beta1-adrenoreceptor
Beta1-adrenoreceptory są podtypem receptorów adrenergicznych, które należą do rodziny receptorów sprzężonych z białkami G (GPCR). Występują głównie w sercu, gdzie stanowią około 70-80% wszystkich receptorów beta-adrenergicznych, oraz w mniejszym stopniu w nerkach i tkance tłuszczowej.
Aktywacja beta1-adrenoreceptorów przez katecholaminy (np. adrenalinę, noradrenalinę) prowadzi do szeregu efektów fizjologicznych, wśród których najważniejsze to: zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie), przyspieszenie częstości rytmu serca (działanie chronotropowe dodatnie), przyspieszenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (działanie dromotropowe dodatnie) oraz zwiększenie wydzielania reniny przez komórki aparatu przykłębuszkowego nerki.
Beta1-adrenoreceptory stanowią ważny punkt uchwytu dla wielu leków stosowanych w kardiologii. Antagoniści tych receptorów (beta-blokery) są wykorzystywani w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby wieńcowej i zaburzeń rytmu serca. Z kolei agoniści beta1-adrenoreceptorów (np. dobutamina) znajdują zastosowanie w stanach ostrej niewydolności serca.
Mutacje w genie ADRB1 kodującym beta1-adrenoreceptor mogą wpływać na odpowiedź na leki działające na ten receptor oraz być związane z predyspozycją do rozwoju niektórych chorób układu sercowo-naczyniowego, w tym nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Spiolto Respimat 2,5 mcg + 2,5 mcg
Produkt Spiolto Respimat to inhalacyjny roztwór o stałej dawce, łączący tiotropium (LAMA) i olodaterol (LABA), które działają synergistycznie na rozszerzenie oskrzeli poprzez różne mechanizmy receptorowe – tiotropium blokuje receptory muskarynowe M3 w mięśniach gładkich oskrzeli, a olodaterol aktywuje receptory beta2-adrenergiczne, zwiększając stężenie cAMP i powodując rozluźnienie mięśni. Obie substancje wykazują długotrwałe działanie (≥24 h) i są podawane za pomocą inhalatora miękkiej mgły Respimat. Badania kliniczne III fazy z udziałem 5162 pacjentów z POChP wykazały, że Spiolto Respimat istotnie poprawia czynność płuc (średni wzrost FEV1 o 0,137 l w porównaniu do 0,058 l dla tiotropium 5 µg i 0,125 l dla olodaterolu 5 µg; p < 0,0001), zwiększa pojemność wdechową, poprawia tolerancję wysiłku oraz zmniejsza częstość stosowania leków doraźnych (średnio 0,76 razy/dzień vs. 0,97 i 0,87 dla tiotropium i olodaterolu). Ponadto, Spiolto Respimat poprawia jakość życia mierzoną kwestionariuszem SGRQ (średnia poprawa o 6,8 pkt vs. 5,6 i 5,1 pkt dla tiotropium i olodaterolu; p ≤ 0,025) oraz zmniejsza objawy duszności (średni wzrost TDI o 1,98 jednostki). W badaniu dotyczącym zaostrzeń POChP produkt spowodował 7% redukcję rocznej częstości umiarkowanych do ciężkich zaostrzeń w porównaniu z tiotropium 5 µg (RR 0,93; 99% CI 0,85-1,02; p = 0,0498), choć nie osiągnięto założonego poziomu istotności p < 0,01.
acetylocholina, badanie EKG, beta1-adrenoreceptor, beta2-adrenoreceptor, beta3-adrenoreceptor, bromek tiotropium, cyklaza adenylowa, cykliczny adenozynomonofosforan, dyskomfort oddechowy, działanie cholinergiczne, działanie przeciwcholinergiczne, FEV1, globalna ocena pacjenta, inhalator miękkiej mgły, jakość życia związana ze zdrowiem, ksantyna, kwestionariusz SGRQ, lek doraźny, mięsień gładki oskrzeli, moksifloksacyna, odstęp QT, olodaterol, POChP, pojemność wdechowa, receptor muskarynowy, rozszerzenie oskrzeli, salbutamol, steroid wziewny, szczytowy przepływ wydechowy, tiotropium, tolerancja wysiłku, wytrzymałość wysiłkowa, zaostrzenie POChP - Leksykon substancji czynnych
Olodaterol – Właściwości farmakodynamiczne
Olodaterol jest długo działającym, wybiórczym agonistą receptorów beta2-adrenergicznych o wysokim powinowactwie i selektywności, wykazującym 241-krotnie silniejsze działanie wobec receptorów beta2 w porównaniu z beta1 oraz 2299-krotnie w porównaniu z beta3. Mechanizm działania polega na aktywacji receptorów beta2 w drogach oddechowych, co stymuluje cyklazę adenylową i zwiększa stężenie cAMP, prowadząc do rozkurczu mięśni gładkich oskrzeli. Farmakokinetycznie olodaterol charakteryzuje się szybkim początkiem działania i efektem utrzymującym się co najmniej 24 godziny. Badania EKG wykazały, że pojedyncze dawki od 10 do 50 µg powodują niewielkie, dawkozależne wydłużenie odstępu QTcI (maksymalnie 6,5 ms), bez istotnego wpływu na rytm serca i częstość akcji serca w badaniach 24-godzinnych u pacjentów. Profil bezpieczeństwa kardiologicznego olodaterolu jest zatem korzystny, mimo obecności receptorów beta2 również w tkance sercowej.
agonista receptora beta2-adrenergicznego, beta1-adrenoreceptor, beta2-adrenoreceptor, beta3-adrenoreceptor, cyklaza adenylowa, cykliczny adenozynomonofosforan, czynność płuc, dyskomfort oddechowy, FEV1, kwestionariusz SGRQ, mięśnie gładkie dróg oddechowych, odstęp QT/QTc, POChP, pojemność wdechowa, przedwczesny skurcz, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, rozkurcz oskrzeli, rozszerzenie oskrzeli, salbutamol, szczytowy przepływ wydechowy, tolerancja wysiłku, wytrzymałość wysiłkowa