Mycobacterium marinum
Mycobacterium marinum to prątki kwasooporne należące do grupy niechorobotwórczych mykobakterii (NTM – non-tuberculous mycobacteria). Bakterie te występują naturalnie w wodach słodkich i słonych, szczególnie w akwariach, basenach i naturalnych zbiornikach wodnych.
Zakażenie M. marinum następuje zwykle poprzez bezpośredni kontakt uszkodzonej skóry z zanieczyszczoną wodą lub zakażonymi organizmami wodnymi. Po ekspozycji, typowy okres inkubacji wynosi 2-4 tygodnie. Klinicznie infekcja manifestuje się najczęściej jako ziarniniakowe zapalenie skóry, określane jako „ziarniniak basenowy” lub „granuloma akwariowe”, z charakterystycznymi zmianami guzkowymi, często rozmieszczonymi linijnie wzdłuż naczyń limfatycznych.
Diagnostyka opiera się na badaniu histopatologicznym, barwieniu metodą Ziehla-Neelsena oraz hodowli mikrobiologicznej. M. marinum rośnie najlepiej w temperaturze 30-32°C, co wyjaśnia tropizm do kończyn. W leczeniu stosuje się kombinację antybiotyków, najczęściej klarytromycynę, etambutol, rifampicynę lub doksycyklinę przez okres 3-4 miesięcy. W przypadkach zaawansowanych może być konieczne leczenie chirurgiczne.
Infekcje M. marinum są uznawane za chorobę zawodową u osób mających kontakt z wodą i rybami, takich jak pracownicy sklepów zoologicznych, rybacy czy akwaryści. Profilaktyka obejmuje stosowanie rękawic ochronnych podczas pracy z akwariami oraz szybkie oczyszczanie i opatrywanie ran po kontakcie z potencjalnie zanieczyszczoną wodą.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Epidemiologia
Chordoma to rzadki, złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, o częstości występowania 0,18-0,84/milion rocznie, z medianą wieku diagnozy około 58,5 lat i przewagą mężczyzn (stosunek 1,5-2:1). Lokalizuje się głównie w kości krzyżowej (29-50%), podstawie czaszki (32-38%) oraz ruchomym kręgosłupie (15-33%), z różnicami geograficznymi i etnicznymi. U dzieci guzy są większe (41,4 ± 15,7 mm vs 34,1 ± 15,8 mm u dorosłych; p < 0,01) i częściej zlokalizowane w podstawie czaszki. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć męską, predyspozycje genetyczne (duplikacja genu T/TBXT) oraz rzadko występujące zespoły genetyczne. Choroba cechuje się powolnym wzrostem, wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (>50%) i możliwością przerzutów (7,7-20%). Zalecany jest dożywotni nadzór obrazowy MRI, szczególnie intensywny w pierwszych 5 latach (co 6 miesięcy), a następnie coroczny przez kolejne 15 lat.
chordoma, choroba Olliera, COVID-19, czynnik transkrypcyjny brachyury, Escherichia coli, guz kręgosłupa, guz pierwotny, guz wewnątrzczaszkowy, kontrast gadolinowy, kość krzyżowa, marker molekularny, Mycobacterium marinum, nawrót miejscowy, nowotwór kości, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotny nowotwór złośliwy kości, podstawa czaszki, połączenie czaszkowo-szyjne, przerzut odległy, przeżycie warunkowe, resekcja guza, rezonans magnetyczny, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, wirus SARS-CoV-2, wskaźnik przeżycia, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Ropień skóry – Leczenie
Ropień skóry to ograniczone zbiorowisko ropy w skórze lub tkance podskórnej, najczęściej wywołane zakażeniem bakteryjnym, głównie przez Staphylococcus aureus, w tym szczepy MRSA. Podstawą leczenia jest nacięcie i drenaż (ID), które umożliwia ewakuację ropy i martwych tkanek, co jest niezbędne do poprawy stanu pacjenta. Znieczulenie miejscowe, nacięcie o długości do połowy szerokości ropnia, ewentualne tamponowanie jamy oraz założenie opatrunku stanowią standard procedury. Antybiotykoterapia jest zalecana u wszystkich pacjentów po ID, szczególnie w przypadku rozległego cellulitis, objawów ogólnoustrojowych, immunosupresji, ropni mnogich, lokalizacji na twarzy, braku odpowiedzi na drenaż czy trudnodostępnych miejsc. Empirycznie stosuje się trimetoprim-sulfametoksazol, doksycyklinę, minocyklinę lub klindamycynę, z terapią doustną trwającą zwykle 5 dni, którą można wydłużyć do 14 dni w cięższych przypadkach.
antybiotykoterapia, antybiotykoterapia doustna, biegunka, cellulitis, ciepły kompres, doksycyklina, immunosupresja, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klindamycyna, maść antybiotykowa, minocyklina, MRSA, Mycobacterium marinum, mydło antybakteryjne, nacięcie i drenaż, posiew bakteriologiczny, ropień skóry, sepsa, Staphylococcus aureus, terapia dożylna, tkanka podskórna, toksyczność ogólnoustrojowa, trimetoprim-sulfametoksazol, wankomycyna, zakażenie bakteryjne, zapalenie tkanki łącznej, znieczulenie miejscowe