Varicella
Varicella, znana również jako ospa wietrzna, jest wysoce zakaźną chorobą wirusową wywoływaną przez wirus ospy wietrznej i półpaśca (Varicella-Zoster Virus, VZV). Choroba charakteryzuje się typową wysypką pęcherzykową, która przechodzi przez kolejne stadia: plamki, grudki, pęcherzyki, krosty, a następnie strupy. Wysypka pojawia się falami, co powoduje, że na skórze pacjenta można jednocześnie obserwować zmiany w różnych stadiach rozwoju.
Okres inkubacji ospy wietrznej wynosi zwykle 10-21 dni. Choroba rozpoczyna się często od objawów prodromalnych takich jak gorączka, złe samopoczucie i bóle głowy, po których w ciągu 24-48 godzin pojawia się charakterystyczna wysypka. Pacjent jest zakaźny od 1-2 dni przed pojawieniem się wysypki do momentu zaschnięcia wszystkich pęcherzyków, co zwykle trwa około 5-7 dni.
Leczenie ospy wietrznej u pacjentów immunokompetentnych jest głównie objawowe i obejmuje łagodzenie świądu oraz kontrolę gorączki. U pacjentów z grup ryzyka ciężkiego przebiegu (dorośli, kobiety ciężarne, osoby z obniżoną odpornością) wskazane jest leczenie przeciwwirusowe (acyklowir, walacyklowir). Dostępna jest skuteczna szczepionka przeciw ospie wietrznej, która znacząco zmniejszyła zachorowalność i powikłania związane z tą chorobą.
Powikłania ospy wietrznej mogą obejmować wtórne zakażenia bakteryjne skóry, zapalenie płuc, zapalenie mózgu, ataksję móżdżkową, a u kobiet ciężarnych mogą prowadzić do zespołu ospy wietrznej wrodzonej. Po przebyciu pierwotnej infekcji, wirus pozostaje w zwojach nerwowych w stanie latentnym i może ulec reaktywacji w późniejszym okresie życia, powodując półpasiec (Herpes zoster).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Krka
Dexamethasone Krka, dostępny w stężeniach 4 mg/ml oraz 8 mg/2 ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych, w tym zapaści krążeniowej, zaburzeń rytmu serca i skurczu oskrzeli. Leczenie tym glikokortykosteroidem zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i grzybicze, a także może maskować objawy infekcji, co utrudnia diagnostykę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z gruźlicą, przewlekłym zapaleniem wątroby typu B, chorobami wirusowymi (np. ospa wietrzna, odra) oraz u osób z upośledzoną odpornością. W sytuacjach stresu fizjologicznego (uraz, operacja, poród) może być konieczne zwiększenie dawki. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, a leczenie stosowane wyłącznie przy poważnych wskazaniach, często z równoczesną terapią przeciwinfekcyjną.
antygen HBsAg, bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, herpes simplex, herpes zoster, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, miastenia, myasthenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, odra, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, parazytoza, perforacja jelita, perforacja żołądkowo-jelitowa, pheochromocytoma, POChP, poliomyelitis, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tendinopatia, układowa mykoza, Varicella, węgorczyca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód jelita, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie pasożytnicze, zakażenie wirusowe, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapaść krążeniowa, zarażenie nicieniami, zatrzymanie pracy serca, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga, zespół odstawienia kortyzonu, zespół rozpadu guza