osoby wolno metabolizujące
Osoby wolno metabolizujące to pacjenci, u których procesy biotransformacji leków zachodzą w wolniejszym tempie niż u przeciętnej populacji. Zjawisko to jest związane najczęściej z genetycznie uwarunkowanymi odmianami enzymów wątrobowych z grupy cytochromu P450, odpowiedzialnych za metabolizm wielu substancji leczniczych.
U osób wolno metabolizujących stężenie leku we krwi utrzymuje się dłużej i osiąga wyższe wartości, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i toksyczności, nawet przy standardowych dawkach. Szczególnie istotne klinicznie są wolni metabolizerzy w odniesieniu do izoenzymów CYP2D6, CYP2C9 oraz CYP2C19, które metabolizują znaczną część powszechnie stosowanych leków, m.in. przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwbólowych czy kardiologicznych.
Identyfikacja statusu metabolizującego pacjenta poprzez badania farmakogenetyczne pozwala na personalizację farmakoterapii, w tym modyfikację dawek lub wybór alternatywnych leków. U wolnych metabolizerów zazwyczaj konieczne jest obniżenie dawek lub wydłużenie odstępów między nimi, co pomaga zminimalizować ryzyko działań niepożądanych przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ezomeprazol, substancja czynna Esomeprazole Adamed 40 mg w formie proszku do wstrzykiwań/infuzji, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,22 l/kg oraz wysokim (97%) wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnymi różnicami farmakokinetycznymi u osób wolno metabolizujących (około 2,9% populacji), u których ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa. Klirens osoczowy u osób szybko metabolizujących wynosi około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu i 9 l/godz. po wielokrotnym, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Ezomeprazol wykazuje nieliniową farmakokinetykę z nieproporcjonalnym wzrostem AUC po wielokrotnym podaniu, co jest związane z hamowaniem CYP2C19. Po dożylnym podaniu 40 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 13,6 µmol/l, znacznie wyższe niż po podaniu doustnym (4,6 µmol/l), co wskazuje na wyższą biodostępność formy dożylnej.
biodostępność dożylna, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie leku, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, genotyp CYP2C19, klirens osoczowy, klirens układowy, krwawienie wrzodowe, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby wolno metabolizujące, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, sulfonowa pochodna ezomeprazolu, upośledzenie nerek, upośledzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Pantoprazol Accord w dawce 40 mg wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 10-80 mg, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, z wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) i objętością dystrybucji około 0,15 l/kg. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz częściowo przez CYP3A4. Okres półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Mimo krótkiego t½, efekt farmakologiczny utrzymuje się dłużej dzięki trwałemu wiązaniu z pompą protonową komórek okładzinowych. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (~80%), z okresem półtrwania metabolitu demetylowanego około 1,5 godziny. U osób z deficytem CYP2C19 (ok. 3% populacji europejskiej) obserwuje się 6-krotny wzrost AUC i 60% wzrost Cmax, jednak bez konieczności zmiany dawkowania.
biodostępność, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, dysfagia, efekt farmakologiczny, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, liniowość kinetyki, marskość wątroby, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby intensywnie metabolizujące, osoby wolno metabolizujące, pantoprazol sodowy, pole pod krzywą, pompa protonowa, sprzęganie z siarczanem, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek
