CYP2B
CYP2B to izoenzym cytochromu P450, należący do rodziny enzymów odpowiedzialnych za metabolizm leków i innych ksenobiotyków w organizmie. W tej grupie szczególne znaczenie kliniczne ma izoforma CYP2B6, która bierze udział w metabolizmie około 8-10% stosowanych współcześnie leków, w tym efawirenza, bupropionu, metadonu, cyklofosfamidu i newirapiny.
Gen kodujący CYP2B6 charakteryzuje się znacznym polimorfizmem genetycznym, co wpływa na dużą zmienność międzyosobniczą w aktywności enzymu. Zidentyfikowano ponad 100 wariantów allelicznych tego genu, z których najlepiej scharakteryzowane to CYP2B6*6, CYP2B6*9 i CYP2B6*4. Polimorfizmy te mogą prowadzić do zmniejszonej lub zwiększonej aktywności enzymatycznej, co przekłada się na różnice w farmakokinetyce metabolizowanych leków.
Ekspresja CYP2B6 podlega indukcji przez różne substancje, w tym fenobarbital, karbamazepinę, rifampicynę i deksametazon, co może prowadzić do interakcji lekowych. Z kolei inhibitory CYP2B6, takie jak tiklopidyna czy klopidogrel, mogą zwiększać stężenie leków metabolizowanych przez ten enzym. Znajomość statusu metabolicznego pacjenta w zakresie CYP2B6 może być istotna przy indywidualizacji dawkowania niektórych leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Agomelatyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych i genotoksycznych. Zaobserwowano działanie sedatywne u myszy, szczurów i małp po podaniu dużych dawek, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Indukcja enzymów wątrobowych (CYP2B, CYP1A, CYP3A) była znacząca u gryzoni przy dawkach >125 mg/kg mc./dobę i niewielka u małp przy 375 mg/kg mc./dobę, jednak nie stwierdzono hepatotoksyczności przy wielokrotnym podawaniu. Badania rozrodczości na szczurach i królikach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy ani neurorozwojowy, a testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego.
agomelatyna, badania rakotwórczości, badanie przedkliniczne, CYP1A, CYP2B, CYP3A, działanie sedatywne, gruczolakowłókniak sutka, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja lekowa, komórki Purkinjego, napad drgawkowy, nowotwór wątroby, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, prąd hERG, przenikanie przez łożysko, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność narządowa, właściwości prodrgawkowe, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tresuvi 5 mg/ml
Tresuvi, zawierający 5 mg/ml treprostynilu sodowego, wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny z osiągnięciem stanu stacjonarnego w osoczu po 15-18 godzinach od rozpoczęcia podawania zarówno drogą podskórną, jak i dożylną. Stężenie leku w osoczu jest proporcjonalne do dawki w zakresie 2,5-125 ng/kg mc./min, a biorównoważność między tymi drogami podania została potwierdzona przy dawce 10 ng/kg mc./min. Okres półtrwania treprostynilu zależy od czasu trwania wlewu i wynosi od 1,32-1,42 godziny po 6-godzinnym wlewie do 4,61 godziny po wlewach trwających ponad 72 godziny. Średnia objętość dystrybucji wynosi 1,11-1,22 l/kg, a klirens osoczowy 586,2-646,9 ml/kg mc./h, przy czym u pacjentów z BMI > 30 kg/m² obserwuje się obniżony klirens, co może wymagać modyfikacji dawkowania.
CYP1A2, CYP2B, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A, cytochrom P450, dobowe wahania stężeń, działanie hamujące, działanie indukujące, enzym CYP2C8, enzymy mikrosomalne wątrobowe, glukuronid treprostynilu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A, klirens leku, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, objętość dystrybucji, otyłość, roztwór do infuzji, treprostynil sodowy