inj. Magnesii Sulfurici 20% Polpharma to roztwór do wstrzykiwań zawierający siarczan magnezu w stężeniu 200 mg/ml, stosowany w leczeniu ostrych i przewlekłych niedoborów magnezu oraz w stanach klinicznych wymagających szybkiego uzupełnienia tego elektrolitu. Wskazania obejmują m.in. powikłania ciąży związane z nadciśnieniem (gestoza EPH), gdzie lek działa przeciwdrgawkowo i naczyniorozszerzająco, a także stany drgawkowe, zaburzenia rytmu serca takie jak torsade de pointes i napadowy częstoskurcz przedsionkowy, oraz napady dychawicy oskrzelowej o nasileniu łagodnym do średnio ciężkiego. Preparat jest również stosowany w profilaktyce hipomagnezemii u pacjentów żywionych pozajelitowo oraz w leczeniu niedoborów magnezu wynikających z zespołu upośledzonego wchłaniania, alkoholizmu, marskości wątroby, ostrego zapalenia trzustki i długotrwałego stosowania płynów infuzyjnych bez magnezu.
depresja oddechowa, dychawica oskrzelowa, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwdrgawkowe, hipomagnezemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, marskość wątroby, napadowy częstoskurcz przedsionkowy, niedoczynność tarczycy, ostre zapalenie trzustki, ostry niedobór magnezu, padaczka, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rzucawka, siarczan magnezu, stan drgawkowy, stan przedrzucawkowy, torsade de pointes, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zespół upośledzonego wchłaniania, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Siarczan magnezu – Dawkowanie i sposób podawania
Siarczan magnezu w postaci 20% roztworu (200 mg/ml) jest stosowany do podawania dożylnego lub domięśniowego u dorosłych i dzieci, z zalecaną szybkością wstrzyknięcia nie przekraczającą 1,5 ml/min dla 10% roztworu lub ekwiwalentu. Wskazania obejmują stany zagrożenia rzucawką, kontrolę drgawek, niedobory magnezu, zaburzenia rytmu serca oraz ostry napad astmy. Dawkowanie jest ściśle zależne od wskazania i masy ciała, np. w stanach zagrożenia rzucawką podaje się 3 dawki po 30 ml 20% roztworu domięśniowo co 4 godziny, a w ostrym niedoborze magnezu 250 mg/kg m.c. domięśniowo w odstępach >4 godz. Alternatywnie stosuje się dożylny wlew 5 g siarczanu magnezu w 1 litrze 5% glukozy lub 0,9% NaCl przez 3 godziny. W terapii drgawek dożylna infuzja wynosi 1-2 g/godz., a w ciężkiej niewydolności nerek dawka nie powinna przekraczać 20 g w ciągu 48 godzin. Podczas podawania konieczne jest monitorowanie stężenia magnezu w surowicy oraz dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
arytmia zagrażająca życiu, choroba nadciśnieniowa, ciężka niewydolność nerek, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, drgawki padaczkowe, encefalopatia, infuzja ciągła, interakcja z magnezem, kłębuszkowe zapalenie nerek, kontrola drgawek, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, odżywianie pozajelitowe, ostre zapalenie nerek, ostry napad astmy, ostry niedobór magnezu, podanie dożylne i domięśniowe, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór soli fizjologicznej, siarczan magnezu, stężenie magnezu, torsade de pointes, wlew kroplowy