leukoneutropenia

Leukoneutropenia to stan medyczny charakteryzujący się jednoczesnym zmniejszeniem liczby leukocytów (leukopenia) oraz neutrofili (neutropenia) we krwi obwodowej. Jest to poważny stan, który istotnie osłabia zdolność organizmu do obrony przed infekcjami.

W warunkach prawidłowych liczba leukocytów mieści się w zakresie 4000-10000/μl, a neutrofili 2000-7000/μl. O leukoneutropenii mówimy, gdy liczba leukocytów spada poniżej 4000/μl, a neutrofili poniżej 1500/μl. Przy spadku neutrofili poniżej 500/μl ryzyko infekcji znacząco wzrasta.

Przyczyny leukoneutropenii mogą być różnorodne: choroby szpiku kostnego, choroby autoimmunologiczne, infekcje (szczególnie wirusowe), leki (chemioterapeutyki, niektóre antybiotyki), napromienianie czy niedobory witaminowe. Pacjenci z leukoneutropenią wymagają szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza gdy wartości neutrofili spadają poniżej 1000/μl.

Leczenie leukoneutropenii zależy od przyczyny i obejmuje: eliminację czynnika wywołującego, stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF), profilaktykę przeciwinfekcyjną oraz wczesne wdrażanie antybiotykoterapii przy pierwszych objawach infekcji. W przypadku leukoneutropenii polekowej niekiedy konieczne jest dostosowanie dawki lub zmiana leku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Irinotecan Eugia 20 mg/ml

Irynotekan (chlorowodorek trójwodny) stosowany w onkologii charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Po podaniu dawki 350 mg/m² w infuzji 30-minutowej, maksymalne stężenie irynotekanu w osoczu wynosi średnio 7,7 μg/mL, a aktywnego metabolitu SN-38 – 56 ng/mL, z AUC odpowiednio 34 μg·h/mL i 451 ng·h/mL. Objętość dystrybucji (Vss) to 157 L/m², a wiązanie z białkami osocza wynosi około 65% dla irynotekanu i 95% dla SN-38. Metabolizm obejmuje hydrolizę do SN-38 przez karboksyloesterazę oraz utlenianie przez CYP3A, z wydalaniem głównie z kałem (33%) i moczem (22%). Lek wykazuje dwu- lub trójfazowy profil eliminacji z klirensem 15 L/h/m² i okresami półtrwania: 12 minut, 2,5 godziny i 14,2 godziny dla irynotekanu oraz 13,8 godziny dla SN-38. U pacjentów z podwyższoną bilirubiną (1,5–3x ULN) klirens irynotekanu zmniejsza się o 40%, co wymaga redukcji dawki do 200 mg/m², aby uzyskać ekspozycję porównywalną do standardowej dawki 350 mg/m² u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby.
białka osocza, cytochrom P450 3A, działanie cytotoksyczne, farmakokinetyka populacyjna, genotypowanie, irynotekan, karboksyloesteraza, klirens osocza, kwas glukuronowy, leczenie onkologiczne, leukoneutropenia, metabolit SN-38, neutropenia, okres półtrwania, parametr AUC, parametry wątrobowe, polimorfizm genetyczny, profil eliminacji, rak jelita grubego z przerzutami, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, UGT1A1, wlew dożylny, zespół Criglera-Najjara, zespół Gilberta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Irinotecan Kabi 20 mg/ml

Farmakokinetyka irynotekanu (chlorowodorek irynotekanu trójwodny) charakteryzuje się złożonym profilem obejmującym podanie dożylne w dawce 350 mg/m² pc., po którym średnie stężenia w osoczu wynoszą 7,7 µg/ml dla irynotekanu oraz 56 ng/ml dla aktywnego metabolitu SN-38. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wynosi odpowiednio 34 µg·godz./ml i 451 ng·godz./ml. Irynotekan wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vss 157 l/m² pc.) oraz wiązanie z białkami osocza na poziomie 65%, podczas gdy SN-38 wiąże się w 95%. Eliminacja leku odbywa się głównie przez drogi wątrobowo-żółciowe (33% z kałem) oraz nerkowe (22% z moczem), a metabolizm obejmuje hydrolizę do SN-38 i utlenianie zależne od CYP3A4, prowadzące do powstania metabolitów APC i NPC. Irynotekan i SN-38 wykazują odpowiednio dwu- i trójfazowy profil eliminacji, z okresami półtrwania SN-38 około 13,8 godziny. U pacjentów z podwyższonym stężeniem bilirubiny (1,5-3x ULN) klirens irynotekanu zmniejsza się o 40%, co wymaga redukcji dawki do 200 mg/m² pc. dla uzyskania ekspozycji porównywalnej do standardowej dawki u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby.
chlorowodorek irynotekanu trójwodny, cytochrom P450 3A, fenotyp metabolizmu, genotypowanie, glukuronidacja, karboksyloesteraza, klirens osoczowy, leukoneutropenia, metabolit SN-38, model trójkompartmentowy, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schematy leczenia, UDP-glukuronozylotransferaza, warianty genetyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zespół Criglera-Najjara, zespół Gilberta, zmienność międzyosobnicza

leukoneutropenia

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Irinotecan Eugia 20 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Irinotecan Kabi 20 mg/ml