staphylococcus aureus mrsa

Staphylococcus aureus MRSA (Methicillin-Resistant Staphylococcus aureus) to szczep gronkowca złocistego, który wykazuje oporność na metycylinę oraz inne antybiotyki beta-laktamowe. Oporność ta wynika z obecności genu mecA kodującego zmodyfikowane białko wiążące penicylinę (PBP2a), które ma niskie powinowactwo do antybiotyków beta-laktamowych.

MRSA stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne, szczególnie w środowisku szpitalnym (HA-MRSA), ale także w środowisku pozaszpitalnym (CA-MRSA). Szczepy CA-MRSA często posiadają gen kodujący toksynę Panton-Valentine (PVL), co zwiększa ich wirulencję i wiąże się z ciężkimi zakażeniami skóry i tkanek miękkich oraz martwiczym zapaleniem płuc.

Zakażenia wywołane przez MRSA obejmują infekcje skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, zakażenia kości i stawów oraz zakażenia łożyska naczyniowego. W leczeniu stosuje się antybiotyki z grupy glikopeptydów (wankomycyna, teikoplanina), oksazolidynony (linezolid), lipoglikopeptydy (dalbawancyna, oritawancyna), a także inne antybiotyki aktywne wobec MRSA.

Zapobieganie rozprzestrzenianiu się MRSA obejmuje izolację pacjentów zakażonych, przestrzeganie zasad higieny rąk przez personel medyczny, racjonalną antybiotykoterapię oraz aktywny nadzór mikrobiologiczny. W niektórych przypadkach stosuje się dekolonizację nosicieli z użyciem mupirocyny donosowo i antyseptycznych środków do kąpieli.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl